Każdy nieznany dźwięk sprawiał, że się odwracała.
W pewnym szczególnie wąskim miejscu całkowicie zamarła .
Jej oddech stał się przyspieszony.
" Nie mogę."
Towarzyszący jej medyk kucał nieopodal .
„Dobrze ci idzie . Możemy tu skończyć . ”
Layan pokręciła głową .
„ Ostatnim razem, gdy próbowałem tego …”
Jej głos się załamał.
Imran łagodnie przerwał.
„To nie jest ostatni raz ”.
Spojrzała na niego .
Wskazał na ratowników .
" Nie jesteś sam."
Po długiej pauzie kontynuowała .
Gdy ekipa w końcu dotarła do wejścia do jaskini , światło słoneczne rozlało się po ziemi .
Layan zatrzymał się tuż przy otworze .
Jasność sprawiła, że zmrużyła oczy .
Przez chwilę zdawała się nie być w stanie się ruszyć .
Na zewnątrz powietrze unosiło się zapachem ciepłej roślinności i wilgotnej ziemi .
Ptaki nawoływały się z pobliskich drzew.
Lekki wietrzyk poruszył zboczem wzgórza .
Zwykłe dźwięki.
Zwykłe odczucia.
Jednak dla Layana wydawały się one niemal przytłaczające.
Podniosła rękę przed twarz .
Promienie słoneczne musnęły jej palce.
Ona się na to gapiła .
Potem wyszła na zewnątrz.
Ratownik przykrył jej ramiona kocem .
Inny wskazał jej pojazd medyczny .
Imran pojawił się kilka minut później.
