Zniknęła w górach na 3 lata

Te improwizowane środki nie mogły zastąpić profesjonalnej opieki medycznej, ale zapewniły jej pewną ochronę, dopóki pozostawała uwięziona.

Layan był słaby, przestraszony i odczuwał silny ból.

Wielokrotnie prosiła go, żeby odwiózł ją do domu.

Imran zapewnił ją, że postara się znaleźć bezpieczną drogę.

Ale jaskinia się zmieniła.

Obsuwające się skały, które były przyczyną jej wypadku, zablokowały część przejścia, z którego wcześniej korzystał.

Pozostała część trasy wiodła wąskim podejściem po niestabilnych kamieniach.

Imran próbował to ocenić kilkakrotnie.

Pewnego razu, gdy próbowali przebyć trudny odcinek, w pobliżu przesunęło się jeszcze więcej skał.

Hałas przeraził Layana.

Zaczęła płakać i błagać go, żeby przestał.

Imran zdał sobie sprawę, że próba przeniesienia jej przez korytarz może spowodować kolejny wypadek.

„Nie możemy iść tą drogą” – powiedział jej.

„To znajdź inną.”

"Spróbuję."

"Proszę."

Skinął głową.

Ale mijały dni, a rozwiązania nie było.

W miarę jak stan Layan stopniowo się poprawiał, Imran przeniósł ją do starszej komnaty w innej części podziemnej sieci.

To właśnie to miejsce ostatecznie odkryli odkrywcy.

W przeciwieństwie do prymitywnego pomieszczenia, w którym upadła, pomieszczenie to kiedyś służyło miejscowym robotnikom jako magazyn.

Teren został wyrównany.

W skale wykuto małe nisze.

Wysoko wzdłuż jednej ze ścian znajdowały się otwory wentylacyjne.

Wąskim kanałem woda gruntowa przepływała przez osłoniętą część komory.

Imran przez lata przechowywał tam podstawowe zapasy.

Przechowywał suche ubrania, koce, proste naczynia kuchenne, linę i pojemniki na wodę.

Layan była zdumiona, gdy zobaczyła to po raz pierwszy.

„To jest wewnątrz góry?”

Imran uśmiechnął się lekko.

„Ludzie korzystali z tych miejsc jeszcze przed naszym urodzeniem”.

Komnata nie była wygodna w zwykłym tego słowa znaczeniu.

Nie było prądu, porządnych łóżek ani nowoczesnych urządzeń sanitarnych.

Wilgotne powietrze mogło stać się nieprzyjemne, a temperatura ulegała wahaniom.

Jednak w porównaniu z miejscem, w którym upadła, było ono bezpieczniejsze i łatwiejsze do opanowania.

Imran regularnie sprzątał podłogę i utrzymywał oddzielne miejsce na odpady.

Dostarczył świeże ubrania i zapasy przez dodatkowy otwór na przeciwległym zboczu góry.

Prał, co mógł, i suszył rzeczy w wentylowanych przejściach.

Gromadził także żywność na świeżym powietrzu, uzupełniając zmagazynowane zapasy zasobami zdobytymi w trakcie podróży.

Ta ukryta droga dostępu miała później wyjaśnić, jak Layanowi udało się przetrwać tak długo bez drastycznego pogorszenia stanu fizycznego, którego początkowo spodziewali się ratownicy.

Nie spędziła trzech lat głodując i w całkowitej ciemności.

Otrzymała jedzenie, wodę, ubranie i schronienie.

Jednak istnienie tych zasobów wywołało bardziej niepokojące pytanie.

Jeśli Imranowi udało się opuścić jaskinię, dlaczego Layan tam pozostał?


I dlaczego nie poinformował nikogo, że zaginiony uczeń żyje?

Pierwszy raz, kiedy próbowała uciec

Przez pierwsze kilka miesięcy Layan była przekonana, że ​​jej pobyt w jaskini będzie tymczasowy.

Każdego ranka pytała Imrana o świat zewnętrzny.

Czy pogoda się poprawiła?

Czy górskie szlaki były bezpieczne?

Czy znalazł inną drogę przez skały?

Czy mógłby przekazać wiadomość jej ojcu?

Imran cierpliwie odpowiadał na niektóre pytania, a innych unikał.

Powiedział jej, że pewne przejścia nadal są niebezpieczne.

Dodał, że podczas swoich wypraw nie spotkał nikogo.

Obiecał, że będą nadal szukać bezpiecznego wyjścia.

Jednak Layan czuł się coraz bardziej uwięziony przez niepewność.

Kiedy jej noga się zagoiła, zaczęła badać przejścia w pobliżu schronienia.

Narysowała małe mapki w starym notatniku, który dał jej Imran.

Zaznaczała zakręty kamieniami.

Liczyła kroki między komnatami i nauczyła się rozróżniać dźwięki.

Woda kapała na wapień i wydawała delikatny odgłos stukania.

Powietrze przepływające przez wąskie szczeliny czasami wydawało cichy gwizd.

Odgłos odległego spadającego kamienia może przypominać grzmot przetaczający się pod ziemią.

Studiowała te dźwięki, bo wierzyła, że ​​mogą jej pomóc znaleźć wyjście.

Pewnego dnia usłyszała głosy.

Na początku dźwięk był słaby.

Dwie osoby zdawały się rozmawiać gdzieś za bocznym przejściem.

Layan się zatrzymał.

Słuchała uważnie.

I znowu to samo.

Głosy ludzkie.

Jej serce zaczęło walić.

"Witaj!" krzyknęła.

Dźwięki trwały nadal.

Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