Zniknęła w górach na 3 lata

​

Odkryła w sobie siłę , o której istnieniu nie miała pojęcia .

I spędziła niezliczone noce wierząc , że nigdy więcej nie zobaczy swojego ojca .

Teraz stał obok niej .

Czekanie.

Nie zmuszam jej.

Nie podejmuję za nią decyzji.

Po prostu czekam na jej odpowiedź.

„ Chcesz wejść do środka ?” zapytał .

Layan pokręciła głową .

"NIE."

"Jesteś pewien ?"

"Tak."

Wyglądał na ulżonego.

"Dlaczego nie?"

Wzięła go za rękę .

„Bo tym razem to ja wybieram , kiedy wrócę do domu”.

Odwrócili się od góry .​

Gdy szli w stronę parkingu , Layan raz obejrzał się .

Nie widziała potwora ukrywającego się wśród skał .​​

Nie wyobrażała sobie , że góra wzywa ją po imieniu .

Widziała drzewa, kamienie, cienie i światło słoneczne .

Piękne , ale niebezpieczne miejsce.

Miejsce , które odmieniło jej życie .

Ale nie było już miejsca , które miało nad nim kontrolę .

W kolejnych latach Layan kontynuowała naukę , umacniała relacje z ludźmi i powoli odbudowywała pewność siebie .

Nadal przeżywała chwile strachu .​

Niektóre dźwięki przypominały jej spadające kamienie .

Wąskie przestrzenie mogły ją niepokoić .

Czasami śniła jej się jaskinia .

Ale wspomnienia te nie definiowały już każdej części jej życia .

W rocznicę swojego uratowania powróciła w góry ze swoim ojcem .​​​

Zrobili zdjęcie przy szlaku .​​

Layan trzymał w jednej ręce małą drewnianą sowę .

Jej ojciec stał obok niej i się uśmiechał.

Kiedy robiono zdjęcie , patrzyła prosto w obiektyw .​​

Jej wyraz twarzy był naturalny.

Jej oczy były jasne.

Tym razem , gdy promienie słońca dotknęły jej twarzy, mrugnęła .

Zdjęcie ostatecznie stało się jedną z najcenniejszych pamiątek Mahmuda .

Położył je obok ostatniego zdjęcia zrobionego przed zaginięciem córki .​​

Dwa zdjęcia.