– Wprowadzasz się do mnie? – zapytała Veronika swoją matkę. – A czy to nie ty mnie wydziedziczyłaś?

– Wiesz, twoja matka się zmieniła. Stała się… może bardziej ludzka? – Życie ją nauczyło – odparła Veronika. – Szkoda tylko, że tak późno… i za tak wysoką cenę.

– Ale jednak nauczyło. Niektórzy nie wyciągnęliby żadnych wniosków nawet po takich lekcjach.

– To prawda. Na przykład Timur.

O jej bracie więcej nie rozmawiali. Pozostał w przeszłości – jako bolesna lekcja tego, co się dzieje, gdy rodzicielska miłość jest dzielona nierówno: wszystko dla jednego, a dla drugiego – jedynie ochłapy.

Ta historia nie zakończyła się słodkim pojednaniem ani sielankową rodzinną idyllą. Kryła w sobie jednak gorzką prawdę. Każdy otrzymał dokładnie to, na co zasłużył: Timur – samotność i ruinę wszystkich swoich planów; Regina Pawłowna – szansę na odkupienie i spóźnione zrozumienie; a Veronika – uwolnienie od duszącej nadopiekuńczości oraz prawo do budowania relacji na nowych, uczciwych fundamentach.

Samo życie poukładało wszystko na właściwym miejscu. Nie było pozwów, głośnych skandali ani publicznych upokorzeń – po prostu każdy zebrał to, co wcześniej zasiał.

A jednak czasami, w chwilach samotności, Regina Pawłowna przypominała sobie słowa swojego nieżyjącego już męża: „Elu, wymagasz stanowczo za dużo od Veruni, a za mało od Timura. Pewnego dnia obróci się to przeciwko tobie”. Jakże miał rację. Zrozumiała to jednak dopiero teraz – gdy nie dało się już zmienić absolutnie niczego.