Reese stał obok mnie i mówił do radia. Zespół na zewnątrz przygotowywał się do otwarcia drzwi towarowych i został poinformowany, że więźniowie się przemieszczają. Nie zezwolił jeszcze na wyłom, ponieważ w południowym pomieszczeniu znajdował się ruchomy łańcuch, a ludzie stali zbyt blisko maszynerii. Funkcjonariusz miał kamerę przez górny otwór obserwacyjny, która patrzyła na pomieszczenie za nią. Na jej małym ekranie widziałem kolejny obszar: jasną, kafelkową podłogę, stół ze stali nierdzewnej pod okapem i wysoki stojak zawieszony na ruchomym łańcuchu. Przy drzwiach wejściowych wisiały buty, a wąż był starannie ułożony w pętlach przy odpływie. Wszystko było czyste. Dzięki temu łatwiej było zrozumieć, do czego służy to pomieszczenie, niż gdyby była to jakakolwiek plama krwi.
Bess spojrzała w stronę okna. Nie byłam pewna, czy nas widzi przez przyciemnione szkło, ale wpatrywała się w miejsce, w którym stałam, wystarczająco długo, by Sam podążył za jej wzrokiem. Powiedział coś do niej, a ona dotknęła jego ramienia. Młodszą dziewczynę, której imienia wciąż nie znałam, wywołano na przód. Mężczyzna w białym fartuchu wziął ją za rękę i zapytał, czy źle się czuje. Pokręciła głową. Powiedział jej, że może się bać, ale zostanie w pobliżu, dopóki nie poczuje się komfortowo. Potem poprosił ją, żeby poczekała przy stalowym stole, aż sprzęt się rozgrzeje.
Obserwowałem dziewczynę wygładzającą pożyczoną spódnicę. Wyglądała na dziewiętnaście lub dwadzieścia lat i przewiązała włosy paskiem żółtego materiału. Obsługa pochwaliła wstążkę, a ona dotykała jej za każdym razem, gdy na nią spojrzał. Zapytała, czy może ją oddać Bess, kiedy skończy, ponieważ Bess pomogła jej ją zawiązać i zasłużyła na coś miłego. Obsługa zapewniła, że dopilnuje, żeby została zwrócona. Brzmiał tak szczerze, że zawstydziłem się tej części mnie, która wciąż miała nadzieję, że źle zrozumiałem salę.
Sam odsunął się od kolejki. Pracownik złapał go za ramię i kazał mu wrócić, a Sam popchnął go na tyle mocno, że uderzył nim o kafelkową ścianę. Dziewczyna odwróciła się na hałas. Bess wyciągnęła rękę w jej stronę i krzyknęła, żeby wróciła. Inny pracownik zablokował Bess drogę swoim ciałem. Słyszałem Sama krzyczącego, że ją zabiją, jego głos był szorstki i wściekły, a potem w pomieszczeniu zapanowało kilka ruchów naraz. Pracownicy zbiegli się do niego. Mężczyzna ze splecionymi dłońmi przykucnął i zakrył głowę. Dziewczyna stała nieruchomo przy stole, obserwując ludzi, którzy przez całe życie mówili jej, że jej pomagają.
Pierwszy funkcjonariusz, który podniósł karabin, opuścił go ponownie, ponieważ Sam i obsługa byli spleceni. Sięgnąłem po rękaw Reese'a, zanim zdałem sobie sprawę, że się ruszyłem. Krzyczał do ekipy wyważającej, żeby stanęła w gotowości. Przez okienko obserwacyjne zobaczyłem, jak dziewczyna zrobiła dwa kroki w kierunku Bess, a potem zatrzymała się, gdy mężczyzna w białym fartuchu dotknął jej łokcia. Nie powstrzymał jej gwałtownie. Pochylił się i powiedział coś, czego nie usłyszała przez maszynerię. Pozwoliła mu się odwrócić plecami do stołu i przez jedną straszną chwilę wydawała się ulżona, że dorosły wrócił i powiedział jej, co ma robić.
Bess uderzyła bokiem pięści blokującego ją pracownika. Nie poruszyła go zbytnio, ale on uderzył ją w usta, szybko i z wprawą, nie przerywając poleceń pozostałych. Złapała go za rękaw i zaczęła krzyczeć imię dziewczyny, które w końcu usłyszałam wyraźnie przez głośnik. „Nina, nie pozwól mu!” Pracownik pociągnął Bess za ramię. Sam próbował się uwolnić, gdy usłyszał jej krzyk. Drugi mężczyzna wykręcił mu zranioną rękę, a Sam ugiął kolana, próbując powstrzymać się od krzyku. Głowa dziewczyny odwróciła się w ich stronę. Mężczyzna w białym fartuchu wykorzystał tę chwilę, aby zapiąć jej nadgarstek w miękkie pasy.
Reese wydał rozkaz wyważenia. Na zewnątrz hydrauliczne rozpieracze zaczęły wyważać drzwi załadunkowe. Pierwszy metaliczny pisk przebił się przez ścianę jako długi, niski jęk, po którym z framugi spadł deszcz kurzu. Funkcjonariusze na półpiętrze odsunęli się od okna. W pomieszczeniu procesowym rozległ się dźwięk dzwonka ostrzegawczego, a pracownicy spojrzeli w stronę głośnika w suficie. Gospodarz przemówił w języku, którego nie rozumiałem. Obsługa przestała walczyć z Samem na tyle długo, by go usłyszeć, a mężczyzna w białym fartuchu położył dłoń na ramieniu Niny i poprowadził ją dalej do pomieszczenia. Bess wciąż wołała jej imię, gdy wewnętrzne drzwi zamknęły się między nimi.
Usłyszałem następną część przez głośnik, zanim ją zobaczyłem. Był wysoki dźwięk osoby błagającej kogoś, żeby poczekał, a następnie stanowczy głos obsługi kazał jej się nie ruszać, ponieważ sprzęt już się poruszał. Z górnego otworu kamera pokazywała Ninę walczącą z blokadą, próbującą odwrócić twarz w stronę drzwi. Mężczyzna trzymał dłoń na jej ramieniu. Mówił cicho, niemal czule, jednocześnie poprawiając metalową obudowę nad nią. Wtedy za nim pojawiła się Gospodyni i położyła wielką dłoń na otworze, nie po to, by go zranić, ale by ustabilizować sprzęt, podczas gdy on pracował. Nina ją zobaczyła i na sekundę ucichła. Prawdopodobnie nauczono ją patrzeć w stronę jednego z tych stworzeń, gdy była przestraszona, tak samo jak Seventeen szukała Matki.
Gospodyni spojrzała na migającą nad drzwiami lampkę alarmową, a potem na Ninę. Dotknęła żółtej wstążki dziewczyny, wyprostowała ją i przemówiła do obsługi. Nie rozumiałam słów, ale ręka mężczyzny powędrowała do panelu sterowania obok stołu. Krzyknęłam, żeby ktoś go powstrzymał. Reese już domagał się wyłączenia maszyn, a Park był na zewnątrz, próbując zidentyfikować napęd. Drzwi pod nami znów się wygięły, ale jeszcze nie były otwarte. Z głośnika dobiegł ostry, metaliczny huk, a po nim dźwięk, który słyszałam w pobliżu maszyn przez całe życie, gdy poruszający się ciężar osiągnął kres swojej drogi. Głowa Niny opadła bokiem na wyściółkę. Wstążka pozostała zawiązana we włosach.
Nie rozumiałem, czy umarła, dopóki mężczyzna nie zwolnił pasa, a jej ręka nie opadła bez żadnego wysiłku. Sprawdził jej szyję, odsunął ciało i poprosił asystenta o wytarcie stołu. Jego głos się nie zmienił. Przez chwilę dziewczyna pozostawała widoczna na kamerze, z twarzą zwróconą w stronę miejsca, w którym stała Bess. Pracownik pochylił się nad nią, żeby zdjąć wstążkę, przypomniał sobie coś, co mu powiedziano, i ostrożnie położył ją na ladzie. Próbowałem wypowiedzieć jej imię, ale nie mogłem wykrztusić słowa. Funkcjonariusz obok mnie przyciskał obiema rękami radiotelefon, słuchając instrukcji, których nie mogłem usłyszeć.
Drzwi do pomieszczenia otworzyły się ponownie. Bess zobaczyła Ninę leżącą na stole i wydała z siebie dźwięk, który nie przypominał żadnego słowa. Przepchnęła się obok pilnującego jej pracownika, nie dlatego, że mężczyzna był słaby, ale dlatego, że odwrócił się na dźwięk dochodzący z wyważonych drzwi towarowych. Sam wyciągnął do niej rękę i chybił. Zanim weszła do środka, mężczyzna w białym fartuchu ciągnął prześcieradło w stronę dziewczyny. Bess chwyciła prześcieradło i odrzuciła je od niego. Krzyczała do Niny, żeby się obudziła, tym samym cierpliwym głosem, którym wcześniej kazała jej pić wodę, tylko głośniej i z większym przerażeniem. Mężczyzna próbował wziąć ją za ramię. Uderzyła go czołem w twarz i zatoczyła się do tyłu, krwawiąc z własnych ust, zanim ponownie rzuciła się na stół.
