Pierwszy raz , kiedy próbowała uciec
Przez pierwsze kilka miesięcy Layan była przekonana , że jej pobyt w jaskini będzie tymczasowy .
Każdego ranka pytała Imrana o świat zewnętrzny .
Czy pogoda się poprawiła?
Czy górskie szlaki były bezpieczne ?
Czy znalazł inną drogę przez skały ?
Czy mógłby przekazać wiadomość jej ojcu ?
Imran cierpliwie odpowiadał na niektóre pytania , a innych unikał .
Powiedział jej , że pewne przejścia nadal są niebezpieczne.
Dodał , że podczas swoich wypraw nie spotkał nikogo .
Obiecał , że będą nadal szukać bezpiecznego wyjścia .
Jednak Layan czuł się coraz bardziej uwięziony przez niepewność.
Kiedy jej noga się zagoiła, zaczęła badać przejścia w pobliżu schronienia .
Narysowała małe mapki w starym notatniku, który dał jej Imran .
Zaznaczała zakręty kamieniami .
Liczyła kroki między komnatami i nauczyła się rozróżniać dźwięki .
Woda kapała na wapień i wydawała delikatny odgłos stukania .
Powietrze przepływające przez wąskie szczeliny czasami wydawało cichy gwizd .
Odgłos odległego spadającego kamienia może przypominać grzmot przetaczający się pod ziemią .
Studiowała te dźwięki , bo wierzyła , że mogą jej pomóc znaleźć wyjście .
Pewnego dnia usłyszała głosy .
Na początku dźwięk był słaby .
Dwie osoby zdawały się rozmawiać gdzieś za bocznym przejściem .
Layan się zatrzymał.
Słuchała uważnie .
I znowu to samo .
Głosy ludzkie .
Jej serce zaczęło walić.
"Witaj!" krzyknęła .
Dźwięki trwały nadal.
Pospieszyła ku nim .
"Proszę! Jestem tutaj!"
Poszła korytarzem wzdłuż zakrętu , ignorując narastający ból w nodze .
Głosy wydawały się teraz bliższe .
Wyobraziła sobie ratowników badających górę .
Być może w końcu odkryli wejście .
Być może jej ojciec był w pobliżu.
Zaczęła poruszać się szybciej .
Następnie przejście się zwęziło.
Stanęła na kępie luźnego żwiru .
Jej zraniona noga wykręciła się pod nią.
Upadła na ścianę i zsunęła się po krótkim , skalistym zboczu .
Uderzenie ponownie otworzyło starą ranę i uniemożliwiło jej wygodne stanie .
Krzyczała o pomoc .
Głosy zniknęły .
Odpowiedziały tylko echa .
Później Imran odnalazł ją , przeszukując sąsiednie korytarze .
Siedziała na ziemi i płakała niekontrolowanie .
„ Byli tam ludzie” – upierała się.
Rozejrzał się dookoła.
"Gdzie?"
„ Tam na dole. Słyszałem ich .”
Imran słuchał.
Następnie uderzył laską o kamienną podłogę .
Dźwięk rozchodził się korytarzem i powracał w postaci zniekształconych fragmentów .
Wypowiedział kilka słów .
Kilka sekund później ich echa powróciły , rozciągnięte i zmienione przez tunele .
Layan wpatrywał się w niego.
„ Jaskinia robi dziwne rzeczy z dźwiękiem” – wyjaśnił .
Potrząsnęła głową .
„Nie. Słyszałem ludzi .”
