Zniknęła w górach na 3 lata

​

Zraniona noga nie wytrzymała .​

Ona znowu krzyknęła .

Nikt nie odpowiedział.

Przez następnych kilka godzin wzywała pomocy , ilekroć miała wystarczająco sił .​​

Jej głos rozbrzmiał w komnacie .

Czasami zdawało jej się, że usłyszała odpowiedź .

Ale za każdym razem , gdy przestawała krzyczeć , w jaskini znów zapadała cisza .Sprawdziła telefon .​Nie było sygnału .Jej ekran był pęknięty, ale urządzenie nadal działało .

Próbowała wykonać połączenie alarmowe .​

Nie udało się.

Trzymała telefon nad głową i ruszyła w stronę ścian , rozpaczliwie szukając połączenia .​​​

Nic.

W miarę upływu godzin temperatura spadała .

Jej noga spuchła.

Czuła coraz większe pragnienie.

Wiedziała , że ​​musi oszczędzać swoje zapasy , ale ból i strach utrudniały jej jasne myślenie .​

Zjadła część swojego jedzenia .​

Wypiła niewielką ilość wody .​​

Następnie spróbowała doczołgać się do czegoś, co wyglądało na przejście .

Jej noga boleśnie się ciągnęła .

Po kilku metrach natknęła się na strome zbocze.

Gdzieś w dole słyszała wodę .

Nie było bezpiecznej drogi w dół.

Wróciła do miejsca , w którym upadła .​

Kiedy bateria w jej telefonie wyczerpała się , straciła całkowicie poczucie czasu .​

Przytuliła się do ściany i czekała .

Czasami spała .

Czasami budziła się z płaczem.

Czasem krzyczała , aż ból w gardle stawał się tak silny, że nie mogła kontynuować.

Później miała trudności z przypomnieniem sobie , jak długo pozostała sama .

Jej wspomnienia z tamtych wczesnych dni były fragmentaryczne z powodu wyczerpania, odwodnienia i bólu.

Ale jeden moment pamiętała wyraźnie .​

Przestała wzywać pomocy .​​

Leżała na zimnej ziemi , gdy usłyszała głos .​​​

„Kto tam?”

Na początku myślała , że ​​śni .

Potem głos odezwał się ponownie .

"Czy mnie słyszysz ? "

Próbowała odpowiedzieć .​

Słychać było jedynie słaby dźwięk .

Gdzieś nad nią , po jej lewej stronie , pojawiło się światło .

Potem rozległy się kroki .

Wtedy z ciemności wyłoniła się twarz mężczyzny .

Był starszy , miał siwą brodę i głębokie zmarszczki .​

Spojrzał na nią ze zdziwieniem .

"Co się stało ?"

Layan zaczął płakać.

" Upadłem."

Mężczyzna podszedł ostrożnie .

Zbadał jej zranioną nogę , nie ruszając nią niepotrzebnie.

Potem dał jej wodę .

„Mam na imię Imran” – powiedział .

Ledwo mogła mówić .

"Proszę, pomóż mi."

Skinął głową.

" Będę."

Jak później powiedziała Layan , te dwa słowa były pierwszym powodem, dla którego uwierzyła , że ​​może przeżyć .

Jak Imran utrzymał ją przy życiu

Imran znał system jaskiń lepiej niż ktokolwiek inny, kogo Layan kiedykolwiek spotkał .

Przez dziesięciolecia podróżował po górach , zbierając jadalne rośliny , naprawiając stare ścieżki i wykorzystując osłonięte wapienne komory jako tymczasowe miejsca odpoczynku .

Jego wiedza była przekazywana z pokolenia na pokolenie członkom rodziny , którzy pracowali w tym regionie na długo przed tym, zanim okoliczne szlaki stały się popularne wśród miłośników pieszych wędrówek.

Wiedział , które korytarze są zalewane po deszczu.

Wiedział , gdzie wypływa woda podziemna .

Wiedział , które wąskie szczeliny łączą się z większymi komorami.

Wiedział , że miejsce, w którym upadł Layan , było niebezpieczne .

Otwór nad nią był niestabilny .

Wzdłuż jego krawędzi zwisały luźne kamienie .