„W takim razie zostanę tuż obok ciebie, dopóki nie będzie to konieczne.”
Około południa byliśmy już w drodze do miasta, z którego uciekła Joan. Gabriel siedział obok Ewy i udzielał jej wskazówek.
Im bliżej byliśmy, tym Joan stawała się coraz cichsza.
Sięgnąłem przez konsolę. „Nadal rozumiesz?”
Skinęła głową.
„Powiedz to” – powiedziałem.
Spojrzała na mnie.
Mówiłam łagodnym tonem. „Nie dla mnie. Dla ciebie”.
Wzięła głęboki oddech. „Żyję”.
„Żyję” – powiedziała ponownie, tym razem mocniej.
Ewa pochyliła się do przodu. „I?”
Joan przełknęła ślinę. „I nie jestem winna matce milczenia”.
—
Dom Sylwii stał przy wąskiej uliczce z popękanymi chodnikami.
Gabriel zaparkował za nami. Eva szła obok Joan. Ja niosłem teczkę.
Zanim zdążyliśmy dotrzeć na werandę, z sąsiedniego domu wyszła starsza kobieta.
„Joan?” wyszeptała.
Joanna zamarła.
Kobieta zakryła usta. „O mój Boże. To ty”.
Drzwi wejściowe do domu Sylwii się otworzyły.
Pojawiła się w jasnej bluzce. Jej twarz zmieniła wyraz w chwili, gdy zobaczyła Joan.
„Co tu robisz?” zapytała Sylvia.
Joan stała u podnóża schodów. „Mówiąc prawdę”.
Sylvia spojrzała na mnie. „I przyprowadziłeś publiczność”.
„Nie” – powiedziałem. „Po prostu poprawiamy historię”.
Po drugiej stronie ulicy otworzyły się kolejne drzwi.
Sylvia wyszła na werandę. „Po trzynastu latach, tak wracasz?”
Dłonie Joan trzęsły się, ale jej głos pozostał stanowczy. „Powiedziałeś ludziom, że umarłam”.
Sylvia zacisnęła szczękę. „Wyszedłeś.”
„Zostawiłam cię” – powiedziała Joan.
Gabriel podszedł do Joan i podniósł telefon.
„Zabrałeś mnie do grobu” – powiedział.
Sylvia ledwo na niego spojrzała. „Byłeś młody”.
„Przeżywałem żałobę” – powiedział. „Bo mnie tak nauczyłeś”.
Joan spojrzała na matkę. „Dlaczego?”
Usta Sylwii wykrzywiły się.
