Zaczęła wypełniać strony opisami i rysunkami .
Dzięki tym zajęciom jej dni nabierały struktury.
Pomogli jej również zachować coś ważnego : cząstkę niej , która istniała przed wypadkiem .
Imran czasami przyglądał się jej rysunkom i kręcił głową z rozbawieniem .
„ W każdym miejscu można znaleźć coś interesującego ”.
Layan się uśmiechnął.
„Wszystko jest interesujące , jeśli przyjrzysz się wystarczająco uważnie .”
Od czasu do czasu rozmawiali o jej dawnym życiu.
Opisała zajęcia na uniwersytecie .
Opowiedziała mu o swoim ojcu, który zawsze gotował za dużo ryżu , gdy był zdenerwowany.
Pamiętała mały ogródek za domem i popołudniowe burze , które sprawiały , że okna drżały .
Ale te rozmowy stawały się coraz trudniejsze.
Im dłużej pozostawała pod ziemią, tym boleśniejsze stawały się dla niej wspomnienia .
Przestała pytać , który jest rok .
Przestała liczyć dokładną liczbę dni .
Czasami martwiła się , że jej ojciec się wyprowadził .
Czasami wyobrażała sobie , że zachorował .
A czasami obawiała się , że przestał jej szukać .
Myśli te były tak bolesne , że zaczęła ich unikać .
Kiedy Imran pytał ją , czy tęskni za domem, często odpowiadała : „ Nie chcę o tym rozmawiać ”.
Uszanował jej milczenie .
Ich związek rozwinął się w niezwykłą formę przyjaźni .
Jedli razem .
