Pewnego dnia usłyszała głosy .
Na początku dźwięk był słaby .
Dwie osoby zdawały się rozmawiać gdzieś za bocznym przejściem .
Layan się zatrzymał.
Słuchała uważnie .
I znowu to samo .
Głosy ludzkie .
Jej serce zaczęło walić.
"Witaj!" krzyknęła .
Dźwięki trwały nadal.
Pospieszyła ku nim .
"Proszę! Jestem tutaj!"
Poszła korytarzem wzdłuż zakrętu , ignorując narastający ból w nodze .
Głosy wydawały się teraz bliższe .
Wyobraziła sobie ratowników badających górę .
Być może w końcu odkryli wejście .
Być może jej ojciec był w pobliżu.
Zaczęła poruszać się szybciej .
Następnie przejście się zwęziło.
Stanęła na kępie luźnego żwiru .
Jej zraniona noga wykręciła się pod nią.
Upadła na ścianę i zsunęła się po krótkim , skalistym zboczu .
Uderzenie ponownie otworzyło starą ranę i uniemożliwiło jej wygodne stanie .
Krzyczała o pomoc .
Głosy zniknęły .
Odpowiedziały tylko echa .
Później Imran odnalazł ją , przeszukując sąsiednie korytarze .
Siedziała na ziemi i płakała niekontrolowanie .
„ Byli tam ludzie” – upierała się.
Rozejrzał się dookoła.
"Gdzie?"
„ Tam na dole. Słyszałem ich .”
Imran słuchał.
Następnie uderzył laską o kamienną podłogę .
Dźwięk rozchodził się korytarzem i powracał w postaci zniekształconych fragmentów .
Wypowiedział kilka słów .
Kilka sekund później ich echa powróciły , rozciągnięte i zmienione przez tunele .
Layan wpatrywał się w niego.
„ Jaskinia robi dziwne rzeczy z dźwiękiem” – wyjaśnił .
Potrząsnęła głową .
„Nie. Słyszałem ludzi .”
„Może i tak. Ale teraz nikogo tu nie ma .”
Pomógł jej wrócić do schroniska .
Przez kilka kolejnych dni prawie się nie odzywała.
To zdarzenie coś w niej zmieniło .
