„Ledwo się znamy”.
Przyglądał mi się przez dłuższą chwilę.
„Wiem wystarczająco dużo.”
„Wystarczy do małżeństwa?”
„Wystarczająco, by wiedzieć, że jesteś osobą, która zostaje na dłużej”.
Dwa dni później kapelan udzielił nam ślubu w pokoju szpitalnym Thomasa.
Założyłam żółty sweter, ponieważ Thomas powiedział, że dzięki niemu pokój wyglądał na mniej zmęczony.
Miał na sobie ten sam kardigan, tylko że brakowało mu jednego guzika.
Pielęgniarka zapytała, czy jestem pewien. Powiedziała, że Thomas jest wystarczająco stary, żeby być moim dziadkiem.
Powiedziałem tylko „tak”.
Ponieważ moje serce odpowiedziało, zanim mój umysł miał szansę.
Kiedy kapelan poprosił o pierścionki, Thomas podniósł puszkę z napojem, poluzował uchwyt swoimi chudymi palcami i wsunął ją na moje.
Było za duże.
Zaśmiał się cicho.
„Będziemy udawać, że twój palec jest nieśmiały.”
Przez siedem dni byłam jego żoną.
Podpisałem formularze.
Wyprostowane koce.
Przemyciłem lepszą herbatę.
Została przy nim, gdy ból sprawił, że jego oddech stał się płytki.
Pewnego razu, pod koniec, otworzył oczy i powiedział: „Nie myl ciszy ze spokojem”.
„Co to znaczy?”
Jego uśmiech ledwo się pojawił.
Potem zasnął.
Już się nigdy nie obudził.
—
