Znaleźliśmy człowieka wychowanego jak zwierzę hodowlane. Kiedy próbowaliśmy uwolnić pozostałych, zaczęli nawzajem się krępować.

Przynieśli Daniela na noszach do sąsiedniego pokoju, ponieważ jego kontuzjowana noga ugięła się podczas biegu. Ciągle pytał, co się stało z koszulkami i czy mama jest zła. Uklękłam obok noszy, podczas gdy ratownik medyczny sprawdzał jego oddech i otarcia na rękach. Daniel spojrzał na moją twarz i zdawał się mnie rozpoznawać. „To ona mnie tam wysłała” – powiedział. „Nic złego nie zrobiłem”. Powiedziałam mu, że wiem. Próbował coś jeszcze powiedzieć, ale usta drżały mu tak bardzo, że nie mógł wydusić z siebie ani słowa. Ratownik medyczny poprosił mnie, żebym mu dała miejsce, a ja stanęłam tyłem do ściany, kiedy wynieśli go na zewnątrz.

Starsza kobieta, której pomógł Sam, siedziała na podłodze pod kocem, nie ruszając się, dopóki go nie zobaczyła. Kiedy powiedziałem jej, że nie przeszedł, zakryła usta dłonią i zaczęła bezgłośnie płakać. Zostałem z nią, aż przyjechał ratownik medyczny. Nie przestawała obserwować bramy, a ja też nie mogłem oderwać od niej wzroku.

W galerii dwóch strażników naprawiało żółte kwadraty. Jeden używał pędzla, a drugi kazał mu wyprostować linie, które zostały rozmazane przez ślady stóp. Pracowali w miejscu, gdzie stał Daniel. Nikt nie spojrzał w stronę zepsutej balustrady ani bramy, którą właśnie zamknęli funkcjonariusze.

Później pracownik przyniósł zielony kocyk do okienka dla Seventeen. Strzępiasty róg kocyka, który pokazał mi Daniel, był widoczny przez woreczek na dowody rzeczowe. Poprosiłem Vale, żeby zatrzymał go razem z małymi zabawkami i zapisał imię Daniela. Seventeen od razu rozpoznałby ten kocyk; spał z nim od lat. Matka przysłała go, bo martwiła się, że bez niego nie zaśnie. Wcześniej tego ranka wybrała mężczyznę, który uszył kocyk do pomieszczenia czystego, a potem zaproponowała Sama.

Operator radiowy odzyskał częściowy spis inwentarza z terminala transferowego. Vale przeczytał go i podał Reese'owi. Pod napisem „TABELA” najnowszy wpis zawierał numer z nowej opaski Sama. Obok ktoś napisał „ZATWIERDZONO”. Trzymałem ręce na krawędzi stołu, podczas gdy Reese wyjaśniał, że ratownicy próbują dostać się do dolnych pomieszczeń przygotowawczych z zewnątrz.

Wyjąłem telefon, żeby zadzwonić do Marisol, ale zamiast tego zobaczyłem otwarte zdjęcie Nory. Stała obok swojego zdjęcia z wystawy, uśmiechając się niezręcznie, trzymając wstążkę w dłoni. Zdjęcie przedstawiało przewróconą drewnianą łódź na brzegu jeziora, które odwiedziliśmy lata temu. Napisałem do niej SMS-a z pytaniem, czy pokaże mi resztę zdjęć, kiedy wrócę do domu. Odpisała ze znakiem zapytania, a potem: „Naprawdę?”. Odpisałem: „Tak. Wszystkie”. Potem siedziałem i patrzyłem na numer Marisol. Wiedziałem, co jej obiecałem, przekazując słowa Sama, i nie miałem pojęcia, jak jej powiedzieć, że znowu został zabrany.

Ostatnią rzeczą, jaką zobaczyłem z galerii tego ranka, był robotnik naprawiający panel obok czystych drzwi. Nosił identyfikator jak Seventeen i niósł zwykłą skrzynkę z narzędziami. Gdy wszedł do środka, usłyszałem pytanie, gdzie mają czekać oznaczeni na niebiesko przybyli. Ktoś odpowiedział, że gospodyni chce, żeby zostali razem do popołudnia. Widziałem złożone ubrania na białym blacie za nim, zanim drzwi się zamknęły. Sam stał tam niedawno, podtrzymując Daniela, podczas gdy reszta uciekała. Obserwowałem drzwi, dopóki Reese mnie nie zawołał, i nawet wtedy słyszałem, jak Sam mówi mi, co mam powiedzieć jego żonie.

Na liście widniał numer Sama. Vale powiększył zdjęcie, aż figury miały prawie cal wysokości, ale ja wciąż pochylałem się w stronę ekranu, jakbym miał je zmienić, patrząc na nie jeszcze raz. Pod napisem „TABELA” numer na jego nowej opasce widniał obok napisu „ZAAKCEPTOWANO”, a odręczna notatka na dole informowała, że ​​zwierzęta oznaczone na niebiesko mają być trzymane razem do popołudniowego odbioru. Zapytałem Vale, czy istnieje szansa, że ​​„TABELA” oznacza coś innego w tej części budynku. Nie odpowiedziała od razu. Odsunęła krzesło i pokazała mi zdjęcie tego samego formularza, który zabrali z chłodni dwie godziny wcześniej. Widniał na nim numer Inez, wraz z datą i wpisem potwierdzającym realizację zamówienia.

Zdjęcie Inez było wciąż otwarte, gdy Reese wszedł do przyczepy. Zerknął na nie, a potem przysunął sobie krzesło, nie mówiąc mi, żebym się uspokoił. Jedno z jego szkieł okularów było porysowane. Przybyło więcej personelu taktycznego, ale nikt nie mógł mu powiedzieć, jak wejść, nie narażając więźniów na niebezpieczeństwo. Chciał wiedzieć, czy stary południowy dok załadunkowy pojawia się w którymś z badań, które studiowałem. Powiedziałem mu, że pamiętam go z przetargu na rozbiórkę, chociaż plany powiatu pokazywały tylko ogrodzony peron i mur oporowy. Położył przede mną zdjęcie lotnicze. Pomiędzy starą chłodnią kominową a południowym fundamentem rzeźni znajdował się zadaszony rów, wystarczająco szeroki dla ciężarówki dostawczej, niemal ukryty pod trzydziestoletnimi chwastami.

Zadzwonił telefon Vale. Nasłuchiwała, spojrzała na mnie i wysiadła z przyczepy, zanim odebrała. Słyszałem, jak rozmawia z kimś w strefie karetek, jej głos był opanowany, jak to bywało, gdy osoba po drugiej stronie była zdenerwowana. Kiedy wróciła, powiedziała mi, że starsza kobieta, której Sam pomógł wyjść z galerii sortowania, chce się z nami spotkać. Odmawiała leczenia, dopóki ktoś nie wyjaśnił, dlaczego jej nie śledził. Rozpoznała też niebieskie paski, choć zaczęła się tak bardzo trząść, gdy lekarz o nich wspomniał, że kobieta poprosiła o wyprowadzenie na zewnątrz. Reese spojrzał na zegarek. Była trochę po dziesiątej w niedzielę rano i mieliśmy mniej niż cztery godziny do popołudniowego transferu.

Kobieta siedziała na opuszczonej klapie karetki, ubrana w szpitalne skarpetki, które już były ubłocone. Nazywała się Edith. Wokół kostki miała bandaż, a na ramionach koc, mimo że słońce nagrzewało parking. Kiedy mnie zobaczyła, spojrzała za siebie, szukając kogoś w tej samej czerwonej koszuli roboczej, co Sam. Usiadłem obok niej i powiedziałem, że nadal jest w środku. Skinęła głową, jakby utrzymywała się w pionie, udając, że o tym nie wie. Potem zapytała, czy mężczyzna, którego wyciągnął, ten z chorą nogą, przeżył. Powiedziałem jej, że Daniel jest w trakcie leczenia i że Sam pomógł mu się wydostać.

„Ciągle nam powtarzał, żebyśmy szli” – powiedziała. „Potem ten drugi mężczyzna źle szedł i zawrócił. Był na mnie zły, bo się zatrzymałam. Powiedział, że jeśli nie ruszę tyłka, to mnie zaniesie, a ja mu powiedziałam, że się przewróci, zanim dotrze do bramy”. Wydała z siebie cichy dźwięk, który mógłby być śmiechem, gdyby nie drżały jej usta. „Nie sądzę, żeby był miły, kiedy się boi. Ale zrobił to, co obiecał. Nie zostawił tego.”