Gospodyni stanęła między nimi. Złapała Bess za górną część ciała i uniosła ją bez widocznego wysiłku, trzymając na wyciągnięcie ręki, podczas gdy Bess kopała i walczyła, by dosięgnąć Niny. Stworzenie przyglądało jej się przez chwilę, przechylając głowę, jakby oceniało zwierzę, które nabrało nieoczekiwanego nawyku. Bess wciąż krzyczała imię dziewczynki. Gospodyni powiedziała kilka słów do człowieka-służącego, który zaznaczył to na swojej karcie, po czym skierowała Bess w stronę drzwi z tą samą obojętną sprawnością, z jaką widziałem ludzi przenoszących ciężki sprzęt. Sam złapała ją za krawędź koszuli, gdy go mijała, a stworzenie odtrąciło mu ramię. O mało nie upadł, ale utrzymał się między Bess a stołem, dopóki Gospodyni nie przycisnęła go do ściany.
Drzwi towarowe w końcu ustąpiły. Ich stalowa powłoka wygięła się na zewnątrz w długi, zagięty pas, odsłaniając wewnętrzną podłogę ładunkową na światło dzienne i czekających za osłoną funkcjonariuszy. Ktoś rzucił urządzenie dymne w pusty kąt pomieszczenia, a Reese natychmiast wezwał zespół, aby zidentyfikował jeńców przed ruszeniem naprzód. Dym nie zasłonił Gospodyni. Stała w drzwiach, trzymając Bess, obserwując uzbrojonych mężczyzn przez dryfującą szarą chmurę. Funkcjonariusz rozkazał jej postawić kobietę. Spojrzała z jego karabinu na szereg jeńców, a następnie uniosła Bess wyżej. Bess próbowała się odwrócić, żeby zobaczyć Ninę. Jedną z jej rąk chwyciła za nadgarstek stworzenia, a ja widziałem, jak jej paznokcie drapią skórę na tyle grubą, że nie mogłem tego zauważyć.
Gospodyni zacisnęła uścisk. Ciało Bess wykonało lekki, mimowolny ruch, a jej ramiona opadły wzdłuż ciała. Stało się to tak szybko, że spodziewałem się, że znów zacznie się szarpać. Stwór postawił ją na podłodze, wciąż trzymając ją w pozycji pionowej przez chwilę, podczas gdy opiekun ją badał. Spojrzał na Gospodynię i pokręcił głową. Odsunęła się i kazała mu wynieść ciało z korytarza. W jej głosie nie było gniewu, triumfu ani widocznego zainteresowania faktem, że właśnie zabiła kobietę, która spędziła większość życia w tym budynku.
Uderzyłem otwartą dłonią w okno – głupia, bezsensowna reakcja, która przeszyła mnie bólem w nadgarstku. Reese złapał mnie za ramię i odciągnął od szyby, podczas gdy funkcjonariusze na podłodze załadunkowej zbliżali się. Młodszy mężczyzna, który siedział obok Bess, próbował do niej dotrzeć, a Sam obejmował go obiema rękami, odciągając od Gospodyni. Kiedy stworzenie wyszło w stronę światła dziennego, funkcjonariusze ponownie krzyknęli. Wystrzeliły dwa karabiny. Zobaczyłem odłamki muru pękające obok jej ramienia i ciemną plamę otwierającą się na fałdzie skóry w pobliżu żeber. Cofnęła się o krok, nie zataczając się, a raczej zastanawiając się, gdzie chce stanąć. Potem przemówiła przez głośnik w suficie. Ludzcy asystenci w całym pomieszczeniu przerwali swoje czynności i ruszyli w stronę wewnętrznych korytarzy.
