Eksploratorzy weszli do nieznanej jaskini, spodziewając się znaleźć formacje skalne.
Zamiast tego odkryli zaginioną kobietę, której zaginięcie pozostawało nierozwiązane przez trzy lata.
Jeden z nich sięgnął po radio.
Ktoś inny kucał obok niej.
„Layan, przyszliśmy ci pomóc.”
Po raz pierwszy jej wyraz twarzy uległ zmianie.
Uśmiech zniknął.
Jej oczy się rozszerzyły.
A gdy odkrywca ruszył w stronę przejścia prowadzącego z komnaty, chwyciła go za nadgarstek.
„Proszę” – wyszeptała.
Odwrócił się.
"Co się stało?"
Jej palce zacisnęły się na jego ramieniu.
"Proszę, nie wychodź tam."
Pozostali wymienili zdezorientowane spojrzenia.
Pewna odkrywczyni przypuszczała, że obawia się kolejnego obwałowania skalnego.
Inny zastanawiał się, czy w jaskini znajduje się jakieś niestabilne przejście, którego nie zauważyli.
Ale Layan nie patrzył w stronę wejścia.
Spojrzała za siebie.
Do ciemniejszego korytarza znajdującego się blisko dna komnaty.
Potem zaczął się dźwięk.
Uzyskiwać.
Pauza.
Uzyskiwać.
Niepowtarzalny dźwięk drewna uderzającego o kamień.
W przerwach między stuknięciami słychać było kroki.
Powoli i rozważnie.
Ręce Layana zaczęły drżeć.
A z ciemności wyłonił się starszy mężczyzna.
Człowiek z drewnianym kijem
Nieznajomy był chudy, miał głęboko pomarszczoną twarz i brodę przetykaną siwizną.
Miał na sobie luźne, zniszczone ubranie i trzymał drewnianą laskę, wypolerowaną przez lata użytkowania.
Jego ubranie było proste, ale stosunkowo czyste.
Zatrzymał się, gdy zobaczył odkrywców.
Przez kilka sekund nic nie powiedział.
Jego wzrok przesuwał się od jednego nieznajomego do drugiego.
Potem spojrzał na Layana.
Wstała gwałtownie, przeszła przez komnatę i chwyciła go za rękaw.
„Mówiłam ci” – powiedziała napiętym głosem. „Mówiłam ci, że nie chcę wychodzić”.
Starzec opuścił kij.
"Wszystko w porządku."
„Nie, nie jest.”
Delikatnie położył jej dłoń na ramieniu.
„Spójrz na mnie. Jesteś bezpieczny.”
Jeden z odkrywców wystąpił naprzód.
"Kim jesteś?"
Mężczyzna mu się przyglądał.
„Mam na imię Imran.”
„Mieszkasz tu?”
Imran zawahał się.
"Czasami."
Odpowiedź tylko zwiększyła ich zmieszanie.
Jeden z odkrywców wskazał na Layana.
„Czy wiesz kim jest ta kobieta?”
"Tak."
„Jak długo ona tu jest?”
Imran spojrzał na nią zanim odpowiedział.
"Długo."
Odkrywca wziął oddech.
„Czy to Layan Mahmoud? Studentka, która zaginęła trzy lata temu?”
Imran skinął głową.
„To dlaczego nikt nie wiedział, że ona żyje?”
Starzec spuścił wzrok.
Wydawało się, że szukał odpowiedzi, która miałaby sens dla ludzi, którzy dopiero co weszli do jego świata.
W końcu powiedział: „To nie jest takie proste, jak myślisz”.
Jeden z odkrywców podszedł nieco bliżej Layana.
„Czy to ten człowiek cię tu przyprowadził?”
Natychmiast pokręciła głową.
"NIE."
„Czy on nie pozwolił ci wyjść?”
Na odpowiedź trzeba było czekać dłużej.
Spojrzała w stronę korytarza.
A potem z powrotem do Imrana.
„Nie” – wyszeptała. „On mnie uratował”.
Odkrywcy nie wiedzieli, w co wierzyć.
Layan wydawała się przestraszona możliwością odejścia, ale jednocześnie była głęboko przywiązana do mężczyzny, z którym mieszkała.
Imran nie przejawiał żadnej widocznej agresji, ale jego wyjaśnienia były niepełne.
I było jedno pytanie, na które żadne z nich nie chciało odpowiedzieć.
Dlaczego nikt nie nawiązał kontaktu ze światem zewnętrznym?
Zespół zdecydował, że nie będzie już konfrontował się z nim pod ziemią.
Zaoferowali wodę Layan i mały batonik energetyczny.
Przyjęła wodę, wzięła tylko kilka łyków i odstawiła ją obok siebie.
Gdy ktoś zaproponował jej powrót na powierzchnię, wycofała się.
"NIE."
„Layan, twoja rodzina cię szukała”.
Jej wyraz twarzy stał się napięty.
"Moja rodzina?"
„Tak. Twój ojciec wciąż czeka.”
Na chwilę w jaskini zapadła cisza.
Wpatrywała się w odkrywcę, jakby mówił do niej w języku, o którym niemal zapomniała.
Wtedy jej usta poruszyły się.
"Mój ojciec?"
Odkrywca skinął głową.
„On żyje. Nie przestał cię szukać”.
Layan zakryła usta obiema dłońmi.
Jej oddech stał się nierówny.
Imran podszedł bliżej.
„Usiądź” – poradził cicho.
Ale Layan nadal stał.
Spojrzała w stronę przejścia prowadzącego do świata zewnętrznego.
Następnie zadała pytanie, którego nikt się nie spodziewał.
„Czy on nadal mieszka w tym samym domu?”
Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇
