Jej ojciec starał się, aby wszystko było wygodne.
Kupił jej nowe ubrania.
Przygotował jej ulubione potrawy.
Zaprosił krewnych, aby powitali ją w domu.
Ale Layan szybko się wyczerpał.
Pewnego wieczoru, po wyjściu kilku gości, usiadła przy kuchennym stole i zaczęła płakać.
Mahmoud podbiegł do niej.
"Co się dzieje?"
"Nic."
"Czy cię boli?"
Potrząsnęła głową.
- Więc powiedz mi.
Starała się wyjaśnić.
„Wszyscy chcą, żebym był szczęśliwy”.
Mahmoud usiadł obok niej.
– Oczywiście, że tak.
– Ale nie wiem jak.
Wpatrywał się w nią.
Wytarła oczy.
„Chciałem wrócić do domu przez trzy lata. Teraz jestem tutaj i wszystko wydaje się zbyt głośne”.
Mahmoud sięgnął przez stół.
„Nie musisz być szczęśliwy co minutę”.
Spojrzała na niego.
– Nie?
"Nie."
"A co, jeśli już nigdy nie poczuję się normalnie?"
Zastanowił się dokładnie, zanim odpowiedział.
„Wtedy znajdziemy razem nową normalność”.
Ta rozmowa stała się ważnym momentem w ich związku.
Mahmoud przestał próbować wypełnić każdą ciszę.
Zaczął pytać Layana, czego potrzebuje, zamiast zakładać, że wie.
Czasami chciała mieć towarzystwo.
Czasami wolała siedzieć sama w ogrodzie.
Czasami chciała porozmawiać o jaskini.
Innym razem nie mogła znieść słyszenia jego imienia.
Stopniowo zaczęła spać wygodniej.
Wznowiła krótkie spacery.
Zaczęła ponownie używać aparatu.
Początkowo fotografowała zwykłe przedmioty w domu.
kubek obok okna.
Zbieranie wody deszczowej na liściu.
Światło słoneczne pada na pusty krzesło.
Potem zaczęła fotografować rośliny.
Jej ręce zdawały się pamiętać pracę, którą kiedyś kochała.
Ostrożnie wyregulowała obiektyw, zbadała światło i czekała na odpowiedni moment.
Pewnego popołudnia Mahmoud znalazł ją klęczącą obok małego kwiatu w ogrodzie.
Uśmiechała się.
Nie dlatego, że ktoś ją o to poprosił.
Nie dlatego, że próbowała udowodnić, że wyzdrowiała.
Uśmiechała się, bo odkryła coś pięknego.
Stanął w drzwiach i patrzył bez przerywania.
Po raz pierwszy od jej powrotu poczuł, że jego córka zaczyna wracać do siebie.
Powrót na uniwersytet
Kilka miesięcy po jej uratowaniu Layan odwiedziła jej uniwersytet.
Była zdenerwowana przez kilka dni.
Budynki były znajome, ale uczniowie przechodzący przez korytarze byli obcy.
Większość jej byłych kolegów z klasy już ukończyła szkołę.
Nowe ogłoszenia objęły tablice ogłoszeń.
Niektórzy z jej dawnych profesorów przenieśli się do różnych wydziałów.
Nawet laboratorium się zmieniło.
Przez chwilę czuła się, jakby ktoś odwiedzał resztki życia, które już do niej nie należało.
Wtedy rozpoznał ją jeden z jej byłych profesorów.
– Layan?
Odwróciła się.
Kobieta stała zamrożona w drzwiach.
Potem zbliżyła się do niej i objęła ją.
– Nie mogę uwierzyć, że tu jesteś.
Layan uśmiechnął się.
– Ja też nie mogę.
Rozmawiali prawie godzinę.
Jej profesor zapytał o jej powrót do zdrowia, jej zeszyty i czy nadal chce kontynuować naukę nauk o środowisku.
Please click on the next page to continue reading 👇
