Powiedział jej kiedyś , że sowa potrafi odnaleźć drogę w ciemnościach, nie zapominając o świecie , który się za nią kryje .
Nigdy nie wiedziała , że zrobił to dla niej .
Nie potrafiła powiedzieć , czy umieścił go tam sam , czy powierzył go komuś innemu .
Jednak przesłanie było niewątpliwie osobiste .
Mahmoud przyjrzał się małej rzeźbie .
„ Tęsknisz za nim?”
Layan spojrzał w stronę gór .
"Czasami."
Jej ojciec nic nie powiedział .
„Pomógł mi przetrwać ” – kontynuowała . „Ale popełnił też błędy ”.
Mahmud skinął głową.
„Obie rzeczy mogą być prawdą”.
Trzymała sowę przy piersi .
Przez lata nie mogła pojąć , jak to możliwe , że ktoś może ją chronić , a mimo to nie zapewnić jej potrzebnej pomocy .
Teraz zaczynała akceptować , że wdzięczność nie oznaczała ignorowania tego , co poszło nie tak .
Potrafiła docenić życie , które Imran pomógł ocalić .
Potrafiła również przyznać się do straconych lat .
I mogła wybrać, co stanie się dalej.
Wybór powrotu do domu
Zanim wyszedł, Mahmoud zapytał Layana , czy chciałby podejść bliżej wejścia do jaskini .
Odwróciła się w stronę odległego zbocza wzgórza.
Skały wznosiły się stromo ponad drzewa .
Gdzieś pod nimi znajdowała się komnata , w której spędziła trzy lata .
Wyobraziła sobie znajome kamienne mury .
Dźwięk kapiącej wody .
Stare koce .
Zeszyty ułożone w suchym kącie .
Przez chwilę poczuła dziwny ból tęsknoty .
Jaskinia ją przestraszyła , odizolowała i zabrała jej lata , których już nigdy nie odzyska .
Ale stało się też czymś znajomym.
Nauczyła się tam przetrwać .
