CZĘŚĆ 2
Kobietą tą była Claire Collins, córka Marii, z którą nie utrzymywała kontaktu. Nie rozmawiała z matką od ośmiu miesięcy.
Claire powiedziała dr. Parkerowi, że zarodek nie pochodzi od anonimowego dawcy. Powstał pięć lat wcześniej, podczas jej własnej terapii niepłodności z byłym mężem Danielem. Po rozwodzie pozostałe zarodki miały pozostać zamrożone do czasu podpisania przez oboje decyzji.
Maria potajemnie uzyskała dostęp do dokumentacji kliniki, korzystając ze starego formularza autoryzacyjnego, który Claire wręczyła jej kiedyś podczas operacji. Następnie przeniosła jeden zarodek do zagranicznej kliniki.
„Ukradłaś mój embrion” – powiedziała Claire łamiącym się głosem. „Urodziłaś moje dziecko, nie pytając mnie o zgodę”.
Twarz Marii zamarła. Wyznała, że po śmierci męża zżerała ją samotność. Claire wyprowadziła się po latach kłótni, a Maria popadła w obsesję na punkcie odbudowy rodziny, którą uważała za utraconą. Kiedy dowiedziała się, że zarodki wciąż istnieją, przekonała samą siebie, że noszenie jednego z nich uleczy wszystko.
„Myślałam, że mi wybaczysz, kiedy zobaczysz dziecko” – szepnęła Maria.
Claire wpatrywała się w torbę z pieluchami. „Nie chciałeś przebaczenia. Chciałeś mieć przewagę”.
Przybył zespół chirurgów ze szpitala. Specjalista wyjaśnił, że usunięcie płodu i łożyska będzie niezwykle niebezpieczne. Ponieważ łożysko znajdowało się w pobliżu jelit i naczyń biodrowych Marii, groziła jej utrata ogromnych ilości krwi. Jednak czekanie prawie na pewno by ją zabiło.
Maria w końcu podpisała formularze zgody.
Zanim pielęgniarki ją zabrały, Claire wyszła na korytarz i zadzwoniła do Daniela. Przybył czterdzieści minut później, oszołomiony i wściekły. Nigdy nie zgodził się na transfer. Szpital skontaktował się z organami ścigania i amerykańską kliniką leczenia niepłodności, która rozpoczęła dochodzenie w sprawie ujawnienia dokumentacji.
Operacja trwała prawie sześć godzin.
Chirurdzy usunęli płód, naprawili pękniętą tętnicę i pozostawili część łożyska na miejscu, ponieważ jego całkowite oddzielenie mogłoby spowodować śmiertelne krwawienie. Maria potrzebowała dwunastu jednostek krwi i spędziła dwa dni pod respiratorem.
Claire czekała całą noc, nie dlatego, że jej wybaczyła, ale dlatego, że nie mogła znieść myśli, że jej matka umrze w samotności.
Kiedy Maria w końcu otworzyła oczy, Claire była przy łóżku.
„Dziecko?” wyszeptała Maria.
Claire zacisnęła szczękę. „Nigdy nie będzie dziecka, które mogłaby zabrać do domu”.
Maria zwróciła twarz w stronę okna.
Następnie Claire położyła na kocu zaklejoną kopertę.
„To z kliniki leczenia niepłodności” – powiedziała. „Znaleźli, kto ci pomógł”.
