Czasami wyobrażała sobie, że zachorował.
A czasami obawiała się, że przestał jej szukać.
Myśli te były tak bolesne, że zaczęła ich unikać.
Kiedy Imran pytał ją, czy tęskni za domem, często odpowiadała: „Nie chcę o tym rozmawiać”.
Uszanował jej milczenie.
Ich związek rozwinął się w niezwykłą formę przyjaźni.
Jedli razem.
Dzielili się swoimi historiami.
Od czasu do czasu kłócili się o zapasy i rutynę.
Kiedy Layan przestraszyła się odległego dźwięku, Imran ją uspokoił.
Kiedy był wyczerpany po długiej podróży w celu zdobycia prowiantu, ona pomogła się nim zaopiekować.
Żadne z nich nie wierzyło, że żyje zwyczajnym życiem.
Udało im się jednak stworzyć kruchy układ, który pozwalał im przetrwać każdy dzień.
Były chwile, gdy Layan była już prawie przekonana, że mogłaby tam zostać na zawsze.
Potem śnił jej się ojciec.
W tych snach zawsze szła w kierunku ich drzwi wejściowych.
Czasami udawało jej się to.
Czasami ziemia otwierała się, zanim mogła dotknąć klamki.
Czasem słyszała, jak ojciec woła ją po imieniu z drugiej strony, ale nie potrafiła się zdobyć na odpowiedź.
Budziła się ze łzami na twarzy.
Potem nadchodził poranek.
Posprzątała schronisko, zapisała kolejną obserwację i udawała, że sen nigdy się nie zdarzył.
Pytanie, na które Imran nie mógł odpowiedzieć
Kiedy śledczy wysłuchali relacji Layana, stanęli przed skomplikowaną sytuacją.
Imran najwyraźniej uratował ranną kobietę i zapewnił jej jedzenie, wodę i schronienie, które pomogło jej przetrwać.
Ale wiedział też, że ona zaginęła.
Miał dostęp do świata zewnętrznego.
Przez trzy lata nie powiadomił władz ani nie skontaktował się z jej rodziną.
Podczas przesłuchania wyjaśnił, że początkowo obawiał się zostawić Layan samą, gdy była poważnie ranna.
Później, gdy stała się silniejsza fizycznie, coraz bardziej bała się poruszać podziemnymi przejściami.
Twierdził, że wielokrotnie proponował odejście.
Według niego Layan wielokrotnie odmawiał.
„Nie chciałem jej skrzywdzić” – powiedział śledczym.
Jeden z funkcjonariuszy pochylił się do przodu.
„Czy wiedziałeś, że jej ojciec jej szukał?”
Imran spuścił wzrok.
„Wiedziałem, że ma rodzinę”.
„Czy wiedziałeś, że zgłoszono jej zaginięcie?”
"Podejrzewałem."
„To dlaczego nikomu nie powiedziałeś?”
Starzec milczał.
Policjant powtórzył pytanie.
W końcu Imran odpowiedział.
„Na początku myślałem, że sam ją wyprowadzę. Później bałem się, że obcy zmuszą ją do wyjścia, zanim będzie gotowa”.
„Ta decyzja nie należała do ciebie”.
Imran nie protestował.
"Teraz to rozumiem."
Śledczy przesłuchali go w sprawie wejścia drugorzędnego.
Opisał, jak wydostał się na powierzchnię wąską ścieżką po drugiej stronie góry.
Zapytali go, skąd bierze żywność i inne zapasy.
Wyjaśnił, że korzystał ze zgromadzonych zapasów i uzupełniał je podczas okazjonalnych wypadów poza miasto.
Przeszukano komnatę i znaleziono ubrania, pojemniki, koce, notatki i dowody świadczące o tym, że pomieszczenie było zajmowane przez dłuższy czas.
Odzyskano również część notatników Layana.
Jej teksty pomogły w przygotowaniu ważnych części jej opowieści.
Na stronach opisano pierwotny wypadek, ból w nodze, próby poruszania się korytarzami i narastający strach przed opuszczeniem ośrodka.
Niektóre wpisy były uporządkowanymi obserwacjami naukowymi.
Inne były osobistymi refleksjami.
W jednym z fragmentów czytamy:
Myślałam, że najtrudniej będzie znaleźć wyjście. Teraz myślę, że najtrudniej jest uwierzyć, że przetrwam odejście.
Śledczy uznali, że jej sytuacji nie da się zrozumieć, posługując się jednym wyjaśnieniem.
Miała poważny wypadek.
Doświadczyła długotrwałej izolacji.
Wytworzyła silną więź z mężczyzną, który zapewniał jej jedzenie i bezpieczeństwo.
I zaczęła się panicznie bać powrotu przez miejsca kojarzone z bólem i niebezpieczeństwem.
Żadna z tych okoliczności nie przekreśliła konieczności zbadania zachowania Imrana.
Pomogły jednak wyjaśnić, dlaczego Layan po prostu nie wyszedł.
W fikcyjnej sprawie śledztwo nie wykazało, że Imran porwał kobietę lub ją fizycznie uwięził.
Władze skrytykowały jednak fakt, że nie poinformował o jej obecności i zbadały, czy zaniechanie to może mieć konsekwencje prawne.
Layan pozostał nieugięty w jednej sprawie.
„Uratował mi życie” – powiedziała śledczym.
Po chwili dodała coś, co zaskoczyło nawet jej ojca.
Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇
