„Mam wrażenie, że każdy możliwy wybór komuś szkodzi”.
Jej ojciec skinął głową.
„To zdarza się częściej, niż ludzie przyznają”.
„Nigdy nie chciałem być częścią skandalu”.
„Oczywiście, że nie.”
„Nigdy nie chciałem być osobą, którą wszyscy obwiniają”.
Wyciągnął do niej rękę.
„Jesteś odpowiedzialna za swoje wybory, Mayo. Ale nie jesteś odpowiedzialna za każdą ocenę, jaką obcy ludzie na twój temat wydają.”
Zaczęła płakać.
Przez wiele tygodni zachowywała spokój podczas wywiadów, na które odmawiała, wiadomości, które ignorowała, i rozmów z zaniepokojonymi współpracownikami.
Teraz, siedząc obok ojca, pozwoliła sobie w końcu na przeżywanie żałoby.
Żałowała utraty prywatności.
Opłakiwała przyszłość, którą krótko sobie wyobraziła.
Martwiła się, że związek, który dotąd był pełen prawdziwej czułości, może się zakończyć, ponieważ okoliczności mu towarzyszące okażą się niemożliwe do pogodzenia.
Jej ojciec nie proponował łatwych rozwiązań.
On po prostu pozostał obok niej.
Dla Mai to spokojne towarzystwo wystarczyło.
Spotkanie, którego nie mogli już uniknąć
Kilka tygodni po publicznym oświadczeniu Gabriel i Maya zgodzili się na spotkanie.
Wybrali prywatny pokój w ośrodku rekolekcyjnym, w którym mogli prowadzić trudne rozmowy bez zwracania na siebie uwagi innych.
Oboje rozumieli, że spotkanie będzie bardzo bolesne pod względem emocjonalnym.
Kiedy Gabriel wszedł, Maya stała przy oknie.
Odwróciła się.
Przez chwilę żaden z nich się nie poruszył.
Potem powiedział: „Dziękuję za przybycie”.
Skinęła głową.
Siedzieli naprzeciw siebie przy małym drewnianym stoliku.
Gabriel wyglądał starzej, niż Maya zapamiętała.
Wyraz jego twarzy pozostał łagodny, lecz widoczne było zmęczenie.
„Przykro mi z powodu tego, co cię spotkało” – zaczął.
Maya pokręciła głową.
„Przepraszałeś już wcześniej.”
"Ja wiem."
„Nie potrzebuję kolejnych przeprosin za nagłówki”.
„Czego potrzebujesz?”
Wzięła głęboki oddech.
„Muszę wiedzieć, czego chcesz.”
Gabriel spojrzał w dół.
„Zadaję sobie to pytanie każdego dnia”.
"I?"
„Chcę być szczery. Chcę przestać ranić ludzi. Chcę zrozumieć, jak żyć, nie zaprzeczając temu, co się stało”.
Maya czekała.
Kontynuował.
„I nadal bardzo mi na tobie zależy.”
Jej oczy napełniły się łzami.
„Ja też się o ciebie troszczę.”
Przyznanie się nie przyniosło natychmiastowej ulgi.
Wiedzieli, że ich uczucia są prawdziwe.
Trudność polegała na podjęciu decyzji, co z nimi zrobić.
Pierwsza odezwała się Maya.
