Niektórzy określali jego wiarę jako godną podziwu.
Inni obawiali się, że uniemożliwia mu to wyzdrowienie.
Mahmudowi było to obojętne.
Nadal odwiedzał górę, kiedy tylko mógł.
Czasami chodził wyznaczonymi szlakami.
Czasami siadał w pobliżu strumienia, w którym znaleziono drewnianą sowę.
Rozmawiał z Layan na głos, opowiadając jej o zwykłych rzeczach.
Ślub sąsiada.
Nowe drzewo posadzone w ogrodzie.
Książka, która jego zdaniem mogłaby jej się spodobać.
Nie wiedział, czy ona go słyszy.
Po prostu nie mógł znieść myśli o zatrzymaniu się.
Tak minęły trzy lata.
A potem, pewnego zwyczajnego poranka, wszystko się zmieniło.
Jaskinia, której nikt nie odkrył
Odkrycia rozpoczęła grupa doświadczonych eksploratorów jaskiń, którzy mapowali odległą formację wapienną, znajdującą się kilka mil od głównych szlaków turystycznych w pobliżu Santa Catalina.
Zespół nie miał nic wspólnego ze zniknięciem Layana.
Interesowała ich geologia podziemna, a w szczególności sieć wąskich przejść, które powstały na skutek przepływu wody przez spękane skały na przestrzeni tysięcy lat.
Ostatnie ulewne deszcze zmyły luźny osad ze zbocza wzgórza, odsłaniając otwór częściowo ukryty za krzewami.
Wejście było na tyle szerokie, że ledwo można było się przez nie przecisnąć.
Z zewnątrz wyglądało to jak płytka szczelina.
Jednak gdy jeden z odkrywców skierował latarkę do środka, wiązka światła zniknęła w nieoczekiwanie głębokim korytarzu.
Zespół postanowił to zbadać.
Zabezpieczyli swój sprzęt, sprawdzili oświetlenie i wchodzili pojedynczo.
Pierwsza część była trudna.
Luźne kamienie pokrywały ziemię. Sufit był tak niski, że musieli poruszać się na czworakach. W niektórych miejscach przeciskali się bokiem między szorstkimi wapiennymi ścianami.
Po kilku minutach przejście stało się szersze.
Eksploratorzy wyszli na pochyły korytarz, w którym chłodne powietrze nieustannie przemieszczało się przez ciemność.
Ich uwagę przykuł ten przepływ powietrza.
Sugerowało to, że jaskinia była połączona z innymi otworami położonymi głębiej w górze.
Kontynuowali.
Ich kroki niosły się dziwnym echem.
Woda kapała z sufitu.
W pewnym momencie badacz zauważył zadrapania na ścianie skalnej.
Wyglądały zbyt regularnie, by mogły powstać w wyniku erozji naturalnej.
Dalej inny członek zespołu odkrył krótki odcinek starej liny.
Włókna były zużyte i pokryte osadami mineralnymi, ale wyglądało na to, że linę celowo przywiązano do kamiennego występu.
Ktoś już tam był.
W miarę jak zespół schodził coraz głębiej, zaczęli zauważać kolejne nieoczekiwane szczegóły.
Spłaszczony obszar ziemi.
Kilka ułożonych na sobie kamieni.
Fragment materiału uwięziony pod skałą.
Następnie dotarli do komnaty o stosunkowo równej podłodze.
Na początku wszystko wyglądało zwyczajnie.
Wzdłuż ścian znajdowały się blade formacje wapienne i wąski kanał, którym kiedyś płynęła woda.
Jednak niedaleko odległego końca komnaty jeden z badaczy zauważył niezwykły cień.
Miał kształt siedzącej osoby.
Podniósł latarkę.
Cień się poruszył.
Przestał chodzić.
"Ktoś tu jest."
Pozostali zebrali się za nim.
Początkowo sądzono, że jest to ranny odkrywca.
Być może ktoś utknął w pułapce.
Być może postać weszła przez inny otwór.
Jednak gdy podeszli bliżej, młoda kobieta siedząca przy ścianie podniosła głowę.
Jej oczy podążały za ruchomymi światłami.
Miała na sobie czystą, wyblakłą niebieską koszulę i ciemne spodnie.
Jej włosy były starannie związane.
Jej ręce spoczywały na kolanach.
Wyglądała na chudą i bladą, ale nie aż tak bardzo niedożywioną, jak można by się spodziewać po latach izolacji.
Co najbardziej niepokojące, ich widok wcale jej nie zaskoczył.
Uśmiechnęła się.
Wyraz twarzy był szeroki i dziwnie nieruchomy.
„Halo?” zawołał jeden z odkrywców.
Nie odpowiedziała.
"Czy jesteś ranny?"
Nadal nic.
Mężczyzna lekko opuścił latarkę, starając się nie świecić jej bezpośrednio w twarz.
"Czy możesz nam powiedzieć jak masz na imię?"
Przez kilka sekund pozostawała zupełnie nieruchoma.
Potem coś szepnęła.
Odkrywca pochylił się bliżej.
"Layan."
Zamarł.
"Powiedziałeś Layan?"
Kobieta skinęła głową.
Inny członek zespołu natychmiast rozpoznał tę nazwę.
Przypomniał sobie doniesienia prasowe o studencie, który kilka lat wcześniej zaginął w górach.
"Layan Mahmoud?"
Spojrzała na niego.
Potem ponownie skinęła głową.
Nikt się nie odezwał.
Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇
