Przepraszam, że nie wróciłem do domu.
Mahmoud wziął jej twarz w swoje dłonie.
"Nie mów tak."
"Obiecałem ."
Pokręcił głową .
"Jesteś teraz tutaj ."
„Ale obiecałem przed zachodem słońca” .
Jego wyraz twarzy się załamał.
Przytulił ją ponownie .
Przez kilka minut żaden z nich nie powiedział ani słowa.
Było za dużo pytań .
Zbyt wiele pominiętych urodzin.
Za dużo nocy spędzonych w strachu.
W tej chwili liczyło się tylko to , że oddychała , mówiła i go trzymała .
W końcu Mahmud odstąpił .
Zbadał ją dokładnie .
"Czy jesteś ranny?"
„ Czasami boli mnie noga ”.
"Czy ktoś cię zabrał ?"
Zawahała się.
"NIE."
„ Co się potem stało?”
Layan spojrzał w stronę okna .
Na zewnątrz drzewo delikatnie kołysało się na wietrze .
Długo to oglądała .
Potem powiedziała : „ Upadłam”.
Dzień, w którym góra otworzyła się pod nią
Relacja Layana zaczyna się od szczegółów , o których śledczy nigdy wcześniej nie wiedzieli .
Rano , kiedy zniknęła , nie miała zamiaru oddalać się zbytnio od wyznaczonego szlaku .
Szukała rzadkiej rośliny , która rosła w chłodnych, zacienionych miejscach , szczególnie w pobliżu wapiennych skał .
Po prawie dwugodzinnym marszu zauważyła skupisko roślinności obok wąskiego wąwozu .
