Jej matka była wyraźnie zdenerwowana. Ojciec, który słuchał w milczeniu, zadał kilka pytań jedno po drugim.
Czy Kenji był bogaty? Czy miał dzieci? Czy próbował ją wykorzystać? Czy rozumiała, że jest wystarczająco stary, by być jej dziadkiem?
Yuki próbowała wyjaśnić, że Kenji był emerytowanym profesorem uniwersyteckim i wdowcem. Opisała jego charakter, szacunek, jaki żywił do jej niezależności, oraz sposób, w jaki rozwijała się ich relacja.
Ale jej rodzice nie byli gotowi jej słuchać.
Martwili się o praktyczne konsekwencje. Wyobrażali sobie, że ich córka będzie opiekować się starszym mężem, będzie musiała zmierzyć się z samotnością w młodym wieku i potencjalnie utraci szansę na życie rodzinne, jakie dla niej wymarzyli.
Ich obawy nie były zupełnie bezpodstawne.
Czterdziestoczteroletnia różnica wieku może znacząco odbiegać od normy w kwestii zdrowia, planowania emerytury, poziomu energii i oczekiwań wobec przyszłości. Yuki rozumiała, że jej rodzice myślą o trudnościach, z którymi może się zmierzyć za kilkadziesiąt lat.
Jednak ich strach szybko przerodził się w oskarżenia.
Jej matka zasugerowała, że Yuki została zmanipulowana. Ojciec uważał, że marnuje karierę i przyszłość dla emocjonalnego przywiązania, które nie ma szans przetrwać.
Konflikt stał się jeszcze poważniejszy, gdy Yuki ogłosiła, że rozważa przeprowadzkę na Okinawę.
Rozważała tę decyzję od miesięcy. Jej zdalna praca projektowa stała się dla niej stabilnym źródłem dochodu i zaczęła rozważać możliwość prowadzenia niezależnej firmy konsultingowej.
Nie chciała się przeprowadzać tylko po to, by podążać za Kenjim. Pragnęła innego stylu życia i profesjonalnego rozwiązania, które pozwoliłoby jej pracować bez powrotu do wyczerpującego korporacyjnego środowiska.