Głos Parka rozległ się przez radio Reese. Zidentyfikowała napęd w wnęce serwisowej, ale nadal się poruszał, a ruchomy łańcuch transportował kolejny załadowany regał w kierunku hali produkcyjnej. Poprosiła o autoryzację jego wyłączenia. Reese spojrzała w stronę funkcjonariuszy na dole, gdzie trzech więźniów było teraz uwięzionych między ruchomym regałem a linią sprzętu. Gdyby łańcuch się zatrzymał, ci ludzie mogliby się wydostać; gdyby się poruszał dalej, kolejna część procesu rozpoczęłaby się, gdy jego zespół wciąż próbowałby do nich dotrzeć. Wskazałem na obudowę przy wewnętrznej ścianie i powiedziałem mu, że stary napęd mechaniczny można odłączyć bez odłączania zasilania oświetlenia lub drzwi, pod warunkiem, że Park ma dostęp do mechanizmu serwisowego. Widziałem podobne rozwiązanie na przenośnikach podających. Nie mogłem zagwarantować jego stanu i to również powiedziałem.
Reese wydał Parkowi rozkaz. Poczuliśmy, jak napęd zwalnia w podłodze, zanim zobaczyliśmy, jak ruchomy regał się zatrzymuje. Nagła cisza była tak całkowita, że kolejny dźwięk, płacz mężczyzny pod galerią, zdawał się pochodzić z mojej własnej głowy. Trzech funkcjonariuszy przeszło przez lukę pozostawioną obok zablokowanego regału, oprowadzając uwięzionych ludzi wokół niego. Inny zespół obezwładniał dwóch ludzi, którzy próbowali zamknąć wewnętrzne drzwi. Jeden z nich powtarzał, że zakłócają zaplanowany serwis, jakby funkcjonariusze weszli do kuchni restauracyjnej w trakcie posiłku. Ratownik medyczny zaczął udzielać pomocy pierwszemu więźniowi, który dotarł do otwartego doku – mężczyźnie z raną stopy, który wciąż pytał, czy zostanie odesłany z powrotem po zmianie opatrunku.
Poszedłem za Reese'em po schodach dla personelu dopiero po tym, jak powiedział, że można bezpiecznie przejść do chronionej części podłogi załadunku. Funkcjonariusze dotarli już do Sama. Siedział oparty o ścianę, obejmując zdrową ręką przestraszonego mężczyznę z poczekalni. Krew spływała mu z nosa na koszulę, a bandaż na rannej ręce się poluzował. Mężczyzna obok niego wpatrywał się w miejsce, gdzie upadła Bess. Sam podniósł wzrok, gdy usłyszał mój głos, ale jego oczy nie od razu mnie rozpoznały. Uklęknąłem przed nim i powiedziałem mu, że to Cal. Zamrugał, spojrzał na funkcjonariuszy za mną i zapytał, czy drzwi są rzeczywiście otwarte.
„Otwarte” – powiedziałem. „Wyprowadzają ludzi. Ty też idziesz”. Spojrzał na mężczyznę, którego trzymał, a potem ponad moim ramieniem w stronę sali zabiegowej. Funkcjonariusz zaproponował, że pomoże mu wstać, ale Sam wzdrygnął się tak gwałtownie, że mężczyzna się zatrzymał. Powiedziałem mu, że nikt go nigdzie nie będzie ciągnął i że sam wstanie, kiedy będzie gotowy. Minęło jeszcze kilka sekund, zanim puścił drugiego więźnia. Jego zdrowa ręka odnalazła mój rękaw, chwytając materiał tuż przy łokciu. Próbował zażartować z liczebności ekipy ratunkowej, ale usta mu zadrżały, zanim skończył. Kiedy funkcjonariusz sięgnął po jego ramię, Sam znowu się cofnął. Powiedziałem im, jak się nazywa i poprosiłem, żeby dali mu trochę miejsca.
Kiedy pomagali mu w drodze do wejścia na teren załadunku, minęliśmy ladę, gdzie obok tacy z instrumentami leżała żółta wstążka Niny. Ratownik medyczny osłaniał jej ciało. Bess leżała kilka stóp dalej, częściowo ukryta za wózkiem na kółkach, a funkcjonariusz ochraniający miejsce zdarzenia poprosił nas, żebyśmy szli dalej. Sam i tak ją zobaczył. Zatrzymał się i próbował się do niej odwrócić, szarpiąc ratownika, który wziął go za ramię. „Chciała wiedzieć o autobusach” – powiedział. Patrzył prosto na mnie, jakbym powinien był zrozumieć, co to znaczy. Potem przełknął ślinę i powiedział: „Nie wiedziała, czy autobusy jeszcze jeżdżą. Powiedziałem jej, że tak. Powiedziałem jej, że będzie mogła którymś z nich pojechać, kiedy wyjdziemy”. Ratownik medyczny powiedział, że muszą go wyprowadzić na zewnątrz, żeby go opatrzyć. Szedłem obok niego, niezdolny do odpowiedzi bez powiedzenia czegoś, co byłoby dla niej obraźliwe.
