Znaleźliśmy człowieka wychowanego jak zwierzę hodowlane. Kiedy próbowaliśmy uwolnić pozostałych, zaczęli nawzajem się krępować.

Park pomógł mi wstać i kazał pokazać jej, że mogę ruszać palcami. Reese kazał mi wejść na górę. Kłóciłem się, aż atak kaszlu mnie powstrzymał. Poczekał, a potem kazał mi zostać z Park przy dźwigni zwalniającej. Zdjęła osłonę dźwigni i właśnie odsuwała jej wygięty mechanizm. Po drugiej stronie toru Lewis wciąż klęczał przy przykrytym łóżku polowym. Reese powiedział, że nie będzie tracił czasu na wyciąganie mnie spod matki.

Gospodyni trzymała pozostałe chodziki między sobą a funkcjonariuszami przy drzwiach do boksu ciężarówki. Drzwi uchyliły się nieco, ale w szczelinie stała kobieta z obiema rękami na framudze. Funkcjonariusz poprosił ją, żeby się przesunęła. Wyjaśniła, że ​​ma ją przytrzymać. Gospodyni zawołała Lewisa dwa razy, zanim ten wyciągnął palce z łóżeczka June. Podszedł do naszych drzwi, niosąc parciany pas i zapytał, dokąd zabraliśmy dzieci, które poszły na górę.

Lewis zapytał, czy dzieci mogą wrócić, bo ich matki się martwią. Ludzie czekający w pobliżu rampy dla ciężarówek wykrzykiwali imiona, a kobieta przy schodach rozpoznała jedno z nich. Lewis podał jej taśmę. „Pójdziemy razem”. Przełożyła przez nią nadgarstek. Podczas gdy Vale prosił ją o jej zdjęcie, przymocował drugi koniec do bramy bliższego wozu. Po drugiej stronie pomieszczenia inni więźniowie oferowali swoje nadgarstki służbie, unosząc rękawy, żeby pomóc.

Policjant złapał taśmę, zanim Lewis zdążył ją mocno zaciągnąć. Lewis cierpliwie wyjaśnił, że to środek ostrożności. Kobieta stanęła między nimi, wyciągając nadgarstek, jakby mogła pomóc im w rozwiązaniu sporu. Vale przeciął pętlę i poprowadził ją na górę. Lewis wpatrywał się w zerwany pasek. „Spadnie” – powiedział, mimo że szła bez pomocy. Schował przecięty koniec do kieszeni, zamiast go wyrzucić.

Kit był jedyną osobą, która została w bliższym wozie. Matka wyjęła go, a on natychmiast skulił się na jej ramieniu. Jego łyżka upadła na podłogę. Zaniosła go do łóżeczka polowego i podniosła brezent. „Powiedz jej, że nic ci nie jest” – powiedziała. Kit mówił zbyt cicho, żebym mógł go usłyszeć. June odpowiedziała mu wyraźnie, nakazując mu iść z ludźmi przy schodach. Przełożyła jedną nogę przez przednią krawędź łóżeczka, zanim zatrzymał ją pas. Kiedy zawołała Lewisa, wyszedł z progu i podbiegł do niej.

Lewis wsunął nogę June z powrotem do środka, błagając go, żeby zostawił ją w spokoju. Wyswobodziła lewe przedramię z pasa i chwyciła za ramę łóżeczka. Matka przytrzymała Kita na jednym ramieniu, a drugą ręką objęła górną część ramienia June. „Ostrożnie, nie puści” – powiedział Lewis. Matka przesunęła łokieć June za siebie. June próbowała się odwrócić, ale jej talia i prawe przedramię nadal były przypięte pasem do łóżeczka. Jej ramię zmieniło kształt pod sukienką. Krzyknęła, a jej ręka oderwała się od ramy.

Lewis złapał ją za rękę. Ciągle prosił, żeby ścisnęła jego palce, podając je tak, jak on pod płachtą. June pochyliła się nad pasem, wydając krótkie, wyczerpane dźwięki. Matka przycisnęła zranioną rękę do siebie i powiedziała Lewisowi, żeby jej więcej nie denerwował. Ponownie uniósł rękę. Zwisała mu z palców. „Przestała ciągnąć” – powiedziała Matka. „Opuść przykrycie”. Kit obserwował ją z ramienia, opierając dłonie o uszy.

Kit opuścił ręce i zapytał, czy June czuje się lepiej. Mama powiedziała, że ​​musi odpocząć. Przyjrzał się jej pochylonej głowie, a potem zadał Lewisowi to samo pytanie. Lewis potarł kciukiem kostki siostry. Słyszałem, jak ktoś na górze prosi o kolejne nosze, a luźne kółko stukało o każdy stopień. Nikt w pobliżu łóżeczka nie odpowiedział chłopcu.

Dwóch funkcjonariuszy przepchnęło pusty wóz przez otwór w drzwiach przeciwpożarowych i obok schodów, oczyszczając torowisko. Park kazał im go zablokować dalej w tunelu. Kiedy zniknął, zobaczyłem stopy June spoczywające na krawędzi pryczy. Jeden but spadł. Lewis dotykał klamry, nie otwierając jej. Mama wypowiedziała jego imię, a jego ręka znieruchomiała. Przez chwilę myślałem, że znowu opuści plandekę. Zamiast tego powiedział: „Za mocno ją zacisnąłem” i uwolnił luźny koniec.

Wyciągnął June z łóżeczka. Krzyknęła, gdy dotknął jej rannego boku, ale nie przestawał, aż jej stopy dotknęły podłogi. Matka złapała go za tył kamizelki. Wełna naciągnęła się, naciągając kieszeń krzywo ułożoną na jego piersi. Lewis wysunął ręce i pozwolił jej się ponieść. Pociągnął June w stronę drzwi przeciwpożarowych, trzymając się blisko ściany. Za nimi Gospodyni uderzyła w załadowany wóz i wszyscy w środku usiedli prosto.

Gospodarz zaczął pchać wóz torami w kierunku naszych drzwi. Obsługa szła obok, pilnując, by pasażerowie siedzieli. Lewis musiał się zatrzymać, a June oparła się o ścianę, gdy ich mijał. Ratownik medyczny prowadził dwójkę dzieci w stronę schodów. Funkcjonariusz pilnujący naszego wejścia oparł tarczę o przód wozu, gdy go mijali. Gospodarz nie przestawał pchać. Jego buty zsunęły się do tyłu, w kierunku oznaczonego progu, a ludzie na przedniej ławce zaczęli płakać. Pasy trzymały ich w pionie, gdy prosił ich, żeby wynieśli stopy.

Park pociągnęła mnie za sobą, z dala od wozu, i zawołała o podporę. Ktoś przyniósł kawałek drewna w kierunku drewnianego frontu. Powiedziałem jej, że panel pęknie; muszą zatrzymać żelazne koła. Posłała mężczyzn z klinami na obie strony, a ja trzymałem latarkę inspekcyjną. Wbili drewno w szyny i wóz zatrzymał się przed drzwiami przeciwpożarowymi. Oficer oderwał tarczę od furtki. Ręka mu drżała, gdy sięgnął po radio.

Lewis i June stali obok zatrzymanego wozu, którego przód blokował im drogę do drzwi przeciwpożarowych. Nie mógł jej przenieść przez wąską szczelinę między kołami a ścianą. Opuścił ją na podłogę, a następnie sięgnął przez burtę, żeby odpiąć pasy pasażerów. Jeden z mężczyzn odtrącił jego dłoń. Lewis przyjął uderzenie i spróbował odpiąć kolejną klamrę. „Zejdźcie” – powiedział. „Na podłogę. Pod siedzeniami”. Wpatrywali się w niego. Musiał to powtórzyć, zanim któraś kobieta się schyliła, a potem podążyła za nią kolejna.

Gdy głowy zniknęły pod panelami, zobaczyłem, jak funkcjonariusze na zajezdni zbliżają się. Ludzie, którzy blokowali drzwi, zbliżali się teraz w kierunku, z którego dobiegały ich głosy. Lewis zaczął ciągnąć June przez lukę, przytrzymując jej chore ramię przy ciele. Gospodyni szła za nią drugą stroną wozu. Funkcjonariusz na zajezdni krzyknął, a ona szła dalej. Dwa strzały trafiły ją w ranny bok. Zahaczyła koszulę Lewisa o wóz, ale ten przykucnął nad June, gdy materiał się rozerwał. Funkcjonariusz krzyknął ponownie, zanim oddał strzał. Gospodyni upadła obok koła. Podciągnęła się do połowy, trzymając za klamkę hamulca, a potem upadła, gdy znów padły strzały.

Mężczyzna w środku wozu zaczął wstawać. Lewis kazał mu się położyć, a on posłuchał, zanim zdążył zobaczyć, kto mówi. June leżała teraz obok przedniego koła, kilka stóp od drzwi przeciwpożarowych. Krzyknęła, gdy Lewis próbował ją podnieść. Zatrzymał się i spojrzał przez drzwi na medyka. „Jak to zrobić?” – zapytał. Medyk przykucnął i pokazał mu, gdzie położyć ręce. Lewis uniósł je nad nią na sekundę, zanim spróbował ponownie.

