W miarę jak zespół schodził coraz głębiej , zaczęli zauważać kolejne nieoczekiwane szczegóły.
Spłaszczony obszar ziemi .
Kilka ułożonych na sobie kamieni.
Fragment materiału uwięziony pod skałą .
Następnie dotarli do komnaty o stosunkowo równej podłodze .
Na początku wszystko wyglądało zwyczajnie.
Wzdłuż ścian znajdowały się blade formacje wapienne i wąski kanał , którym kiedyś płynęła woda .
Jednak niedaleko odległego końca komnaty jeden z badaczy zauważył niezwykły cień .
Miał kształt siedzącej osoby .
Podniósł latarkę .
Cień się poruszył.
Przestał chodzić .
" Ktoś tu jest ."
Pozostali zebrali się za nim .
Początkowo sądzono , że jest to ranny odkrywca .
Być może ktoś utknął w pułapce.
Być może postać weszła przez inny otwór .
Jednak gdy podeszli bliżej , młoda kobieta siedząca przy ścianie podniosła głowę .
Jej oczy podążały za ruchomymi światłami .
Miała na sobie czystą , wyblakłą niebieską koszulę i ciemne spodnie.
Jej włosy były starannie związane .
Jej ręce spoczywały na kolanach .
Wyglądała na chudą i bladą, ale nie aż tak bardzo niedożywioną , jak można by się spodziewać po latach izolacji .
Co najbardziej niepokojące, ich widok wcale jej nie zaskoczył .
Ona się uśmiechnęła.
Wyraz twarzy był szeroki i dziwnie nieruchomy.
„Halo?” zawołał jeden z odkrywców .
Nie odpowiedziała .
"Czy jesteś ranny?"
Nadal nic.
Mężczyzna lekko opuścił latarkę , starając się nie świecić jej bezpośrednio w twarz .
"Czy możesz nam powiedzieć jak masz na imię?"
Przez kilka sekund pozostawała zupełnie nieruchoma .
Potem coś szepnęła .
Odkrywca pochylił się bliżej .
"Layan."
Zamarł .
" Powiedziałeś Layan? "
Kobieta skinęła głową .
Inny członek zespołu natychmiast rozpoznał tę nazwę .
Przypomniał sobie doniesienia prasowe o studencie , który kilka lat wcześniej zaginął w górach .
"Layan Mahmoud?"
