Jego rzeźbione skrzydła były noszone, a jego powierzchnia z wiekiem pociemniała.
Layan podniósł go ostrożnie.
Odwróciła go.
Na spodzie, pod cienką warstwą brudu, znajdowało się kilka maleńkich wygrawerowanych słów.
Pocierała drewno kciukiem, aż zdążyła je przeczytać.
Jeśli to zrobisz, pamiętaj, że byłeś silniejszy, niż sądziłeś.
Jej oczy wypełniły się łzami.
Mahmoud podszedł bliżej.
– Wiesz, kto to napisał?
Layan długo przyglądał się napisowi.
Potem skinęła głową.
"Imran".
Przypomniała sobie, jak patrzyła, jak rzeźbi małe przedmioty podczas spokojnych wieczorów w jaskini.
Czasami robił ptaki.
Czasami robił kwiaty.
Kiedyś powiedział jej, że sowa może znaleźć drogę przez ciemność, nie zapominając o świecie poza nim.
Nigdy nie wiedziała, że zrobił dla niej jeden.
Nie mogła powiedzieć, czy sam go tam umieścił, czy powierzył go komuś innemu.
Ale przesłanie wydawało się bezbłędnie osobiste.
Mahmoud przyglądał się małej rzeźbie.
– Tęsknisz za nim?
Layan spojrzał w stronę gór.
„Czasami”.
Jej ojciec nic nie powiedział.
– Pomógł mi przetrwać – kontynuowała. – Ale popełnił też błędy.
Mahmoud skinął głową.
„Obie rzeczy mogą być prawdziwe”.
Trzymała sową przy piersi.
Przez lata starała się zrozumieć, jak ktoś może ją chronić i nadal nie uzyskać jej pomocy, której potrzebowała.
Teraz zaczęła akceptować, że wdzięczność nie wymaga od niej ignorowania tego, co poszło nie tak.
Potrafiła docenić życie, które Imran pomógł zachować.
Potrafiła również przyznać, że straciła lata.
I mogła wybrać to, co wydarzyło się później.
Wybór powrotu do domu
Przed wyjazdem Mahmoud zapytał, czy Layan chce podejść bliżej wejścia do jaskini.
Odwróciła się w stronę odległego zbocza.
Skały wznosiły się ostro nad drzewami.
Gdzieś pod nimi leżała komnata, w której spędziła trzy lata.
Wyobraziła sobie znajome kamienne mury.
Dźwięk kapiącej wody.
Stare koce.
Notatniki ułożone w suchym kącie.
Przez chwilę poczuła dziwny ból tęsknoty.
Jaskinia przestraszyła ją, wyizolowała i zabrała lata, których nigdy nie mogła wyzdrowieć.
Ale stało się to również znajome.
Nauczyła się tam przetrwać.
Odkryła siłę, o której nie wiedziała, że posiada.
I spędziła niezliczone noce, wierząc, że już nigdy nie zobaczy swojego ojca.
Teraz stanął obok niej.
Czekam.
Nie zmuszając jej.
Nie decydując się na nią.
Po prostu czekam na jej odpowiedź.
"Chcesz wejść do środka?" zapytał.
Layan potrząsnęła głową.
"Nie."
– Jesteś pewien?
"Tak."
Wyglądał na ulgę.
"Dlaczego nie?"
Wzięła jego dłoń.
„Ponieważ tym razem mogę wybrać, kiedy wrócę do domu”.
Odwrócili się od góry.
Gdy szli w kierunku parkingu, Layan obejrzał się raz.
Nie widziała potwora ukrywającego się wśród skał.
Nie wyobrażała sobie, że góra woła jej imię.
Zobaczyła drzewa, kamień, cienie i światło słoneczne.
Please click on the next page to continue reading 👇