Matka zaniosła Kit do bocznego pomieszczenia. Trzech dorosłych poszło za nią, ale wyszła sama. Lewis klęczał z przodu zatrzymanego wozu, próbując przesunąć June w stronę oficera sięgającego przez nasze drzwi. Matka wdrapała się na wóz od tyłu. Jego boki zaskrzypiały pod jej ciężarem, a ktoś skulony pod ławką zaczął krzyczeć. Wyciągnęła się nad pasażerami w stronę June. Wóz zasłaniał jej ciało przed oficerami na zatoce; June i Lewis znajdowali się bezpośrednio pod jej wyciągniętą ręką. Jej dłoń zamknęła się na sukience June.

Materiał zacisnął się wokół gardła June. Lewis przestał ciągnąć, a policjant obok niego pozwolił jej usiąść na podłodze. Leżała tuż za progiem drzwi przeciwpożarowych, zdrową ręką szarpiąc własny kołnierzyk. Matka sięgnęła wolną ręką do prowadnicy drzwi nad nami. Park powiedział Reese, że uszkodzony zamek jest gotowy, ale nie może obiecać, że ponownie otworzy drzwi. Rozkazał jej je zamknąć, gdy tylko June będzie wolna. Vale przykucnęła obok policjanta i wyjęła nóż ratunkowy.

Park utrzymywał cięgno w czystości, podczas gdy ja ściskałem klamkę obiema rękami. Przed nami Vale przecinał materiał w miejscu, gdzie trzymała go Matka. Funkcjonariusz przeciągnął June przez oznaczony próg, a Lewis pobiegł za nią. Reese kazał mi pociągnąć. Pociągnąłem, obserwując przestrzeń nad stopami June. Drzwi uderzyły w palce Matki, podskoczyły w prowadnicach, a potem opadły, gdy je cofnęła. Park wbił stalowy klin pod ich dolną krawędź. Po naszej stronie nikt się nie ruszył, dopóki nie kazała nam się cofnąć.

Zostałem przy wypuszczeniu. Przez kratę w drzwiach widziałem, jak Matka cofa się w stronę bocznego pokoju, trzymając się za zranioną rękę. Kit pojawił się w drzwiach i spojrzał na łyżkę leżącą na podłodze. Podniosła go, znikając z pola widzenia. Na drugim końcu funkcjonariusze z zajezdni pomagali ludziom przejść przez burty wozu. Jeden z nich został przy ciele Gospodyni. Reese zapytał, czy ktoś widział inne dziecko, a potem zapytał ponownie, gdy nikt nie odpowiedział.

Lewis klęczał nad June na półpiętrze. Próbował wyprostować jej zranioną rękę, aż ratownik medyczny złapał go za nadgarstek. June poprosiła go, żeby się odsunął. Przysunął się bliżej, bo nie słyszał, a ona powtórzyła to tak głośno, że wszyscy przestali rozmawiać. Ratownik medyczny stanął między nimi i zapytał June, gdzie ją boli. Lewis zaczął odpowiadać. „Nie ciebie” – powiedziała. Patrzyła prosto na brata. „Pozwól, że mu powiem”. Lewis oparł się plecami o ścianę z rozdartą na ramieniu podartą koszulą, wciąż trzymając dłoń, którą prosiła, żeby zostawił w spokoju. Vale musiał dotknąć jego nadgarstka, zanim ją puścił.

Zanieśli June na górę na noszach ratunkowych. Lewis szła za nią, aż go zobaczyła i poprosiła, żeby ktoś poszedł obok niej. Poszedłem, bo byłem najbliżej poręczy. W połowie drogi zapytała, czy odejmą jej rękę. Powiedziałem, że nie wiem, co mają zrobić. „Powie ci, że się boję” – powiedziała. „Nie pozwól mu tego powiedzieć”. Obiecałem, że opowiem lekarzowi dokładnie, co się stało. Długo na mnie patrzyła, a potem zapytała, czy Kit jest za nami. Powiedziałem, że nadal jest na dole. Odwróciła twarz w stronę koca i nie pytała mnie o nic więcej.

