Mieszkanie było ciepłe i schludne, wzdłuż jednej ze ścian znajdowały się regały z książkami , a przy oknie ustawiono zdjęcia .
W kuchni już grzał się czajnik .
Przez kilka minut Elisabeth pytała o Sophie, o pracę Emmy i o to, jak radzi sobie rodzina po śmierci Michaela .
Emma odpowiedziała uprzejmie.
Ale w końcu nie mogła już dłużej znieść niepewności .
„Powiedziałeś , że mój ojciec coś dla mnie zostawił .”
Elżbieta skinęła głową.
"Tak."
„Dlaczego sam mi tego nie dał ? ”
Starsza kobieta spuściła wzrok .
„Ponieważ się bał .”
Emma zmarszczyła brwi.
„Mój ojciec nie bał się niczego .”
„Ludzie często najbardziej boją się sytuacji , w których ktoś, kogo kochają, może zostać zraniony ”.
Elisabeth wstała i poszła w kierunku sypialni .
Kiedy wróciła , niosła brązową kopertę .
Był stary, jego krawędzie były lekko zniszczone.
Położyła go na stole między nimi .
„Twój ojciec dał mi to, kiedy był bardzo chory ” – wyjaśniła . „ Chciał , żebym to zachowała, dopóki Sophie nie skończy prawie osiemnastu lat”.
Emma sięgnęła po kopertę , ale zawahała się.
„ Wiesz, co było w środku?”
„ Większość . Chciał , żebym zrozumiał , dlaczego pyta . ”
„Dlaczego czekał ? ”
„ Uważał , że kiedy Sophie osiągnie dorosłość , oboje będziecie w lepszej pozycji , by zdecydować , co zrobić z tą informacją ” .
Emma wpatrywała się w kopertę .
„Czy zgadzasz się z nim?”
Elżbieta zrobiła pauzę.
„Zgodziłem się zachować to w tajemnicy. To nie znaczy, że uważałem każdą część jego decyzji za słuszną ” .
