W wieku 13 lat urodziła dziecko, a 18 lat później, w dniu urodzin córki, otrzymała list ze szpitala, po którym ojciec dziewczynki po raz pierwszy przyznał się do ukrywania prawdy

Ojciec , który nie chciał porzucić córki​

Michael nigdy nie był osobą , która łatwo mówi o swoich emocjach .

Był praktyczny , niezawodny, a czasem powściągliwy . Ciężko pracował , skrupulatnie ewidencjonował wydatki domowe i wierzył , że miłość okazuje się czynami , a nie wielkimi deklaracjami .

Przed przybyciem Sophie on i Emma cieszyli się prostym związkiem .

Pomagał jej w projektach szkolnych , uczył jeździć na rowerze i od czasu do czasu , po trudnych dniach, robił jej niespodzianki , obdarowując ją jej ulubioną czekoladą .

Kiedy była młodsza , czekał przy drzwiach wejściowych , ilekroć wracała ze szkoły .​​​

Zawsze pytał ją , jak minął jej dzień.

Czasem odpowiadała z entuzjazmem. Czasem wzruszała ramionami i znikała na górze.

Nigdy nie wyobrażał sobie , że pewnego dnia ona będzie go potrzebować w sposób, na który żadne z nich nie było przygotowane .

Kiedy prawda o ciąży Emmy wyszła na jaw, Michael był załamany .

Nie dlatego, że uważał , że jego córka przyniosła wstyd rodzinie .

Nie dlatego, że uważał jej przyszłość za bezwartościową.

Był załamany, bo ona wciąż była jego małą córeczką i rozumiał , że wydarzyło się coś , co na zawsze zmieni jej życie .

Bywały chwile , gdy gniew go pochłaniał .​

Chciał odpowiedzi .

Chciał odpowiedzialności .

Przede wszystkim chciał się dowiedzieć , dlaczego jego córka znalazła się w okolicznościach , w jakich żadne dziecko nie powinno się znaleźć .

Ale Michael rozumiał też , że Emma bardziej potrzebowała stabilizacji niż bycia świadkiem jego gniewu .

Złożył więc sobie obietnicę .​​

Cokolwiek się stanie później, jego córka nigdy nie będzie musiała zastanawiać się , czy nadal ma dom .

Uczęszczał do niej na spotkania .

Rozmawiał ze specjalistami zajmującymi się wsparciem rodziny .​

Pomógł zorganizować praktyczną pomoc, zadbał o to, aby Emma mogła kontynuować naukę , jeśli to możliwe, i nauczył ją, jak opiekować się Sophie .

Na początku radził sobie z dzieckiem równie niezdarnie jak Emma .​

Trzymał butelki pod złym kątem , miał problemy z zapięciem drobnych ubrań , a kiedyś spędził kilka minut na szukaniu zagubionej skarpetki , która, jak się okazało , znajdowała się w jego własnym rękawie .

Tego dnia Emma śmiała się głośniej niż przez ostatnie miesiące .

Michael wyglądał na zawstydzonego.

Wtedy on też się roześmiał .

To była niewielka chwila , ale Emma będzie ją pamiętać przez lata.

Przypomniało jej , że zwyczajne szczęście nie zniknęło całkowicie .

Ich życie było trudne , ale śmiech wciąż znajdował drogę do domu .​

Kiedy Emma czuła się przytłoczona, Michael był przy niej.

Pewnego szczególnie trudnego wieczoru, po tym jak Sophie płakała przez wiele godzin , Emma załamała się.

Siedziała na podłodze w swoim pokoju , wyczerpana i przestraszona, mówiąc, że nie sądzi , by mogła przeżyć kolejny dzień .

Michael uklęknął obok niej.