Zniknęła w górach na 3 lata

„Na początku myślałam, że hałasy to spadające kamienie” – wyjaśniła Clara. „Potem zdałam sobie sprawę, że występują one w regularnych odstępach czasu”.

„Jakie to dźwięki?”

„Jak maszyny. Tyle że nie było maszyn.”

Opisała głębokie wibracje, które przenikały kamień. Czasami brzmiały jak odległy grzmot. Innym razem przypominały powolne bicie serca.

Po kilku tygodniach — lub jak sądziła — Clara odkryła pierwszą rzeźbioną strukturę.

Znajdował się za zasłoną złóż mineralnych, wewnątrz komory, która najwyraźniej została celowo zamknięta.

Ściany pokryte były powtarzającymi się symbolami.

Nie było tam żadnych nowoczesnych narzędzi, przewodów ani rozpoznawalnych materiałów budowlanych. Mimo to precyzja rzeźb sugerowała istnienie inteligencji daleko wykraczającej poza wszelkie oczekiwania wobec podziemnych obiektów.

Odkryła również ślady znacznie starszej osady.

Były tam kamienne platformy, wąskie mosty i ogromne kolumny, które zdawały się podtrzymywać sufit. Niektóre powierzchnie emanowały słabą niebieską poświatą, choć nie potrafiła określić jej źródła.

Wtedy zobaczyła ruch.

Na drugim końcu komnaty coś przechodziło za kolumną.

Clara założyła, że ​​to zwierzę.

Zawołała.

Ruch ustał.

Chwilę później, pomiędzy dwiema kamiennymi konstrukcjami pojawiło się delikatne, niebieskie światło.

I coś pojawiło się w polu widzenia.

Clara nie opisała go jako potwora. Powiedziała, że ​​z wyglądu przypominał człowieka, choć jego proporcje były mu obce. Jego ruchy były ostrożne i rozważne.

Ona pobiegła.

Przez kolejne dni unikała tego miejsca.

Jednak podziemny świat nie był pusty i istota, którą napotkała, w końcu ją odnalazła.

Według Clary istoty jej nie zaatakowały.

Zamiast tego zostawili wodę i jadalne rzeczy w pobliżu miejsc, w których spała. Kiedy poważnie zachorowała z powodu zakażenia rany, odkryła, że ​​obok niej umieszczono dziwną substancję bogatą w minerały.

Stosowała go ostrożnie, a infekcja stopniowo ustępowała.

„Dlaczego mieliby ci pomóc?” zapytał Ethan.

Clara spojrzała na swoje dłonie.

„Ponieważ zrozumieli, że nie byłem tam po to, żeby cokolwiek zniszczyć”.

Przewróciła kolejną stronę w notatniku.

Był tam rysunek tych samych kamiennych drzwi, ale tym razem Clara dodała kilka wymiarów i szereg znaków ostrzegawczych.

„W końcu dowiedziałem się, że te struktury były połączone z czymś o wiele głębszym. Komnaty nie były zwykłymi domami. Były częścią systemu”.

„Jaki system?”

"Bariera."

Wskazała na rysunek przedstawiający oko.

„Coś było trzymane za tymi drzwiami.”

Ethan poczuł dreszcz.

"Przez kogo jest powstrzymywany?"

Klara pokręciła głową.

„Nie wiem. Ale wiem, co się stało, gdy wibracje stały się silniejsze”.

Wyjaśniła, że ​​w ostatnich miesiącach pod ziemią rytmiczne dźwięki stawały się coraz bardziej gwałtowne. Z sufitów spadał kurz. W dotychczas stabilnych przejściach pojawiały się pęknięcia. Niebieskie światła zaczęły migotać.

Istoty stały się widocznie zaniepokojone.

Pewnego dnia Clara usłyszała dźwięk, jakiego nigdy wcześniej nie doświadczyła.

W górach rozległa się seria eksplozji.

Rozpoznała ten wzór.

Ktoś wiercił.

Ktoś kopał bezpośrednio nad nimi.

Otworzyła notatnik i pokazała Ethanowi mapę.

Podziemna struktura rozciągała się pod północną ścianą Blackwood Ridge.

Bezpośrednio nad największą komorą znajdował się czynny teren wykopaliskowy Apex Mining Corporation.