Zapytałem o niebieskie ślady. Edith spojrzała na moją dłoń, gdzie rozcierałem czarną smugę smaru między kciukiem a palcem wskazującym, i odwróciła swoją, pokazując mi starą, bladą opaskę na nadgarstku. Powiedziała nam, że niebieskie ślady oznaczają, że ktoś został wybrany do prezentacji, ale istnieją dwa rodzaje prezentacji. Niektórzy są zabierani do domów i mogą wrócić w lepszych ubraniach i z drobnymi prezentami. Inni czekają w czystych pomieszczeniach w pobliżu południowego doku. „Jeśli dadzą ci wodę i powiedzą, żebyś nic nie jadł”, powiedziała, „to nie zostaniesz ponownie wysłany na górę”. Vale zapytała, czy kiedykolwiek widziała kogoś wracającego z tych pomieszczeń. Edith zacisnęła usta i pokręciła głową. Nieustannie obserwowała drzwi karetki, gdzie pielęgniarka zostawiła dla niej parę czystych butów. „Czy możesz mu powiedzieć, że próbowałam się nie zatrzymywać?” zapytała. „Powiedział mi, żebym szła dalej, i przez chwilę tak robiłam”.

Latami obwiniałem Sama za rzeczy, których nie zrobił, głównie wtedy, gdy moje interesy szły źle i potrzebowałem kogoś znajomego, na kogo mógłbym się ponarzekać. Trzy zimy wcześniej odmówił przyprowadzenia do pracy mężczyzny, który pojawił się pijany. Zgubiłem kontrakt i powiedziałem Samowi, że jeśli chce zarządzać firmą, może ją ode mnie odkupić. I tak przyszedł do pracy w poniedziałek, z własnym lunchem i dodatkową kanapką, bo wiedział, że byłem zbyt wściekły, żeby iść na zakupy. Edith nic o tym nie wiedziała. Znała go od kilku minut i widziała tego samego upartego mężczyznę, z którym pracowałem przez jedenaście lat. Obiecałem mu, że powtórzę, co powiedziała, po czym wróciłem do przyczepy, zanim zdążyłem ją zawstydzić płaczem na klapie karetki.

Mój telefon zawibrował, gdy Reese mówiła. Marisol wysłała wiadomość z pytaniem, czy ma przywieźć dziewczynki na komisariat, czy zatrzymać je w domu. Słyszała od funkcjonariusza, że ​​reagują inne agencje i chciała wiedzieć, dlaczego żadna z nich nie zadzwoniła do niej bezpośrednio. Wyszedłem na zewnątrz i zadzwoniłem do niej. Odebrała szybko, za szybko, i powiedziała, że ​​zastanawiała się, czy wyprać robocze ubrania Sama. Nadal leżały w koszu przy pralce, brudne od ostatniego normalnego dnia, kiedy był w domu. Powiedziała, że ​​wie, że to głupota o tym myśleć. Powiedziałem jej, że nie, ale poprosiła mnie, żebym przestał ułatwiać jej wszystko.

„Cal, muszę wiedzieć, czy nadal go szukają” – powiedziała. „Nie, czy ty szukasz. Wiem, że szukasz. Czy ktoś faktycznie coś robi?”

Opowiedziałem jej o nowych zespołach i południowej części budynku. Potem powiedziałem jej, że Sam został wyznaczony do grupy śledczej, która miała się przenieść tego popołudnia. Nie użyłem słowa „rzeź”. Nie musiałem, ponieważ już wcześniej opowiedziałem jej o szczątkach znalezionych przez śledczych, a ona zrozumiała wystarczająco dużo, by zapytać, co oznacza ta grupa śledcza. Próbowałem wyjaśnić niepewność i usłyszałem, jak udzielam tej samej ostrożnej, półsłupkowej odpowiedzi, której kazała mi nie udzielać. Ponownie przerwała, tym razem bez złości. „Czy to znaczy, że może umrzeć dzisiaj?”. Powiedziałem, że tak. Przez kilka sekund jedynym dźwiękiem w słuchawce był szum cieknącego kranu w kuchni. Potem powiedziała mi, że prosi sąsiadkę, żeby usiadła z dziewczynami i sama przyjdzie porozmawiać z Vale. Nie zapytała, czy uważam to za dobry pomysł.

