„Nie pozwól im tego zabrać.”
Ethan otworzył.
Na pierwszych stronach zamieszczono znane obserwacje: szkice mchu, opisy wilgotności podziemnej i pomiary niezwykłych złóż mineralnych.
Jednak wpisy stopniowo ulegały zmianie.
Notatki botaniczne stały się krótsze. Rysunki stały się dziwniejsze.
Były tam mapy tuneli, komór, wąskich przejść i ogromnych, okrągłych pomieszczeń. Niektóre strony zawierały symbole geometryczne powtarzane dziesiątki razy. Inne przedstawiały struktury wykute w skale, o kształtach niemal architektonicznych.
Na jednej stronie Klara narysowała masywne kamienne wejście.
W jego centrum znajdował się symbol przypominający oko, pod którym przebiegała pojedyncza łza.
Poniżej widniały trzy słowa:
BRAMA DOLNA.
W szpitalu lekarze potwierdzili, że Clara cierpi na poważne niedożywienie, odwodnienie i powikłania związane z długotrwałym wysiłkiem fizycznym. Miała kilka starych urazów, w tym źle zgojone złamanie.
Jej stan wymagał starannego leczenia.
Kiedy jednak Ethan odwiedził ją później tego wieczoru, zastał ją wpatrującą się w sufit.
Ona nie spała.
„Czy możesz mi powiedzieć, co się stało?” zapytał.
Clara zwróciła się ku niemu.
„Czy pamiętasz burzę z 19 października 2023 roku?”
Ethan skinął głową.
„Pamiętam, że po tym zaczęły się poszukiwania”.
„To nie była zwykła burza”.
Zamknęła oczy.
„Podążałem za kępą niezwykłego mchu w pobliżu wschodniego grzbietu. Ziemia była nasiąknięta deszczem przez kilka dni. Zauważyłem wąską szczelinę między dwiema formacjami wapiennymi. Wydobywał się z niej zimny prąd.”
Zatrzymała się, usiłując sobie przypomnieć.
„Myślałem, że pod spodem może być mały system jaskiń. Podszedłem bliżej, żeby go sfotografować. Wtedy ziemia się poruszyła”.
Clara opisała, że usłyszała głęboki trzask, zanim ziemia załamała się pod jej stopami.
Przebiła się przez warstwę ziemi i pokruszonych skał, uderzając w pochyłą powierzchnię, po czym wylądowała na niższej półce.
Miała ranną nogę. Jej głowa krwawiła. Jej główna latarka się roztrzaskała.
Nad nią otwór stopniowo znikał pod spadającym błotem i kamieniami.
Początkowo sądziła, że ratownicy znajdą ją w ciągu kilku godzin.
Krzyczała, aż bolało ją gardło. Uderzyła w ścianę rozbitym sprzętem. Spróbowała nawet wspiąć się wąskim przejściem, ale luźne kamienie zawaliły się wokół niej.
W końcu wyczerpanie zmusiło ją do zatrzymania się.
Gdy się obudziła, zobaczyła cienki strumień wody płynący przez jaskinię.
To była pierwsza rzecz, która ją utrzymała przy życiu.
Podążała za strumieniem przez szereg wąskich tuneli, aż dotarła do znacznie większej komory. Tam odkryła niezwykłe grzyby rosnące na wilgotnych powierzchniach skalnych.
Dowiedziała się, które obszary są bezpieczne do eksploracji, a które mają niestabilne sufity. Zaznaczyła swoje trasy węglem drzewnym i małymi kamykami, stopniowo konstruując mapę podziemnego środowiska.
Ale przetrwanie było dopiero początkiem.
