Pospieszyła ku nim.
"Proszę! Jestem tutaj!"
Poszła korytarzem wzdłuż zakrętu, ignorując narastający ból w nodze.
Głosy wydawały się teraz bliższe.
Wyobraziła sobie ratowników badających górę.
Być może w końcu odkryli wejście.
Być może jej ojciec był w pobliżu.
Zaczęła poruszać się szybciej.
Następnie przejście się zwężało.
Stanęła na kępie luźnego żwiru.
Jej zraniona noga wykręciła się pod nią.
Upadła na ścianę i zsunęła się po krótkim, skalistym zboczu.
Uderzenie ponownie otworzyło starą ranę i uniemożliwiło jej wygodne stanie.
Krzyczała o pomoc.
Głosy zniknęły.
Odpowiedziały tylko echa.
Później Imran odnalazł ją, przeszukując sąsiednie korytarze.
Siedziała na ziemi i płakała niekontrolowanie.
„Byli tam ludzie” – upierała się.
Rozejrzał się dookoła.
"Gdzie?"
„Tam na dole. Słyszałem ich.”
Imran słuchał.
Następnie uderzył laską o kamienną podłogę.
Dźwięk rozchodził się korytarzem i powracał w postaci zniekształconych fragmentów.
Wypowiedział kilka słów.
Kilka sekund później ich echa powróciły, rozciągnięte i zmienione przez tunele.
Layan wpatrywał się w niego.
„Jaskinia robi dziwne rzeczy z dźwiękiem” – wyjaśnił.
Pokręciła głową.
„Nie. Słyszałem ludzi.”
„Może i tak. Ale teraz nikogo tu nie ma.”
Pomógł jej wrócić do schroniska.
Przez kilka kolejnych dni prawie się nie odzywała.
To zdarzenie coś w niej zmieniło.
Wcześniej uważała, że góra jest przeszkodą, którą musi pokonać.
Później zaczęła traktować to jako ostrzeżenie.
Każda próba odejścia wydawała się powodować ból.
Każdy dźwięk nadziei kończył się rozczarowaniem.
Z czasem strach zmienił jej postrzeganie jaskini.
Zaczęła wierzyć, że góra w jakiś sposób ją powstrzymuje.
Nie dlatego, że odkryła jakąś nadprzyrodzoną siłę, ale dlatego, że powtarzające się przerażające doświadczenia sprawiały, że ucieczka wydawała się jej bardziej niebezpieczna niż pozostanie w tym miejscu.
Jaskinia stała się dla niej zarówno więzieniem, jak i schronieniem.
Świat zewnętrzny symbolizował rodzinę, wolność, światło słoneczne i wszystko, za czym tęskniła.
Ale oznaczało to również niestabilne skały, mylące przejścia, ból fizyczny i możliwość kolejnego strasznego upadku.
Stopniowo pewność znanego jej podziemnego środowiska zaczęła brać górę nad niepewnością związaną z jego opuszczeniem.
Imran zauważył zmianę.
Na początku zachęcał ją do ćwiczenia chodzenia na większe odległości.
Zasugerował krótkie wizyty w jaśniejszych fragmentach.
Przypomniał jej, że świat zewnętrzny nadal istnieje.
Ale gdy ona się przestraszyła, przestał naciskać.
Wierzył, że w ten sposób chroni ją przed dalszym cierpieniem.
W rzeczywistości jego decyzja tylko spotęgowała jej strach.
Bez profesjonalnej pomocy i regularnego kontaktu z innymi ludźmi Layan stawał się coraz bardziej zależny od stworzonych przez siebie rutyn.
Życie pod górą
W drugim roku Layan wypracowała sobie codzienną rutynę, jakiej nigdy nie mogła sobie wyobrazić jako studentka.
Obudziło ją słabe światło wpadające przez otwory wentylacyjne.
Myła się wodą, którą Imran zbierał i przechowywał.
Pomagała organizować zapasy, sprzątała schronisko i przygotowywała proste posiłki.
W dni, kiedy czuła się na siłach, eksplorowała pobliskie przejścia i zapisywała obserwacje dotyczące otoczenia jaskini.
Jej ciekawość naukowa nigdy całkowicie nie zanikła.
Fascynował ją sposób, w jaki wilgoć gromadziła się na niektórych ścianach, różnice temperatur między komorami i małe organizmy żyjące w pobliżu wód podziemnych.
Zaczęła wypełniać strony opisami i rysunkami.
Dzięki tym zajęciom jej dni nabierały struktury.
Pomogli jej również zachować coś ważnego: cząstkę niej, która istniała przed wypadkiem.
Imran czasami przyglądał się jej rysunkom i kręcił głową z rozbawieniem.
„W każdym miejscu można znaleźć coś interesującego”.
Layan się uśmiechnął.
„Wszystko jest interesujące, jeśli przyjrzysz się wystarczająco uważnie.”
Od czasu do czasu rozmawiali o jej dawnym życiu.
Opisała zajęcia na uniwersytecie.
Opowiedziała mu o swoim ojcu, który zawsze gotował za dużo ryżu, gdy był zdenerwowany.
Pamiętała mały ogródek za domem i popołudniowe burze, które sprawiały, że okna drżały.
Ale te rozmowy stawały się coraz trudniejsze.
Im dłużej pozostawała pod ziemią, tym boleśniejsze stawały się dla niej wspomnienia.
Przestała pytać, który jest rok.
Przestała liczyć dokładną liczbę dni.
Czasami martwiła się, że jej ojciec się wyprowadził.
Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇
