Nie do momentu, gdy jedna z pracownic schroniska zeskanowała stary mikrochip Lumo i odkryła zapomniany wpis powiązany z jego pierwszą właścicielką.
Kiedy starszy mężczyzna zobaczył nazwisko na ekranie, kolana niemal się pod nim ugięły.
Kilka sekund później Lumo był już w jego ramionach — a to, co wydarzyło się potem, doprowadziło całe schronisko do łez. 
Bo Lumo wcale nie odrzucał tych dwudziestu dziewięciu rodzin.
Przez trzy lata czekał na jedną konkretną osobę, która w końcu miała go odnaleźć.
PRZECZYTAJ CIĄG DALSZY W PIERWSZYM KOMENTARZU 
Dłonie starszego mężczyzny drżały, gdy wpatrywał się w nazwisko na ekranie komputera.
Emily Carter.
Przez kilka sekund nie powiedział ani słowa.
Jessica, kierowniczka schroniska, stała obok niego, podczas gdy Lumo rozpaczliwie przyciskał się do krat Klatki Dwunastej, miaucząc głośniej, niż ktokolwiek słyszał go wcześniej.
„Zna pan to nazwisko?” — zapytała cicho Jessica.
Mężczyzna przełknął ślinę.
„To była moja córka.”
W pomieszczeniu zapadła absolutna cisza.
Mężczyzna nazywał się Robert Carter. Tego deszczowego popołudnia wszedł do schroniska, ponieważ cisza w jego domu stała się nie do zniesienia.
Jego żona zmarła wiele lat wcześniej.
Jego jedyna córka, Emily, zginęła w wypadku samochodowym prawie trzy lata temu.
Od tamtej pory Robert mieszkał sam w małym domu, w którym Emily dorastała.
Jej stare fotografie wciąż stały na kominku.
Jej ulubiony niebieski kubek nadal znajdował się w jednej z kuchennych szafek.
A czasami Robert łapał się na tym, że odwracał głowę w stronę korytarza, bo wydawało mu się, że usłyszał jej kroki.
Przyszedł do schroniska w nadziei, że być może pies sprawi, iż cisza stanie się łatwiejsza do zniesienia.
Nigdy nie spodziewał się, że rudy kot go rozpozna.
