Odkryła w sobie siłę , o której istnieniu nie miała pojęcia .
I spędziła niezliczone noce wierząc , że nigdy więcej nie zobaczy swojego ojca .
Teraz stał obok niej .
Czekanie.
Nie zmuszam jej.
Nie podejmuję za nią decyzji.
Po prostu czekam na jej odpowiedź.
„ Chcesz wejść do środka ?” zapytał .
Layan pokręciła głową .
"NIE."
"Jesteś pewien ?"
"Tak."
Wyglądał na ulżonego.
"Dlaczego nie?"
Wzięła go za rękę .
„Bo tym razem to ja wybieram , kiedy wrócę do domu”.
Odwrócili się od góry .
Gdy szli w stronę parkingu , Layan raz obejrzał się .
Nie widziała potwora ukrywającego się wśród skał .
Nie wyobrażała sobie , że góra wzywa ją po imieniu .
Widziała drzewa, kamienie, cienie i światło słoneczne .
Piękne , ale niebezpieczne miejsce.
Miejsce , które odmieniło jej życie .
Ale nie było już miejsca , które miało nad nim kontrolę .
W kolejnych latach Layan kontynuowała naukę , umacniała relacje z ludźmi i powoli odbudowywała pewność siebie .
Nadal przeżywała chwile strachu .
Niektóre dźwięki przypominały jej spadające kamienie .
Wąskie przestrzenie mogły ją niepokoić .
Czasami śniła jej się jaskinia .
Ale wspomnienia te nie definiowały już każdej części jej życia .
W rocznicę swojego uratowania powróciła w góry ze swoim ojcem .
Zrobili zdjęcie przy szlaku .
Layan trzymał w jednej ręce małą drewnianą sowę .
Jej ojciec stał obok niej i się uśmiechał.
Kiedy robiono zdjęcie , patrzyła prosto w obiektyw .
Jej wyraz twarzy był naturalny.
Jej oczy były jasne.
Tym razem , gdy promienie słońca dotknęły jej twarzy, mrugnęła .
Zdjęcie ostatecznie stało się jedną z najcenniejszych pamiątek Mahmuda .
Położył je obok ostatniego zdjęcia zrobionego przed zaginięciem córki .
Dwa zdjęcia.
