Jej głos był radosny.
Zbyt wesołe.
„Jestem w domu.”
Cisza.
"Co?"
„Wróciłem wcześniej.”
„Och. No cóż, dlaczego mi nie powiedziałeś? Mogliśmy coś załatwić.”
Spojrzałem na Sofię, która siedziała obok mnie w poczekalni szpitala.
„Gdzie jest Sofia?”
„Powinna być już w domu”.
„Ona nie jest.”
"Co masz na myśli?"
„Pytam cię, gdzie ona jest.”
Patricia zaśmiała się krótko.
„Nie mów mi, że ona znowu sprawia kłopoty”.
Zamknąłem oczy.
„Ona jest ze mną.”
„No to dobrze. Musi nauczyć się większej odpowiedzialności. Mówiłem jej setki razy, że nie może oczekiwać, że wszyscy będą na nią czekać”.
„Patricio, znalazłem ją wczoraj o jedenastej w nocy, jak prała ubrania ręcznie.”
Pauza.
„Prawdopodobnie chciała.”
„Miała siniaki na ramionach”.
Tym razem cisza po drugiej stronie trwała dłużej.
Wtedy głos Patricii się zmienił.
„Gabriel, wiesz, jaka dramatyczna potrafi być Sofia. Ciągle wdaje się w kłótnie z Biancą.”
„Czy Bianca spowodowała te siniaki?”
„Nie mówię tego. Ale te dziewczyny czasami się kłócą”.