Prawie dotarliśmy do słońca, gdy głos Gospodyni ponownie rozległ się ze starego głośnika w suficie. Słowa były w jej własnym języku, niskie i miarowe. Ludzcy asystenci, którzy nie zostali aresztowani, poruszali się szybciej, niosąc pakunki i zamykając za sobą drzwi. Za zablokowanym regałem, w wewnętrznej ścianie, zaczęły się otwierać drugie, ciężkie drzwi. Widziałem ludzi za nimi, stłoczonych blisko siebie w korytarzu, gdzie oświetlenie było słabsze. Niektórzy byli boso, a inni mieli na sobie te same niebieskie opaski co uratowani przez nas ludzie. Odwrócili głowy w stronę hałasu w strefie załadunku i przez chwilę myślałem, że zaczną iść w naszym kierunku. Wtedy jeden z asystentów uniósł rękę i wszyscy cofnęli się od drzwi. Ciężkie panele zaczęły się zamykać między nami a nimi.
Reese wysłał funkcjonariuszy, którzy mogli się jeszcze poruszać, do ochrony wejścia, ale nie pozwolił im podążyć za więźniami do korytarza, którego nie zbadali. Gospodyni pojawiła się za ruchomymi panelami, idąc za szeregiem ludzi, z jedną ręką opartą o ścianę. Matka szła obok niej. Rozpoznałem znajomy, nierówny sposób, w jaki dźwigała swój ciężar, i wąską bliznę na szyi. Odwróciła się, gdy kobieta na końcu szeregu zawołała do funkcjonariuszy o pomoc. Matka zerknęła na otwarty dok załadunkowy, po czym położyła dłoń na plecach kobiety i poprowadziła ją do przejścia. W geście nie było pośpiechu. Kobieta poszła za nią, wciąż patrząc przez ramię na światło dzienne, a panele uderzyły w nią z ciężkim, metalicznym stuknięciem.
Kiedy dotarłem na podwórko, Sam leżał na noszach pod zadaszeniem, podczas gdy ratownik medyczny sprawdzał jego oddech i krążenie w poranionych palcach. Nie przestawał próbować siadać. Chciał wiedzieć, ile osób już wyszło i czy funkcjonariusze znaleźli kobietę z żółtą wstążką. Ratownik medyczny odpowiadał na wszystkie pytania medyczne, które rozumiał, i pozwalał mi odpowiadać na pozostałe. Kiedy powiedziałem Samowi, że Nina nie żyje, odwrócił się i wpatrywał się w punkt nad kołem karetki. Zapytał o Bess, a ja powiedziałem mu prawdę. Jego ramiona zaczęły się poruszać, zanim jeszcze wydał jakikolwiek dźwięk, a ja stałem obok niego, gdy płakał w czysty koc, który mu dali.
Marisol przyjechała, gdy przygotowywali się do transportu Sama do szpitala. Wybiegła z karetki i zatrzymała się, gdy go zobaczyła, jakby spodziewała się, że mężczyzna na noszach to ktoś inny. Twarz miał opuchniętą, a na ustach zaschniętą krew. Uklękła obok niego, początkowo go nie dotykając. Sam spojrzał na nią i zawstydzony spróbował otrzeć twarz zranioną dłonią. „Przepraszam” – powiedział. Marisol kazała mu się zamknąć, ale słowa wypowiedział tak delikatnie, że znowu zaczął płakać. Położyła dłoń na jego przedramieniu i czekała, aż do niej sięgnie. Następnie pochyliła się i objęła go obiema rękami, uważając na jego dłoń, podczas gdy ratownik medyczny dał im minutę.
Trzymałem się niedaleko. Słyszałem Sama próbującego wytłumaczyć o ludziach, którzy nie wyszli, przepraszającego po kawałku, ilekroć tylko łapał oddech. Marisol powiedziała mu, że nie musi mu tego jeszcze tłumaczyć. Zapytał, czy dziewczyny są w domu, a ona odpowiedziała, że są u sąsiadki i kłócą się o to, czyja kolej na wybór filmu. To sprawiło, że na chwilę zamknął oczy. Kiedy je otworzył, zapytał, czy powiedziała im, że wraca. Powiedziała, że powiedziała im, że żyje. To wystarczyło na tę godzinę, choć żadne z nich nie wiedziało, jak dopasować ulgę do tego, co się stało.
