Ona krzyczała.
Jej plecak uderzył o ścianę, gdy się poślizgnęła.
Chwyciła wystający kamień, ale ten odpadł jej z dłoni.
Potem wpadła przez wąski otwór w ciemność.
Jej ciało uderzyło o pochyłą powierzchnię.
Potoczyła się, uderzyła w kolejny kamień i ciężko wylądowała na ziemi.
Ból eksplodował w jej nodze.
Próbowała się ruszyć.
Coś było strasznie nie tak.
Sięgnęła po latarkę, ale jej ręce się trzęsły.
Światło odsłoniło wąską podziemną komnatę usłaną połamanymi kamieniami.
Nad nią był otwór, przez który spadła.
Było to o wiele dalej, niż się spodziewała.
Próbowała wstać.
Zraniona noga nie wytrzymała.
Ona znowu krzyknęła.
Nikt nie odpowiedział.
Przez następnych kilka godzin wzywała pomocy, ilekroć miała wystarczająco sił.
Jej głos rozbrzmiał w komnacie.
Czasami zdawało jej się, że usłyszała odpowiedź.
Ale za każdym razem, gdy przestawała krzyczeć, w jaskini znów zapadała cisza.
Sprawdziła telefon.
Nie było sygnału.
Jej ekran był pęknięty, ale urządzenie nadal działało.
Próbowała wykonać połączenie alarmowe.
Nie udało się.
Trzymała telefon nad głową i ruszyła w stronę ścian, rozpaczliwie szukając połączenia.
Nic.
W miarę upływu godzin temperatura spadała.
Jej noga spuchła.
Czuła coraz większe pragnienie.
Wiedziała, że musi oszczędzać swoje zapasy, ale ból i strach utrudniały jej jasne myślenie.
Zjadła część swojego jedzenia.
Wypiła niewielką ilość wody.
Następnie spróbowała doczołgać się do czegoś, co wyglądało na przejście.
Jej noga boleśnie się ciągnęła.
Po kilku metrach natknęła się na strome zbocze.
Gdzieś w dole słyszała wodę.
Nie było bezpiecznej drogi w dół.
Wróciła do miejsca, w którym upadła.
Kiedy bateria w jej telefonie wyczerpała się, straciła całkowicie poczucie czasu.
Przytuliła się do ściany i czekała.
Czasami spała.
Czasami budziła się z płaczem.
Czasem krzyczała, aż ból w gardle stawał się tak silny, że nie mogła kontynuować.
Później miała trudności z przypomnieniem sobie, jak długo pozostała sama.
Jej wspomnienia z tamtych wczesnych dni były fragmentaryczne z powodu wyczerpania, odwodnienia i bólu.
Ale jeden moment pamiętała wyraźnie.
Przestała wzywać pomocy.
Leżała na zimnej ziemi, gdy usłyszała głos.
„Kto tam?”
Na początku myślała, że śni.
Potem głos odezwał się ponownie.
"Czy mnie słyszysz?"
Próbowała odpowiedzieć.
Słychać było jedynie słaby dźwięk.
Gdzieś nad nią, po jej lewej stronie, pojawiło się światło.
Potem rozległy się kroki.
Wtedy z ciemności wyłoniła się twarz mężczyzny.
Był starszy, miał siwą brodę i głębokie zmarszczki.
Spojrzał na nią ze zdziwieniem.
"Co się stało?"
Layan zaczął płakać.
"Upadłem."
Mężczyzna podszedł ostrożnie.
Zbadał jej zranioną nogę, nie ruszając nią niepotrzebnie.
Potem dał jej wodę.
„Mam na imię Imran” – powiedział.
Ledwo mogła mówić.
"Proszę, pomóż mi."
Skinął głową.
"Będę."
Te dwa słowa, jak później powiedziała Layan, były pierwszym powodem, dla którego uwierzyła, że może przeżyć.
Jak Imran utrzymał ją przy życiu
Imran znał system jaskiń lepiej niż ktokolwiek inny, kogo Layan kiedykolwiek spotkał.
Przez dziesięciolecia podróżował po górach, zbierając jadalne rośliny, naprawiając stare ścieżki i wykorzystując osłonięte wapienne komory jako tymczasowe miejsca odpoczynku.
Jego wiedza była przekazywana z pokolenia na pokolenie członkom rodziny, którzy pracowali w tym regionie na długo przed tym, zanim okoliczne szlaki stały się popularne wśród miłośników pieszych wędrówek.
Wiedział, które korytarze są zalewane po deszczu.
Wiedział, gdzie wypływa woda podziemna.
Wiedział, które wąskie szczeliny łączą się z większymi komorami.
Wiedział, że miejsce, w którym upadł Layan, było niebezpieczne.
Otwór nad nią był niestabilny.
Wzdłuż jego krawędzi zwisały luźne kamienie.
Przejście, którym Imran do niej dotarł, było strome i wąskie.
Przenoszenie rannej osoby bez odpowiedniego sprzętu ratunkowego byłoby niezwykle ryzykowne.
Imran najpierw skupił się na utrzymaniu jej przy życiu.
Przyniósł ze swoich zapasów wodę pitną i jedzenie.
Pomógł jej przenieść się w bezpieczniejsze, bardziej osłonięte miejsce jaskini, gdzie mogła położyć się na suchej powierzchni.
Użył dostępnych mu czystych materiałów, by opatrzyć jej rany i podeprzeć jej zranioną nogę.
Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇
