Siedziałem w kawiarni, gdy podszedł do mojego stolika i zapytał, czy może usiąść.
Na początku myślałem, że pomylił mnie z kimś innym.
Ale on znał moje imię.
Co dziwniejsze, znał też imię mojego męża.
Kiedy zapytałem jak, uśmiechnął się i powiedział:
„Pewnego dnia wszystko ci wyjaśnię, Margaret. Ale teraz chcę cię po prostu poznać”.
Po tym zdarzeniu zaczął dzwonić do mnie codziennie.
Pytał o moje zdrowie, towarzyszył mi na spacerach i zabrał na kolację.
Czasem patrzył na mnie tak, jakby szukał mnie latami.
Dwa miesiące później zaproponował mi przeprowadzkę do mojego domu.
Zgodziłem się.