Już miała się rozłączyć, gdy powiedziała: „Jeśli będziesz z nim jeszcze raz rozmawiać, powiedz mu, że jestem na niego zła”. Zapytałem za co, tak zmieszany, że musiała powtórzyć. „Za to, że został. Za to, że jest takim mężczyzną, który zostaje, kiedy ktoś potrzebuje pomocy. Powiedz mu, że go kocham i powiedz mu, że jestem zły. Będzie wiedział, o co mi chodzi”. Powiedziałem, że tak, i tym razem napisałem to na odwrocie koperty, żebym później nie mógł wybrać, którą połowę jej wiadomości łatwiej przekazać.

O jedenastej dwadzieścia Daniel zadzwonił ze szpitala, a obok niego stała pracownica socjalna. Pytał, czy matka dostała koszule, które uszył dla Seventeen. Wyglądał na poszarzałego i wyczerpanego w szpitalnej koszuli, a za każdym razem, gdy wózek z turkotem przejeżdżał obok jego drzwi, zatrzymywał się, aż hałas ucichł. Vale zapytał, czy pamięta południowy dok. Powiedział, że nosił tam przybory do szycia, kiedy był młodszy, zanim noga zaczęła go boleć, i opisał wielki łańcuch nad głową i pomieszczenie z ławkami, gdzie czekały zwierzęta. Nazywał je salą liczenia. Kiedy Vale powtórzył nazwę, zgiął kolana i zapytał, czy powiedział coś nie tak.

Powiedziałem Danielowi, że nam pomógł. Powiedział, że mama obiecała Seventeenowi zatrzymać jego zielony kocyk, a potem zapytał, czy może go zabrać, bo uciekł. W jego głosie słychać było autentyczny strach, nie o siebie, ale o człowieka, którego pomógł wychować. Powiedziałem mu, że Seventeen jest w szpitalu i ktoś się nim opiekuje. Jego usta zaczęły drżeć. Zanim pracownik socjalny zakończył rozmowę, poprosił mnie, żebym upewnił się, że chłopiec ma drewnianego konia ze złamaną głową. Powiedział, że miał zamiar go naprawić. Powiedziałem mu, że szpital ma jego zabawki i że dopilnujemy, aby koń został z nimi.

Park zjechał południową rampą, zanim pozwolili mi się do niej zbliżyć. Stałem na górze z Reese i obserwowałem, jak bada mur oporowy, podstawy stalowych słupków i pęknięcia wokół starego kanału odpływowego. Sprawdziła, czy beton wytrzyma ciężar sprzętu, który zamierzali znieść. Chwasty zasłaniały szereg parkingów dla ciężarówek, wypolerowanych w miejscach, gdzie samochody ocierały się o nie w ciągu ostatnich kilku miesięcy. Nowa śluza i świeże okablowanie jasno wskazywały, że ktoś nadal korzysta z wejścia.

Funkcjonariusze otworzyli boczne schody służbowe po sprawdzeniu przestrzeni za nimi. Prowadziły one do wąskiego górnego podestu, biegnącego równolegle do rampy załadunkowej, oddzielonego od wnętrza ciężkim, wzmocnionym drutem oknem. Park sprawdził podest i schody, zanim Reese pozwolił ekipie ratowniczej wejść głębiej. Wzmocnione okno wychodziło na pomieszczenie poniżej z dwiema długimi ławkami, zlewem i rzędem ponumerowanych wieszaków wzdłuż ściany. Cztery osoby siedziały na jednej ławce, dwie na drugiej. Ich stopy nie dotykały podłogi, ponieważ ławki były wysokie, jakby miały uniemożliwić zwierzętom kładzenie się między kontrolami. Rozpoznałem Sama, zanim dotarłem do okna. Siedział na samym końcu, z ranną ręką opartą na brzuchu, pochylony blisko kobiety, która przyciskała złożoną myjkę do oka.

Kobieta miała czarne włosy przeplatane siwizną, przycięte tępo przy szczęce. Miała na sobie męską koszulę z nierówno podwiniętymi rękawami i za każdym razem, gdy ktoś się poruszył, zerkała w stronę wąskich drzwi na drugim końcu pokoju. Udało jej się sięgnąć po kubek i podawała go młodszej dziewczynie obok siebie, zachęcając ją do wypicia jeszcze trochę wody. Sam powiedział coś, co sprawiło, że pokręciła głową. Pochylił się bliżej i znów przemówił, a tym razem uśmiechnęła się przelotnie, zanim wcisnęła kubek w dłonie dziewczyny. W tej wymianie zdań nie było nic nadzwyczajnego. Dwie osoby próbowały powstrzymać trzecią osobę przed rozpadnięciem się, a ja nigdy nie byłam tak szczęśliwa, widząc Sama robiącego coś zwyczajnego.

Nie było dźwięku przez wzmocnione okno, ale na końcu półpiętra wisiał pożółkły interkom. Jeden z funkcjonariuszy sprawdził kabel i stwierdził, że wciąż jest podłączony do pokoju poniżej. Zostawił wyłączony mikrofon i włączył głośność. Kobieta zapytała Sama, czy autobusy nadal jeżdżą i opisywała stary kurs. Pamiętała, jak siedziała obok matki w autobusie z zepsutym ogrzewaniem, trzymając w obu rękach pomarańczę, ponieważ powiedziano jej, żeby nie zabrudziła sobie kurtki sokiem. Nie pamiętała, dokąd jadą, wiedziała tylko, że szyby zaparowały, a ktoś z tyłu się śmiał. Dziewczyna chciała wiedzieć, jak brzmi autobus, a kobieta powiedziała, że ​​nie sądzi, by mogła go już właściwie opisać.

„Kaszlący silnik” – powiedział Sam. Rozpoznałem głos, mimo kiepskiego głośnika. „I kierowca, który jest wściekły na wszystko, nawet jeśli nikt jeszcze nic nie zrobił”. Kobieta się roześmiała. Sam oparł się o ścianę i dodał: „Moja córka mówi, że każdy kierowca autobusu na świecie ma na imię Gary. Nie pytajcie mnie, skąd to wzięła. Ona ma teorie”.

Dziewczyna zapytała, czy jego córka jest grzeczna. Sam powiedział jej, że jest grzeczna we wtorki i przez pierwsze dziesięć minut niedzielnego obiadu, pod warunkiem, że nikt nie będzie próbował zmusić jej do jedzenia groszku. Potem spojrzał w stronę drzwi i jego wyraz twarzy się zmienił. Zobaczyłem, że wyprostował się tak szybko, że kobieta położyła mu dłoń na ramieniu. Ktoś wszedł do pokoju poza naszym polem widzenia. Domofon wychwycił spokojny męski głos, który oznajmił, że popołudniowe przygotowania zaczynają się wcześniej, ponieważ gospodyni chce, żeby wszystko było gotowe przed zebraniem. Drzwi się zamknęły i cała szóstka osób na ławkach znieruchomiała.

Kobieta obok Sama nazywała się Bess. Dowiedziałem się tego, kiedy pracownik służby zdrowia wrócił, żeby sprawdzić ich opaski i poprosił ją o pokazanie mu szmatki, którą przyciskała do oka. Powiedziała mu, że to tylko ból głowy. On odparł, że bólu głowy nie da się ukryć i otworzył małą puszkę z gazą. Uklęknął przed nią, mówiąc delikatnie i badając zaczerwienienie wokół jej powieki. „Wiesz, że mama chce, żebyśmy zgłaszali dyskomfort przed liczeniem” – powiedział. Bess odpowiedziała, że ​​to przejdzie. Pracownik służby zdrowia uśmiechnął się i powiedział jej, że nie ma wstydu w potrzebie pomocy, po czym zanotował to na karcie z jej numerem. Sam nosił opaskę identyfikacyjną, częściowo schowaną pod czystym białym mankietem.

Bess pochyliła się ku niemu, gdy tylko opiekun odszedł. Powiedziała: „Nie powinieneś był mówić mu o swoich dziewczynach”. Sam spojrzał na nią, pocierając kciukiem bandaż na zranionej dłoni. Powiedziała, że ​​opiekunowie zapisywali nazwiska, ponieważ wierzyli, że pomaga to przestraszonym zwierzętom się uspokoić. Mogło to być nawet prawdą, przyznała. Nie słyszała imienia swojej matki od tak dawna, że ​​nie mogła sobie przypomnieć, jak brzmiało, i czasami żałowała, że ​​nikt go nie zapisał. Sam powiedział jej, że są inne miejsca, w których można zapisać imię osoby, i wskazał na ścianę, gdzie opiekunowie narysowali linię małych kwadracików, każdy z numerem w środku. Bess powiedziała, że ​​uczyła się czytać ze starych reklam w pralni. Rozpoznawała większość słów, ale nadal nie potrafiła przeliterować nazwy miasta, w którym się urodziła.

