Pytania się mnożyły.
Emma przez chwilę zastanawiała się , czy sprawa dotyczy pieniędzy, spadku, czy też jakiegoś zapomnianego porozumienia prawnego .
Potem przyszła jej do głowy inna możliwość .
Łukasz.
To imię było jedną z tych , o których rzadko myślała .
Lucas był biologicznym ojcem Sophie .
Emma od lat rozumiała , że on i jego rodzina nie są już częścią ich życia .
Zbudowała swoją przyszłość wokół tej rzeczywistości .
Niczego się po nim nie spodziewała .
Nigdy nie chciała polegać na obietnicach , które mogły zostać złamane , ani na przeprosinach , które mogły nigdy nie nadejść.
Ale coś w słowach Elisabeth sprawiło, że przeszłość nagle wydała się bliska.
Tego wieczoru Emma starała się zachowywać normalnie .
Przygotowała kolację i zapytała Sophie o jej powtórkę .
Sophie przygotowywała się do egzaminów i planowała studia .
Jej sypialnia była pełna podręczników , notatek i przypomnień o terminach składania wniosków .
Kiedy Emma wspomniała , że następnego ranka ma spotkanie , Sophie ledwo podniosła wzrok .
„Nie zapomnij o moim torcie urodzinowym , mamo.”
Emma się uśmiechnęła.
„Jakbym mógł . ”
„Osiemnaście to ważna liczba” – oznajmiła Sophie . „Spodziewam się czegoś spektakularnego”.
"Spektakularny?"
„Albo przynajmniej mnóstwo wiśni . ”
Emma się zaśmiała.
„Myślę , że dam sobie radę z wiśniami.”
Sophie wróciła do książek .
Emma pozostała jeszcze przez chwilę w drzwiach , obserwując córkę .
Osiemnaście.
Tyle samo lat minęło odkąd Sophie przyszła na świat .
W tym samym wieku, na jaki Michael nalegał, aby poczekała Elisabeth .
Emma zastanawiała się , co jej ojciec chciał im przekazać .
I po raz pierwszy od lat poczuła , że powraca stary strach .
[Zachowaj tutaj oryginalny obraz 5]
Wizyta u kogoś , kto znał przeszłość
Elżbieta mieszkała w skromnym mieszkaniu nad starą piekarnią .
Emma przybyła następnego ranka po niespokojnej nocy .
Podczas podróży wyćwiczyła w sobie kilka pytań , ale gdy Elisabeth otworzyła drzwi , większość z nich zniknęła .
Starsza kobieta wydawała się zadowolona , że ją widzi .
Wyglądała też na zmartwioną.
„Emmo” – powiedziała cicho . „ Wyrosłaś na tak silną kobietę ”.
Emma uśmiechnęła się lekko .
„Miło cię znowu widzieć . ”
Elżbieta zaprosiła ją do środka.