Zanim wsadzili go do karetki, Sam złapał mnie za rękaw. „Nie trzymają wszystkich w pokojach, które widziałeś” – powiedział. „Ci ludzie za drzwiami, to ostatni. Zabierają ich gdzie indziej, bo zamknęli elektrownię. Kobieta, która tam dowodziła, kazała robotnikom ruszyć stadem”. Spojrzał w stronę dachu Coldwater, skąd dym unosił się z uszkodzonego doku. „Bess mówiła, że korzystali z dolnego przejścia towarowego, kiedy nie mogli tu utrzymać zagród. Powiedziała, że słyszała w nocy jadące wagony. Musisz powiedzieć Reese'owi, zanim zajdą za daleko”.
Powiedziałam mu, że tak zrobię. Trzymał mnie za rękaw wystarczająco długo, żeby upewnić się, że usłyszałam, po czym puścił i pozwolił ratownikowi podnieść nosze. Kiedy drzwi karetki się zamknęły, Marisol położyła dłoń na tylnej części pojazdu i stała tam, aż pojazd ruszył. Odwróciła się do mnie z wyczerpaną miną. „Załatwiłeś go” – powiedziała. Pokręciłam głową. Chciałam wyjaśnić, ile osób mu pomogło, jak blisko byliśmy jego utraty i co Bess zrobiła dla tej dziewczyny. Marisol spojrzała mi w twarz i powstrzymała mnie. „Jest wolny” – powiedziała. „Resztę opowiesz mi później”.
Przyjrzałem się zdjęciom, które Nora przysłała, kiedy wracałem do środka. Na jednym ze zdjęć ptak stał na wywróconej łodzi, ledwo widoczny, chyba że się go powiększyło. Zapytałem, czy czekała na lądowanie. Odpisała: „Dwadzieścia minut. Nie przetrwałbyś”. W południowym doku śledczy zabezpieczyli pomieszczenie do przetwarzania. Łańcuch wisiał nieruchomo nad podłogą, a funkcjonariusze przykryli dwie zmarłe kobiety. Lekarz sądowy pracował przy ladzie, na której wciąż leżała wstążka. Mężczyzna, który opatrywał dłoń Sama, siedział pod ścianą w kajdanach, pytając, czy ktoś zamierza dokończyć popołudniowe liczenie. Patrząc na przykryte ciało Bess, wydawał się autentycznie zmartwiony. Powiedział, że zawsze miała problem z poleceniami pod koniec nabożeństwa. Chciał też, żeby ktoś wiedział, że podał jej tego ranka leki przeciwbólowe. Vale słuchała wystarczająco długo, by zapisać jego nazwisko, a następnie poprosiła innego śledczego o przejęcie kontroli. Za nią na tablicy znajdowała się lista ofiar według numerów identyfikacyjnych. Poprosiłem ją, żeby napisała imię Inez obok 06-E, tak jak obiecałem Nell. I tak zrobiła.
Reese spotkał mnie przy ciężkich, wewnętrznych drzwiach. Przez mały panel inspekcyjny widzieliśmy podłogę opadającą w długi korytarz z szynami. Świeże ślady kół przecinały kurz. Słyszeliśmy metalowy ruch kół daleko w dole, a potem stłumione głosy nawołujące się do siebie w języku, którego nie znałem. Funkcjonariusze Reese'a pilnowali już wszystkich znanych wyjść, a ekipy szukały innego wejścia do korytarza. Ekipy przeszukiwały teren poza południową granicą posesji, ale nikt nie znalazł drugiego końca drogi.
Opowiedziałem mu, co Sam powiedział o ostatnim stadzie. Reese ponownie spojrzał na panel i przez chwilę żadne z nas się nie odezwało. Wstrzymaliśmy harmonogram uboju. Sam żył, a ludzie, którzy czekali na śmierć, byli w drodze do szpitali. Jednak gdzieś pod naszymi stopami Gospodyni przenosiła pozostałych jeńców z jedynego miejsca, w którym znaliśmy drogę do nich. Jeden z funkcjonariuszy zawołał z załadunku, że za przegrodą magazynową znaleziono kolejnego ocalałego, i Reese poszedł pomóc. Zostałem przy panelu, aż ucichł stukot kół. Kiedy się odwróciłem, wciąż widziałem miejsce, w którym Bess upadła między wozami. Chciała wiedzieć, czy autobusy nadal jeżdżą.
