Teraz siedziała w poczekalni szpitala, wciąż mając na palcu obrączkę symbolizującą ich nowe, wspólne życie.
Kilkakrotnie pytała, czy wszystko będzie w porządku.
Zaczęli przybywać członkowie rodziny.
Niektórzy otrzymali telefony ze szpitala, inni zaś dowiedzieli się o zdarzeniu od krewnych.
Atmosfera była zupełnie inna niż poprzedniego wieczoru.
Nie było żadnych pieśni weselnych.
Żadnych fotografów.
Żadnych obchodów.
Tylko niepokojące rozmowy i nerwowe czekanie.
Dla panny młodej czas zdawał się płynąć boleśnie wolno.
Pamiętała ich rozmowy z poprzedniego wieczoru i zastanawiała się, jak zwykły poranek mógł przerodzić się w tak przerażające przeżycie.
