Zniknęła w górach na 3 lata

Zaczęła wypełniać strony opisami i rysunkami .​

Dzięki tym zajęciom jej dni nabierały struktury.

Pomogli jej również zachować coś ważnego : cząstkę niej , która istniała przed wypadkiem .​​

Imran czasami przyglądał się jej rysunkom i kręcił głową z rozbawieniem .

„ W każdym miejscu można znaleźć coś interesującego ”.

Layan się uśmiechnął.

„Wszystko jest interesujące , jeśli przyjrzysz się wystarczająco uważnie .”

Od czasu do czasu rozmawiali o jej dawnym życiu.

Opisała zajęcia na uniwersytecie .

Opowiedziała mu o swoim ojcu, który zawsze gotował za dużo ryżu , gdy był zdenerwowany.

Pamiętała mały ogródek za domem i popołudniowe burze , które sprawiały , że okna drżały .​

Ale te rozmowy stawały się coraz trudniejsze.

Im dłużej pozostawała pod ziemią, tym boleśniejsze stawały się dla niej wspomnienia .

Przestała pytać , który jest rok .

Przestała liczyć dokładną liczbę dni .​​

Czasami martwiła się , że jej ojciec się wyprowadził .

Czasami wyobrażała sobie , że zachorował .

A czasami obawiała się , że przestał jej szukać .​

Myśli te były tak bolesne , że zaczęła ich unikać .

Kiedy Imran pytał ją , czy tęskni za domem, często odpowiadała : „ Nie chcę o tym rozmawiać ”.

Uszanował jej milczenie .

Ich związek rozwinął się w niezwykłą formę przyjaźni .

Jedli razem .

Dzielili się swoimi historiami.

Od czasu do czasu kłócili się o zapasy i rutynę.

Kiedy Layan przestraszyła się odległego dźwięku , Imran ją uspokoił .

Kiedy był wyczerpany po długiej podróży w celu zdobycia prowiantu , ona pomogła się nim zaopiekować .

Żadne z nich nie wierzyło , że żyje zwyczajnym życiem .

Udało im się jednak stworzyć kruchy układ , który pozwalał im przetrwać każdy dzień .

Były chwile, gdy Layan była już prawie przekonana , że ​​mogłaby tam zostać na zawsze.

Potem śnił jej się ojciec .​

W tych snach zawsze szła w kierunku ich drzwi wejściowych .

Czasami udawało jej się to.

Czasami ziemia otwierała się , zanim mogła dotknąć klamki .

Czasem słyszała, jak ojciec woła ją po imieniu z drugiej strony , ale nie potrafiła się zdobyć na odpowiedź .

Budziła się ze łzami na twarzy .​

Potem nadchodził poranek .

Posprzątała schronisko , zapisała kolejną obserwację i udawała , że ​​sen nigdy się nie zdarzył.