Zniknęła w górach na 3 lata

„Ludzie korzystali z tych miejsc jeszcze przed naszym urodzeniem ” .

Komnata nie była wygodna w zwykłym tego słowa znaczeniu .

Nie było prądu , porządnych łóżek ani nowoczesnych urządzeń sanitarnych.

Wilgotne powietrze mogło stać się nieprzyjemne , a temperatura ulegała wahaniom .

Jednak w porównaniu z miejscem , w którym upadła , było ono bezpieczniejsze i łatwiejsze do opanowania.

Imran regularnie sprzątał podłogę i utrzymywał oddzielne miejsce na odpady .​

Dostarczył świeże ubrania i zapasy przez dodatkowy otwór na przeciwległym zboczu góry .​​​​

Prał , co mógł , i suszył rzeczy w wentylowanych przejściach.

Gromadził także żywność na świeżym powietrzu, uzupełniając zmagazynowane zapasy zasobami zdobytymi w trakcie podróży .

Ta ukryta droga dostępu miała później wyjaśnić, jak Layanowi udało się przetrwać tak długo bez drastycznego pogorszenia stanu fizycznego, którego początkowo spodziewali się ratownicy .

Nie spędziła trzech lat głodując i w całkowitej ciemności .

Otrzymała jedzenie , wodę, ubranie i schronienie .

Jednak istnienie tych zasobów wywołało bardziej niepokojące pytanie .​​

Jeśli Imranowi udało się opuścić jaskinię , dlaczego Layan tam pozostał ?

I dlaczego nie poinformował nikogo , że zaginiony uczeń żyje ?​​

Pierwszy raz , kiedy próbowała uciec​

Przez pierwsze kilka miesięcy Layan była przekonana , że ​​jej pobyt w jaskini będzie tymczasowy .

Każdego ranka pytała Imrana o świat zewnętrzny .​

Czy pogoda się poprawiła?

Czy górskie szlaki były bezpieczne ?

Czy znalazł inną drogę przez skały ?​

Czy mógłby przekazać wiadomość jej ojcu ?​

Imran cierpliwie odpowiadał na niektóre pytania , a innych unikał .

Powiedział jej , że pewne przejścia nadal są niebezpieczne.

Dodał , że podczas swoich wypraw nie spotkał nikogo .​

Obiecał , że będą nadal szukać bezpiecznego wyjścia .​​

Jednak Layan czuł się coraz bardziej uwięziony przez niepewność.

Kiedy jej noga się zagoiła, zaczęła badać przejścia w pobliżu schronienia .

Narysowała małe mapki w starym notatniku, który dał jej Imran .

Zaznaczała zakręty kamieniami .​

Liczyła kroki między komnatami i nauczyła się rozróżniać dźwięki .​

Woda kapała na wapień i wydawała delikatny odgłos stukania .

Powietrze przepływające przez wąskie szczeliny czasami wydawało cichy gwizd .

Odgłos odległego spadającego kamienia może przypominać grzmot przetaczający się pod ziemią .

Studiowała te dźwięki , bo wierzyła , że ​​mogą jej pomóc znaleźć wyjście .