„Co to jest?”

Spojrzałem na nią spokojnie.

"Przejrzystość."

Następnie rozpoczęło się nagrywanie.

Głos Everetta wypełnił ogród.

„Podpisze to jutro. Za bardzo zależy jej na ślubie, żeby narażać się na kompromitację przed trzystoma osobami”.

Goście wstrzymali oddech.

Twarz Everetta zbladła.

Potem pojawiła się następna linia.

„Czterdzieści procent. Wystarczająco, żeby uspokoić pożyczkodawców i wszystko ustabilizować”.

Priscilla chwyciła się krawędzi krzesła.

A potem wszyscy usłyszeli zdanie, które wszystko zmieniło.

„Po miesiącu miodowym Laurel znika z obrazu. Cicho. Bez śladu. Nic, co by nas łączyło.”

Nikt się nie ruszył.

Nawet wiatr zdawał się ustać.

Everett zwrócił się w moją stronę.

„Laurel, to nie tak, jak brzmi.”

Prawie się roześmiałem.

Nie dlatego, że było to śmieszne.

Bo nawet wtedy nadal uważał, że jestem kobietą, która będzie błagać o wyjaśnienia.

„To wyjaśnij to” – powiedziałem. „Przy wszystkich”.

Otworzył usta.

Ale nie wypowiedział ani jednego słowa.

CZĘŚĆ 3

Priscilla zrobiła krok naprzód, jej głos był ostry i zimny.

„To prywatna sprawa rodziny”.