Odkrywca przełknął ślinę.
"Myślę, że tak."
Spuściła głowę.
I po raz pierwszy odkąd ją znaleźli, w jej oczach pojawiły się łzy.
Ratunek, który stał się śledztwem
Wydobycie Layana na powierzchnię nie było prostą sprawą.
Była w stanie chodzić, chociaż poruszała się ostrożnie i najwyraźniej poruszała się tylko na jednej nodze.
Największą przeszkodą był jej strach.
Za każdym razem, gdy odkrywcy zaczynali przygotowywać się do odlotu, była widocznie zdenerwowana.
Zapytała, czy przejście się zawali.
Chciała wiedzieć, czy wejście jest nadal otwarte.
Wielokrotnie podważała tezę, czy wymienieni wyżej ludzie rzeczywiście są ratownikami.
Badacze uznali, że zmuszanie jej do przeprowadzki mogłoby pogorszyć sytuację.
Skontaktowali się ze służbami ratowniczymi i wyjaśnili niezwykłe okoliczności.
Na miejsce przybyła ekipa ratunkowa ze sprzętem medycznym i dodatkowym oświetleniem.
Po ocenie znanych zagrożeń, jakie czyhały w jaskini, zaplanowano ewakuację pod ścisłym nadzorem.
Imran pozostał obok Layana.
Mówił do niej cichym głosem, przypominając jej, aby oddychała powoli i skupiała się na jednym ruchu naraz.
„Jeden krok” – powiedział jej. „A potem drugi”.
Spojrzała na korytarz.
„A co jeśli kamienie się poruszą?”
"Zatrzymamy się, jeśli cokolwiek usłyszymy."
„A co jeśli nie znajdziemy wyjścia?”
„Mamy przewodników”.
„A co jeśli mi się nie uda?”
Imran wyciągnął rękę.
„Już robiłeś trudniejsze rzeczy”.
Trzeba było ją wielokrotnych zapewnień, zanim zgodziła się opuścić komnatę.
Przechodząc przez wąskie przejście, Layan trzymał jedną rękę przy ścianie.
Od czasu do czasu zatrzymywała się i nasłuchiwała.
Ratownicy słyszeli w oddali kapanie wody i odgłos butów uderzających o kamienie.
Layan zdawał się słyszeć coś innego.
Każdy nieznany dźwięk sprawiał, że się odwracała.
W pewnym szczególnie wąskim miejscu całkowicie zamarła.
Jej oddech stał się przyspieszony.
"Nie mogę."
Towarzyszący jej medyk kucał nieopodal.
„Dobrze ci idzie. Możemy tu skończyć.”
Layan pokręciła głową.
„Ostatnim razem, gdy próbowałem tego…”
Jej głos się załamał.
Imran łagodnie przerwał.
„To nie jest ostatni raz”.
Spojrzała na niego.
Wskazał na ratowników.
"Nie jesteś sam."
Po długiej pauzie kontynuowała.
Gdy ekipa w końcu dotarła do wejścia do jaskini, światło słoneczne rozlało się po ziemi.
Layan zatrzymał się tuż przy otworze.
Jasność sprawiła, że zmrużyła oczy.
Przez chwilę zdawała się nie być w stanie się ruszyć.
Na zewnątrz powietrze unosiło się zapachem ciepłej roślinności i wilgotnej ziemi.
Ptaki nawoływały się z pobliskich drzew.
Lekki wietrzyk poruszył zboczem wzgórza.
Zwykłe dźwięki.
Zwykłe odczucia.
Jednak dla Layana wydawały się one niemal przytłaczające.
Podniosła rękę przed twarz.
Promienie słoneczne musnęły jej palce.
Ona się na to gapiła.
Potem wyszła na zewnątrz.
Ratownik przykrył jej ramiona kocem.
Inny wskazał jej pojazd medyczny.
Imran pojawił się kilka minut później.
Zanim zdążył za nią podążyć, podeszli do niego policjanci.
Poprosili go, aby towarzyszył im na przesłuchanie.
Nie stawiał oporu.
Layan zobaczył tę wymianę zdań i od razu się zdenerwował.
„Dokąd go zabierasz?”
„Tylko po to, żeby zadać kilka pytań” – odpowiedział oficer.
"On mi nie zrobił krzywdy."
„Musimy zrozumieć, co się stało”.
"Uratował mi życie."
Oficer skinął głową.
"Wysłuchamy wszystkiego, co masz do powiedzenia."
Jednak gdy Imrana wyprowadzano, Layan sięgnął po jego rękaw po raz ostatni.
Spojrzał wstecz.
„Wszystko będzie dobrze” – powiedział.
Pokręciła głową.
"Nie wiesz tego."
Twarz Imrana złagodniała.
„Nie” – przyznał. „Ale wierzę w to”.
Następnie zostali rozdzieleni.
Po raz pierwszy od trzech lat Layan opuszczał góry bez niego.
Niemożliwy telefon ojca
Mahmud był w domu, gdy zadzwonił telefon.
Było późne popołudnie.
Część dnia spędził na przeglądaniu starych dokumentów związanych ze śledztwem w sprawie zaginięcia osoby.
Numer telefonu był nieznany.
Prawie to zignorował.
Potem odpowiedział.
„Pan Mahmud?”
"Tak."
„Tu oficer Kareem. Dzwonię w sprawie pańskiej córki.”
Serce Mahmouda zaczęło bić szybciej.
Przez lata odebrał wiele telefonów z informacją o możliwych znaleziskach i niezidentyfikowanych przedmiotach osobistych.
Każdy z nich wzbudził jego nadzieję.
Każde z nich kończyło się rozczarowaniem.
Ścisnął telefon.
Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇
