„Żyjesz ze wszystkiego, co ci dałem, w moim mieszkaniu, a mimo to śmiesz podnosić głos?” – wykrzyknął mąż, ale synowa pokazała, na co ją stać.

„To ja podejmuję decyzje w tym domu. Ty po prostu korzystasz z wygód” – powiedział Kostia, nie odrywając wzroku od telefonu. W tym momencie Olga uświadomiła sobie, że przez sześć lat mieszkała obok obcego człowieka.
Stała na środku kuchni, trzymając patelnię, którą właśnie zdjęła z pieca. Unosiła się cienka smużka pary, a w środku czuła się kompletnie otępiała.
„Nie powiedziałam nic złego, Kostia. Po prostu pytałam, czy mogłabyś pomóc przy Daszce w ten weekend”.
„Pytałaś” – zadrwił, w końcu racząc na nią spojrzeć. „Ale słyszałaś swój ton? Jakbyś tu była szefową. Olga, bądźmy szczerzy: kto jest właścicielem tego mieszkania? Moje. Kto je wyremontował? Ja. Więc nie bądź taka zarozumiała”.
Olga postawiła patelnię na podstawce. Jej ręce lekko drżały, ale nie chciała, żeby to zauważył.
„Ja też pracuję. Też się udzielam”.
„W bibliotece?” – zadrwił Kostia. „Olga, nie rozśmieszaj mnie. Twoja pensja ledwo wystarcza na zakupy, to wszystko. Nie porównuj prawdziwej pracy do stemplowania książek”.
Z pokoju dziecięcego zajrzała Dasza – siedmioletnia dziewczynka z nieuporządkowanym warkoczem.
„Mamo, przeczytasz mi bajkę na dobranoc?”
„Już idę, kochanie. Chwileczkę”.

Kostia wstał ze stołka, przeciągnął się i zdjął kurtkę z wieszaka.
„Idę do Vitki. Zostawcie mi obiad, podgrzeję go, jak wrócę”.