Nikt nie wierzył, że jedna osoba zna wszystkie odpowiedzi.
Czasami rozmawiali o różnicy wieku otwarcie. Wiedzieli, że ludzie nadal będą kwestionować ich małżeństwo i akceptowali fakt, że nie wszyscy to zrozumieją.
Kiedy obcy ludzie gapili się na nich w restauracjach lub snuli domysły na temat ich związku, Yuki nie czuła już potrzeby tłumaczenia się.
Dowiedziała się, że akceptacja społeczna nie jest wiarygodnym miernikiem osobistego szczęścia.
Mimo to nie wierzyła, że każdy związek z dużą różnicą wieku jest automatycznie zdrowy. Uznawała wagę równego podejmowania decyzji, transparentności finansowej, bezpieczeństwa emocjonalnego i wolności od przymusu.
Związek nie powinien być oceniany wyłącznie na podstawie liczby lat dzielących dwoje ludzi, ale nie należy również lekceważyć kwestii związanych z wiekiem jako nieistotnych.
Dla Yuki najważniejsze było pytanie, czy oboje partnerzy będą w stanie podejmować świadome decyzje i traktować się nawzajem z godnością.
Rozmyślając o swoim poprzednim życiu w Tokio, uświadomiła sobie, że największą zmianą nie była przeprowadzka na Okinawę ani ślub ze starszym mężczyzną.
Nauczyła się nie oceniać swojej wartości na podstawie oczekiwań innych ludzi.
Nie czuła się już zobowiązana do przestrzegania określonego harmonogramu małżeństwa, awansu zawodowego czy sukcesu towarzyskiego. Zbudowała sobie życie zawodowe, które jej odpowiadało, zachowała niezależność i wybrała związek, który – jak rozumiała – będzie wymagał trudnych rozmów.
