Sarah zakryła twarz dłońmi.
— Nasze dzieci mają tego samego ojca.
Przez kilka sekund nie mogłam złapać oddechu.
Potem powoli odwróciłam się w stronę Roberta.
Mój mąż stał nieruchomo przy schodach, a jego twarz była zupełnie pozbawiona koloru.
— Robert — wyszeptałam — powiedz, że to nie jest to, o czym myślę.
Otworzył usta, ale nie wydobył z siebie ani słowa.
— ODPOWIEDZ MI!
— To nie ja, Margaret!
— WIĘC KTO?!
Emily stanęła między nami.
— Michał.
Zamarłam.
— Jaki Michael?
— Wujek Michael. Przyjaciel Roberta.
