W wieku 13 lat urodziła dziecko, a 18 lat później, w dniu urodzin córki, otrzymała list ze szpitala, po którym ojciec dziewczynki po raz pierwszy przyznał się do ukrywania prawdy

Dzieciństwo , które zakończyło się zbyt wcześnie

Zanim urodziła się Sophie , Emma była spokojną , zwyczajną uczennicą .

Lubiła czytać , rysować obrazki na marginesach zeszytów i często wyobrażała sobie , że w końcu pójdzie na studia . Czasami marzyła o zostaniu nauczycielką . Innym razem myślała o pracy ze zwierzętami albo o podróżach do miejsc , które widziała tylko w telewizji .​​

Jej przyszłość wydawała się ogromna.

Było to coś odległego i ekscytującego, pełnego możliwości , które na razie nie wymagały podejmowania decyzji.

Potem wszystko się zmieniło.

Miesiące otaczające jej ciążę były zagmatwane i przerażające. Rozmowy toczyły się wokół niej , a nie z nią . Dorośli omawiali jej sytuację ściszonymi głosami , od czasu do czasu ściszając głos , gdy wchodziła do pokoju .

Niektórzy patrzyli na nią ze współczuciem .

Inni patrzyli na nią z osądem.

A czasami współczucie bolało niemal tak samo mocno , jak osąd , bo przypominało jej , że ludzie nie widzą w niej już tej samej dziewczyny , którą zawsze była .

W szkole szepty towarzyszyły jej na korytarzach .

Czuła , jak studenci gapią się na nią , gdy przechodziła obok . Rozmowy milkły, gdy się zbliżała . Nawet ludzie , którzy kiedyś byli dla siebie przyjaźnie nastawieni, mieli problem ze znalezieniem czegoś normalnego do powiedzenia.

Emma zaczęła unikać pewnych miejsc.

Przestała chodzić na spotkania z kolegami z klasy, rzadko odpowiadała na zaproszenia i stopniowo wycofała się z przyjaźni , które kiedyś sprawiały , że jej dni były radosne.

Bywały poranki , gdy stawała przed lustrem w swojej sypialni i zastanawiała się , czy kiedykolwiek znów poczuje się sobą .​

Jej odbicie wyglądało znajomo.

Jednak życie, które się za tym kryło, stało się nie do poznania.

Kiedy Sophie przybyła, wyzwania stały się jeszcze większe.

Emma nauczyła się , jak przygotowywać butelki, zmieniać pieluchy, uspokajać niespokojne dziecko i rozpoznawać drobne zmiany w płaczu Sophie .

Dowiedziała się , że wyczerpanie może sprawić, że nawet proste decyzje będą wydawać się niemożliwe do podjęcia.

Niektórymi nocami siedziała w ciemności , trzymając córkę na rękach , podczas gdy reszta domu spała .

Zegar wskazywał drugą w nocy , potem trzecią , potem czwartą .

Czasem Sophie w końcu się uspokajała , gdy tylko przez zasłony zaczynały prześwitywać promienie słońca .

Emma patrzyła na jej maleńką twarz i czuła mieszaninę czułości i smutku .​​​

Kochała swoją córkę .

Ale tęskniła też za ukończeniem trzynastu lat.

Tęskniła za poczuciem beztroski.

Tęskniła za wersją siebie , która kiedyś wierzyła , że ​​każdy problem można rozwiązać , rozmawiając z przyjacielem lub prosząc o pomoc rodzica .​​​

Teraz została rodzicem .​

A tej rzeczywistości prawie nie dało się pojąć .

Emma nie była jednak zupełnie sama.

Jej ojciec, Michael, nie pozwolił jej dźwigać tego ciężaru bez wsparcia .