Policjant popchnął mnie w stronę drzwi. Zrobiliśmy zaledwie kilka kroków, gdy jego krótkofalówka nadała ostry sygnał alarmowy. W recepcji zadzwonił telefon. Potem przez radio rozległ się napięty głos, nakazujący Jednostce 412, aby nikogo nie wywoziła z Grand Marquee.
Miller zatrzymał się. Harlon uniósł ręce w górę, niecierpliwie czekając, aż widowisko minie. Radio znów zatrzeszczało, a dowódca okręgu powiedział: „Chwileczkę. Centrum Operacyjne Departamentu Obrony nawiązuje połączenie z Pentagonu…”
CZĘŚĆ 2
Następny dźwięk nie należał do dyspozytora. To był głos mężczyzny mówiącego krótkim, precyzyjnym tonem kogoś, kto nie miał zamiaru się powtarzać.
„Tu wiceadmirał Bradley Vance, dowódca łącznikowy Połączonego Sztabu Pentagonu” – powiedział przez linię przekazaną dalej. „Rozmawiam z oficerem przetrzymującym kontradmirała Kalistę Vance”.
Uścisk agenta Millera na chwilę się zacisnął, a potem znów rozluźnił. Poczułem zmianę, zanim jeszcze zobaczyłem jego twarz.
Głos kontynuował. „Cztery minuty wcześniej spóźniłem się na zaplanowane, bezpieczne, biometryczne zgłoszenie operacyjne” – powiedział – „a alert monitorujący doprowadził centrum operacyjne do mojej lokalizacji. Moja pozycja i przerwane zgłoszenie wywołały natychmiastową próbę namierzenia mojego miejsca pobytu. Sygnał śledzący zasygnalizował również, że jestem fizycznie zatrzymany na miejscu. Rozmowa nie wykazała, kto popełnił przestępstwo. Udowodniła jedynie, że mój dowódca wiedział, gdzie jestem i że ktoś musi dokładniej zweryfikować moją tożsamość, zanim sytuacja się zaostrzy”.
„Przetrzymujecie Dyrektora ds. Gotowości Floty Cybernetycznej Atlantyku” – powiedział wiceadmirał. „Oficerze, proszę natychmiast zwolnić admirała. Proszę natychmiast zdjąć te kajdanki”.
Słowo „admirał” zdawało się unosić w powietrzu dłużej niż muzyka. Za mną Harlon wydał z siebie cichy, niedowierzający dźwięk. Szklanka Garretta uderzyła o marmurową donicę, gdy się cofnął.
Kiedy byłem młodszy, wyobrażałem sobie, jak to będzie, gdy dostanę awans i zobaczę dumę na twarzy mojego ojca. Wyobrażałem sobie, że będzie się trochę bardziej prostował, gdy ktoś mnie nominuje. W wieku czterdziestu czterech lat, z kajdankami wbijającymi się w nadgarstek, zrozumiałem, jak inaczej może się czuć uznanie, gdy zostaje narzucone komuś przez publiczne upokorzenie.
Please click on the next page to continue reading 👇
