„Nie martw się , tato. Wrócę przed zachodem słońca”.
To były ostatnie słowa , jakie od niej usłyszał przez trzy lata .
O godzinie 8:17 rano kamera monitoringu umieszczona przy wejściu na szlak górski zarejestrowała mały samochód wjeżdżający na parking .
Layan wyszła na zewnątrz w butach trekkingowych , ciemnych spodniach i lekkiej kurtce . Jej włosy były związane . Na jednym ramieniu wisiał plecak .
Sprawdziła aparat , poprawiła paski torby i spojrzała w stronę skalistej ścieżki .
Przez kilka sekund stała zupełnie nieruchomo .
Potem zaczęła chodzić .
Kamera zarejestrowała moment , w którym dziewczyna przeszła między dwoma zniszczonymi głazami i zniknęła pod koronami drzew .
To było zwyczajne zdjęcie, takie nagranie, o którym nikt by się dwa razy nie zastanowił .
Później śledczy oglądali te kilka sekund setki razy .
Badali jej ruchy , kierunek , w którym patrzyła , cień pozostawiony za nią , a nawet ostatni moment , gdy zielony materiał jej plecaka zniknął z pola widzenia .
Jednak nagranie nie ujawniło niczego niezwykłego.
Nikt obcy nie podążył za nią.
Nie pojawił się żaden podejrzany pojazd .
Na szlaku nie czyhało żadne widoczne niebezpieczeństwo .
Młoda kobieta weszła w góry .
I w jakiś sposób zniknęła .
Noc , która zmieniła wszystko
Mahmud zaczął się martwić krótko po zachodzie słońca.
Na początku próbował uspokoić samego siebie .
Być może Layan znalazła nietypową roślinę i straciła poczucie czasu . Może bateria w jej telefonie padła . A może wybrała dłuższą drogę powrotną do samochodu .
Zadzwonił do niej o 18:42
Połączenie pozostało bez odpowiedzi .
Zadzwonił ponownie po dziesięciu minutach .
Tym razem telefon wydawał się być wyłączony lub poza zasięgiem sieci .
Zostawił wiadomość .
„Layan, robi się ciemno . Zadzwoń , jak to usłyszysz . ”
Potem czekał .