„Jakie miasto?” zapytała Sam. Powiedziała mu, że nie jest pewna. Pamiętała most z dużym żółtym szyldem i dom obok warsztatu wulkanizacyjnego. Kiedy ją zabrano, jej matka miała czerwoną torebkę i przez lata Bess wierzyła, że ​​zostanie po niej rozpoznana, jeśli kiedykolwiek wróci do domu. Wiedziała, że ​​to wspomnienie niewiele teraz dowodzi. Pochyliła się, opierając łokcie na kolanach, i zapytała Sama, czy ludzie nadal noszą torebki w tym kolorze. Powiedział jej, że torebka jego żony jest czerwona, choć jej zazwyczaj zawierała wystarczająco dużo paragonów i dziecięcych gumek do włosów, by można ją było uznać za drugi dom. Bess przyglądała mu się z wyraźnym zainteresowaniem. Potem zapytała, skąd ludzie wiedzą, która torebka należy do nich, skoro tak wiele wygląda podobnie, a Sam spędziła prawie minutę, opowiadając o zestawie rupieci, które Marisol trzyma w swojej torebce.

Wyszedłem na zewnątrz, kiedy Park mnie zawołała. Czekała przy chłodni kominowej ze szkicem w ręku. Łańcuch napędowy starej elektrowni był napędzany silnikiem umieszczonym na zewnątrz wewnętrznej ściany, dostępnym po otwarciu południowych drzwi. To była dobra wiadomość. Zła wiadomość była taka, że ​​same drzwi zostały przebudowane wokół nowej stalowej ramy, a sterowanie ich otwieraniem znajdowało się od wewnątrz. Mogli otworzyć drzwi, ale dopiero po usztywnieniu daszka i muru oporowego. Park zapytała, czy potrzebuję kolejnej butelki wody, a ja przyjąłem ją, nie udając, że wszystko w porządku.

Staliśmy tam, gdy przez ścianę dobiegł niski dźwięk. Początkowo pomyślałem, że to odpalana ciężarówka, ale dźwięk stopniowo narastał, aż w końcu stał się okropnym metalicznym szumem, któremu towarzyszył przerywany grzechot ciężkich ogniw. Park położyła rękę na obudowie serwisowej i poczuła wibracje. Maszyny w środku zaczęły działać. Zadzwoniła do Reese'a i powiedziała mu, że napęd jest gotowy do pracy wcześniej niż oczekiwano. Przez radio funkcjonariusz przy oknie sali odliczeń poinformował, że ławki zostały opróżnione i że jeden z więźniów odmawia pójścia. Ruszyłem w stronę schodów, zanim usłyszałem, jak Reese każe komuś mnie zatrzymać. Zatrzymałem się, zły na niego i świadomy, że zaraz utrudnię mu zadanie. Znalazł mnie przy wieży i powiedział, że jeśli mam pomóc, muszę zostać tam, gdzie ratownicy będą mogli mnie znaleźć.

O pierwszej piętnaście interkom przeniósł dźwięk kółek poruszających się po podłodze. Dwóch pracowników przeprowadzało młodszą dziewczynę przez drzwi do sali odliczeń. Chwilę wcześniej płakała; teraz próbowała się uśmiechnąć, bo jeden z pracowników powiedział jej, że czuje się dobrze. Bess szła za nimi, powoli, z zamkniętym chorym okiem. Sam szedł za nimi z innym mężczyzną, który trzymał ręce splecione na piersi. Ustawiano ich w dwa rzędy oznaczone farbą. Pracownicy korygowali ich pozycję tymi samymi drobnymi gestami, jakimi nauczyciel mógłby posługiwać się, ustawiając dzieci do zdjęcia. Kiedy młodsza dziewczyna zrobiła krok naprzód zbyt wcześnie, jeden z mężczyzn delikatnie chwycił ją za ramiona i odprowadził z powrotem do rzędu.