List
Zaczął pisać krótko po północy.
Za jego oknem miasto było ciche.
Mała lampka oświetlała biurko.
Gabriel położył przed sobą pustą kartkę papieru.
Przez kilka minut wpatrywał się w niego bez ruchu.
Napisał niezliczoną ilość kazań, kazań pasterskich i listów formalnych.
Nikt nie czuł się tak źle.
W końcu zaczął.
Osobiste oświadczenie kardynała Gabriela Matteo Valentiego
Do wiernych, moich kolegów i wszystkich, którzy powierzyli mi odpowiedzialność duchową:
Zwracam się do Was dzisiaj z pokorą i smutkiem.
Ostatnie zdjęcia i raporty podniosły kwestię mojego prywatnego postępowania. Wierzę, że pytania te zasługują na szczerą odpowiedź.
W pewnym okresie czasu, gdy nie zajmowałam się regularnie moimi obowiązkami administracyjnymi, nawiązałam głęboką, osobistą relację z kobietą o imieniu Maya.
Nasza przyjaźń rozpoczęła się od wspólnego zainteresowania sztuką, historią i duchową refleksją. Z czasem ta przyjaźń przerodziła się w emocjonalną i romantyczną więź, która przekroczyła granice zobowiązań, jakie dobrowolnie podjąłem jako ksiądz.
Nie usprawiedliwiam samotności, uczuć ani osobistych zmagań.
Obietnice, które złożyłem, były poważne. Złożyłem je przed Bogiem i społecznością, której zostałem powołany służyć.
Przez większość życia mówiłem o znaczeniu uczciwości, odpowiedzialności i wierności. Zdaję sobie sprawę, że moje postępowanie nie dorównuje standardom, do których przestrzegania zachęcałem innych.
Przepraszam szczerze za ból, dezorientację, rozczarowanie i utratę zaufania, jakie to mogło spowodować.
Proszę również o to, aby kobieta, której to dotyczy, była traktowana z godnością i współczuciem. Ma życie, zawód i relacje, które zasługują na prywatność. Odpowiedzialność za moje zobowiązania spoczywa na mnie.
Powiadomiłem odpowiednie władze religijne i poprosiłem o czasowe odsunięcie mnie od obowiązków administracyjnych na czas zbadania sytuacji.
W tym czasie zamierzam poświęcić się modlitwie, refleksji, kierownictwu duchowemu i uczciwej analizie decyzji, które mnie tu doprowadziły.
Rozumiem, że przebaczenia nie można żądać i zaufania nie da się przywrócić samymi słowami.
Cokolwiek przyniesie przyszłość, mam nadzieję, że podejdę do tego uczciwie, a nie w ukryciu.
Proszę o wasze modlitwy nie dlatego, że uważam, iż należy mi się współczucie, ale dlatego, że nadal jestem człowiekiem potrzebującym łaski i mądrości.
