Zniknęła w górach na 3 lata

​

Pewnego dnia usłyszała głosy .​

Na początku dźwięk był słaby .

Dwie osoby zdawały się rozmawiać gdzieś za bocznym przejściem .​

Layan się zatrzymał.

Słuchała uważnie .

I znowu to samo .

Głosy ludzkie .

Jej serce zaczęło walić.

"Witaj!" krzyknęła .

Dźwięki trwały nadal.

Pospieszyła ku nim .

"Proszę! Jestem tutaj!"

Poszła korytarzem wzdłuż zakrętu , ignorując narastający ból w nodze .​​​

Głosy wydawały się teraz bliższe .

Wyobraziła sobie ratowników badających górę .

Być może w końcu odkryli wejście .

Być może jej ojciec był w pobliżu.

Zaczęła poruszać się szybciej .

Następnie przejście się zwęziło.

Stanęła na kępie luźnego żwiru .​​

Jej zraniona noga wykręciła się pod nią.

Upadła na ścianę i zsunęła się po krótkim , skalistym zboczu .

Uderzenie ponownie otworzyło starą ranę i uniemożliwiło jej wygodne stanie .​​

Krzyczała o pomoc .

Głosy zniknęły .

Odpowiedziały tylko echa .

Później Imran odnalazł ją , przeszukując sąsiednie korytarze .

Siedziała na ziemi i płakała niekontrolowanie .​

„ Byli tam ludzie” – upierała się.

Rozejrzał się dookoła.

"Gdzie?"

„ Tam na dole. Słyszałem ich .”

Imran słuchał.

Następnie uderzył laską o kamienną podłogę .​​​

Dźwięk rozchodził się korytarzem i powracał w postaci zniekształconych fragmentów .

Wypowiedział kilka słów .​​

Kilka sekund później ich echa powróciły , rozciągnięte i zmienione przez tunele .

Layan wpatrywał się w niego.

„ Jaskinia robi dziwne rzeczy z dźwiękiem” – wyjaśnił .

Potrząsnęła głową .​

„Nie. Słyszałem ludzi .”

„Może i tak. Ale teraz nikogo tu nie ma .”

Pomógł jej wrócić do schroniska .​

Przez kilka kolejnych dni prawie się nie odzywała.

To zdarzenie coś w niej zmieniło .