Zijn mondhoeken trokken samen. « Doe dit niet in het openbaar. »
“Je hebt ervoor gekozen om het in het openbaar te doen.”
Voor het eerst die avond hoorde ik zijn echte stem, onder zijn gepolijste façade. « Je hebt geen idee hoeveel er hier op het spel staat. »
‘Ik weet precies wat er op het spel staat,’ zei ik. ‘Dat maakte u duidelijk toen u de politie belde in plaats van met mij te praten.’
Hij wierp een blik op Garrett, op zoek naar de vertrouwde steun die hij altijd kreeg bij bedrijfsevenementen. Garretts schouders waren ingetrokken. De man die had gelachen om een arrestantenruimte, zag er nu uit alsof hij het liefst achter de dichtstbijzijnde pilaar zou willen verdwijnen.
‘Zeg dat het een vergissing was,’ zei Garrett zachtjes tegen me. ‘Alsjeblieft. We willen niet dat dit uitgroeit tot iets groters.’
Ik keek hem even aan. We waren niet close geweest toen we jong waren, maar we hadden genoeg maaltijden onder hetzelfde dak gedeeld om de angst op zijn gezicht te herkennen. Harlon had hem geleerd dat zijn plaats in de familie afhing van zijn nut voor het bedrijf. Garrett was niet alleen bang om geld of een titel te verliezen, maar ook voor wat er van hem zou worden zonder de goedkeuring van zijn vader, die hij altijd had kunnen krijgen.
Ik begreep die angst beter dan hij zelf besefte. Maar dat ik die angst begreep, maakte me niet verplicht hem te beschermen tegen de gevolgen van zijn eigen keuzes.
‘Het werd al groter,’ zei ik, ‘toen je toekeek hoe ze me handboeien omdeden en lachte.’
Hij sloeg zijn ogen neer.
Een van de NCIS-agenten kwam naar me toe om uit te leggen dat een formeel verslag van het incident nodig zou zijn. Hij vroeg of ik even alleen wilde zijn voordat hij sprak. Ik waardeerde dat aanbod. Ik wist ook dat mijn vader wachtte op een moment waarop we buiten de officiële kanalen om konden praten en hij kon proberen me over te halen de pijn in stilte te verwerken.
Please click on the next page to continue reading 👇
