Gdy jej noga się zagoiła, zaczęła badać korytarze w pobliżu ich schronienia.
Zrobiła małe mapy w starym notatniku, który daje jej Imran.
Zaznaczyła zakręty kamieniami.
Liczyć kroki między komnatami i uczyć się rozróżniać różne dźwięki.
Woda spływająca na wa emitowana jest delikatny dźwięk stukania.
Powietrze poruszające się przez zwykłe miejsce, w którym występuje niski gwizdek.
Odznaczony kamień może brzmieć jak grzmot toczący się pod ziemią.
Studiowała te dźwięki, ponieważ wierzyła, że może znaleźć swoje wyjście.
pewnego dnia usłyszał głosy.
Na początku dźwięk był słaby.
Rozwiązanie się, że dwaj ludzie mówią gdzieś poza bocznym przejściem.
Layan zatrzymał się.
Słuchała około.
tam znowu było.
Ludzki głosy.
Jej serce zaczęło walić.
"Witaj!" krzyknęła.
Dźwięki trwałe dalej.
Pospieszyła w ich stronę.
"Proszę! Jestem tutaj!"
Podążyła za zakrętem, pomijając rosnący ból w węźle.
Głosy pozory się teraz bliższe.
Wyobraziła sobie ratowników badających górę.
Być może w końcu podać dodatek.
Być może jej ojciec był w pobliżu.
zaczyna się szybko.
Potem przejście zwęziło się.
Weszła na fragmentarycznego żwiru.
Jej zraniona noga skręciła się pod nią.
Upadła na ścianę i ześlizgnęła się po nagłej skalistym zboczu.
Uderzenie ponownie występuje, gdy jest to możliwe, że nie można łatwo stanąć.
Krzyczała o pomoc.
Głosy zniknęły.
Odpowiedziały tylko echa.
Później Imran odnalazł ją po przeszukaniu sąsiednich pasaży.
Siedziała na ziemi, płacząc w niekontrolowany sposób.
– Byli ludzie – nalegała.
Rozejrzał się dookoła.
"Gdzie?"
– Tam na dole. cierpieniem je.
Imran słuchał.
Potem niszczy laskę o kablową wtyczkę.
Dźwięk ukryty w korytarzach i pozostałych w zniekształconych fragmentach.
Za kilka słów.
Kilka sekund później ich echa wróciły, rozciągnięte i przez tunele.
Layan na niego.
– Jaskinia robi dziwne rzeczy z dźwiękiem – wyjaśnione.
Potrząsnęła głową.
– Nie. spotkałem ludzi.
- Może tak. Ale teraz nikogo tu nie ma.
Pomógł jej dotrzeć do schroniska.
Przez kilka dni później ledwie się odzywała.
Incydent coś w niej zmienił.
Wierzyła, że góra jest przeszkodą, którą można pokonać.
Potem zaczęło obowiązywać jako ostrzeżenie.
Próby rozwiązania problemu, które mogą wywołać ból.
Każdy pełen dźwięk brzmi kończy się rozczarowaniem.
Z biegiem czasu strach zmienił jej jaskinię.
zaczęło wierzyć, że góra w jakiś sposób trzyma ją w środku.
Nie dlatego, że istnieje nadprzyrodzona siła, ale dlatego, że powtarzające się przerażające doświadczenie, że ucieczka jest bardziej niebezpieczna niż.
Jaskinia może być zarówno więzieniem, jak i schronieniem.
Świat zewnętrzny reprezentował rodzinę, szerokość, światło słoneczne i wszystko, co wykorzystała.
Ale reprezentował także niestabilne skały, mylące przejścia, fizyczne i możliwość groźnego upadku.
Zatrzymaj się, gdy znane jest zagrożenie, które nastąpi przed jej wystąpieniem.
Imran przytaknął zmianę.
zaczął ją zachęcać, kontynuując chodzenie dalej.
Zasugerował wystąpienie w większych przejściach.
Przypomniał jej, że świat zewnętrzny nadal istnieje.
Ale kiedy się przestraszyła, przestała naciskać.
Wierzył, że chronicznie ją przed cierpieniem.
W rzeczywistości decyzję o wydaniu decyzji można podjąć.
Bez specjalistycznej pomocy lub regularnego kontaktu z innym produktem Layan jest coraz bardziej zależny od rutyny, utworzonej.
Życie pod górą
W drugim roku Layan jest codzienną rutynę, niepodobną do niczego, co może sobie pozwolić na bycie studentem.
Obudzi się zgodnie ze słabym światłem wpadającym przez system wentylacyjny.
Umyła się woda zebrana i przechowywana przez Imran.
Pomaga w zorganizowaniu materiałów eksploatacyjnych, sprzątała schronisko i przygotowywała proste posiłki.
Please click on the next page to continue reading 👇
