Teraz wiedziała , że mogą to być również miejsca pełne niebezpieczeństw, odosobnienia i niezwykłej ludzkiej wrażliwości.
Szczególnie zainteresowała się bezpieczeństwem na świeżym powietrzu , kartografią środowiskową i psychologicznymi wyzwaniami związanymi z przetrwaniem w odległych środowiskach .
Chciała , aby przyszli studenci zrozumieli, że ciekawość zawsze powinna iść w parze z przygotowaniem.
Ale chciała też , żeby wiedzieli , że przetrwanie strasznego doświadczenia nie oznacza porzucenia tego , co kochają .
Pewnego dnia koleżanka z klasy zapytała ją , czy jeszcze kiedyś wybierze się na pieszą wędrówkę .
Layan rozważył pytanie .
„Tak” – odpowiedziała .
"Nie boisz się ?"
" Oczywiście."
„To po co wracać ?”
Uśmiechnęła się.
„Ponieważ nie chcę , żeby strach podejmował za mnie każdą decyzję ”.
Drewniana Sowa
Prawie rok po jej uratowaniu Layan powróciła w góry ze swoim ojcem .
Podróż została starannie zaplanowana .
Podróżowali za dnia , trzymali się ustalonych szlaków i umówili się na spotkanie z doświadczonym lokalnym przewodnikiem.
Layan przez tygodnie zastanawiała się , czy jest gotowa .
Nie miała zamiaru wchodzić do jaskini .
Chciała po prostu zobaczyć miejsce , w którym skończyło się jej stare życie i zaczęło się nowe .
Poranek był pogodny .
Słońce oświetlało skaliste zbocza , a chłodny wiatr poruszał drzewami .
Zbliżając się do znanego początku szlaku , Layan natychmiast rozpoznał miejsce parkingowe .
Zatrzymała się obok samochodu .
Przez kilka sekund wpatrywała się w ścieżkę .
Jej ojciec czekał obok niej.