Na zewnątrz, pierwsza kobieta z noszy przed nami próbowała ściągnąć sukienkę June na kolana. June odtrąciła jej dłoń i natychmiast przeprosiła. Kobieta powiedziała, że ​​nie ma za co przepraszać, ale nie spuszczała wzroku z podartej tkaniny. Ratownicy medyczni rozdzielali ludzi według wskazań medycznych, a każde rozdzielenie kończyło się kłótnią. Arthur odmówił wejścia do karetki bez kobiety, która wiedziała o jego klatce piersiowej. Jeden mężczyzna leżał płasko na chodniku, ponieważ nikt nie potrafił go przekonać, że wolno mu usiąść na krześle. Funkcjonariuszka zdjęła kurtkę i przytrzymała mu ją przed twarzą, gdy powiedział, że niebo przyprawia go o mdłości.

Lewis stał przy noszach, dopóki June nie została załadowana. Zapytał, czy jadą w to samo miejsce. Ratownik medyczny powiedział, że to zależy od dostępności łóżek, a Lewis sięgnął do poręczy noszy. June wsunęła zdrową rękę pod koc. „Proszę” – powiedział. „Nie będę rozmawiał. Po prostu tam posiedzę”. Poprosiła ratownika medycznego o zamknięcie drzwi. Odczekał jeszcze sekundę, patrząc na jej brata, jakby mogła zmienić zdanie. Stanęłam między Lewisem a karetką, bo nie powinna była pytać ponownie.

Doszedł ze mną aż do baldachimu. Jego warga przestała krwawić, a luźny zielony pasmo wełny zaplątało się wokół nadgarstka. Próbował je zwinąć z powrotem w rękaw, zapominając, że kamizelki nie ma. „Kiedy była mała, łapała oddech i płakała” – powiedział mi. „Udało mi się ją zmusić, żeby trzymała moje palce. Przestałaby, gdyby mogła je trzymać”. Powiedziałem, że pielęgniarka musi spojrzeć mu na usta. Skinął głową, ale się nie poruszył. Po drugiej stronie podwórza ktoś rozdawał koce foliowe, a on patrzył, jak kobieta rozkłada jeden, nie czekając na ratownika. „Powiedziała, że ​​nie, zanim go założyłem” – powiedział. Zostałem przy nim, dopóki nie przyszła pielęgniarka.

Wyszło trzydzieści jeden osób. Reese kazała zespołom ponownie policzyć i porównać opisy. Cztery osoby zostały z Matką w starej pralni. Funkcjonariusze obserwowali oboje drzwi; drugie prowadziły do ​​boksu ciężarówki, a ona zablokowała je szafką. Nie było innego przejścia. Trzymała jeńców obok siebie, gdzie funkcjonariusze nie mogli bezpiecznie wejść. Wieczorem odcinali bramy wozów, zamiast szukać innego miejsca, do którego mogłyby prowadzić.

Lekarz wysłał mnie do szpitala na prześwietlenie barku. Zabrali mi już kluczyki. W drodze otworzyłem zdjęcia Nory. Na zdjęciu zrobionym przed lądowaniem ptaka, w trzcinach leżał porzucony but. Zapytałem, czy zatrzymała go ze względu na but. „Bo ten bardziej mi się podoba” – napisała. Przyglądałem się obu butom przez kilka minut i powiedziałem jej, że moim zdaniem ma rację.

Zapytała, czy może wysłać więcej. Powiedziałem, że tak, po czym napisałem, że mogę zasnąć i nie odpiszę od razu. Wysłała sześć, wraz z ostrzeżeniem, że nie powinienem wybierać tylko ładnych. Ostatnim zdjęciem było rozmazane zdjęcie jej matki śmiejącej się z torbą na zakupy zaczepioną o klamkę. Śmiałem się z niego z tyłu karetki, z ręką przypiętą do piersi. Kiedy Nora zapytała, które zdjęcie chcę wydrukować, wybrałem właśnie to. Wysłała znak zapytania, a potem powiedziała, że ​​zapyta mamę, czy się zgadza.

Sam nie spał, kiedy przeprowadzili mnie obok jego pokoju. Zobaczył temblak i zapytał, czy znowu próbowałem coś sam nieść. Marisol przesunął krzesło, żebym mógł usiąść na jego łóżku, nie zahaczając o nie. Jego zraniona dłoń była uniesiona w grubym opatrunku, z dwoma odsłoniętymi opuszkami palców. Obserwował, jak je zauważam. „Podoba im się ten kolor” – powiedział. „Każdy, kto przychodzi, lubi ten kolor. Nigdy nie byłem tak zainteresowany moimi palcami”. Powiedziałem mu, że kolor wygląda dobrze. Nazwał mnie dupkiem i pchnął w moją stronę nietknięty deser ze swojej tacy.

June miała operację tego wieczoru. Nerwy były zerwane, a chirurg nie potrafił określić, ile odzyska sprawności. Obudziła się, pytając, kto wie, gdzie jest. Lewis był na innym piętrze. Wysłał jej telegram, który znalazł po tym, jak ją wynieśli, ale ona go nie chciała. Poprosiła o łyżkę Kit. Funkcjonariusz sfotografował ją tam, gdzie leżała, i przyniósł w torbie. Były rzeczy, które mogliśmy jeszcze zrobić, nie prosząc jej o wdzięczność.

Vale zastała mnie czekającego na podwózkę. Matka powiedziała negocjatorowi, że zwolni Kita dla Seventeen. Reese odmówiła oddania pod jej opiekę mężczyzny ze szpitala. Potem poprosiła o spotkanie z nim, a Vale skonsultowała się z Nwosu w sprawie wideorozmowy. Matka również poprosiła o mnie, opisując, kto z nas wyjął Seventeena z kojca. Vale zapytała, czy posiedzę z nim podczas rozmowy. Powiedziałem, że tak, ale jeśli spróbuje odejść od ekranu, to mu w tym pomogę. Powiedziała, że ​​Nwosu już to sobie ustawił.

Nwosu zaprowadził mnie do pokoju Seventeen. Daniel odwiedzał go na wózku inwalidzkim, pokazując mu, jak oprzeć złamaną głowę drewnianego konia o jego szyję. Kiedy Vale wspomniał o Matce, palce Daniela zacisnęły się na krześle. Nwosu wyjaśnił, że Seventeen może ją widzieć na ekranie i zostać tutaj. Daniel zapytał, czy ona też go zobaczy. Lekarz powiedział, że tylko jeśli sobie tego życzy.

Daniel trzymał się z dala od obrazu. Negocjator zaniósł kamerę do kraty w pomieszczeniu z pościelą, a Vale trzymał tablet dla Seventeen. Matka siedziała z Kitem na kolanach, a dorośli obok niej połączeni byli taśmą. Słysząc jej znajomy kojący dźwięk, Seventeen pochylił się do przodu tak nagle, że Vale ustabilizował ekran. Dotknął twarzy Matki dwoma palcami. Uśmiechnęła się i zapytała, czy zostawił koc. Daniel pochylił się na granicy mojego wzroku i wyszeptał: „Jej dłoń”. Patrzył na ręcznik, a jego palce zaciskały się na piersi. Skinęłam głową, żeby wiedział, że go słyszałam, i patrzył na ekran, nic więcej nie mówiąc.

Seventeen przyciągnął do siebie zielony koc. Matka skinęła głową, wyglądając na ulżoną, i poprosiła go, żeby nałożył go sobie na głowę, tak jak robił, gdy szli gdzieś głośno. Zaczął go podnosić. Nwosu powiedział jego imię delikatnie i powiedział, że nigdzie dziś nie idzie. Seventeen zamilkł, trzymając rogi koca tuż przy twarzy. Spojrzał na lekarza, a potem na tabliczkę. Za nią Daniel siedział nieruchomo, zakrywając usta dłonią. Seventeen opuścił jeden róg koca na podłogę i sięgnął w stronę drewnianego konia. Drugi róg trzymał w pięści.

Matka przestała się uśmiechać. Poprosiła mnie, żebym przysunął ekran bliżej, co też zrobiłem, gdy Vale skinął głową. Kit spojrzał w kamerę i mnie zobaczył. Zapytał, czy June wyszła na zewnątrz. Powiedziałem, że tak, że lekarze się nią opiekują, a jego twarz rozjaśniła się na tyle, że matka położyła mu dłoń na piersi. „Zapytaj ją o Lewisa” – powiedział. „Będzie chciał być z nią”. Vale powiedział matce, że chłopiec musi wyjść. Matka poprawiła ręcznik wokół palców i zapytała, czy Seventeen jeszcze słyszy. Negocjator potwierdził, że może, ale że nikt nie przyprowadzi go do niej w zamian za inną osobę.

Matka poluzowała taśmę na nadgarstku Kita i podała mu ją. „Pokaż mu, że jesteś gotowy” – powiedziała. Przeciągnął ją przez kółko w jej talii, zatrzymując się, żeby ją skręcić, zanim zaciągnął. Sprawdziła to zdrową ręką. Na szpitalnej podłodze Seventeen przykrył konia kocem i próbował odnaleźć jego głowę. Kit pochylił się nad kratą, na ile pozwalał pasek. „Możesz przynieść jego rzeczy?” – zapytał mnie. „Mówi, że mogę iść, kiedy się ułoży”.