Dzieciństwo , które zakończyło się zbyt wcześnie
Zanim urodziła się Sophie , Emma była spokojną , zwyczajną uczennicą .
Lubiła czytać , rysować obrazki na marginesach zeszytów i często wyobrażała sobie , że w końcu pójdzie na studia . Czasami marzyła o zostaniu nauczycielką . Innym razem myślała o pracy ze zwierzętami albo o podróżach do miejsc , które widziała tylko w telewizji .
Jej przyszłość wydawała się ogromna.
Było to coś odległego i ekscytującego, pełnego możliwości , które na razie nie wymagały podejmowania decyzji.
Potem wszystko się zmieniło.
Miesiące otaczające jej ciążę były zagmatwane i przerażające. Rozmowy toczyły się wokół niej , a nie z nią . Dorośli omawiali jej sytuację ściszonymi głosami , od czasu do czasu ściszając głos , gdy wchodziła do pokoju .
Niektórzy patrzyli na nią ze współczuciem .
Inni patrzyli na nią z osądem.
A czasami współczucie bolało niemal tak samo mocno , jak osąd , bo przypominało jej , że ludzie nie widzą w niej już tej samej dziewczyny , którą zawsze była .
W szkole szepty towarzyszyły jej na korytarzach .
Czuła , jak studenci gapią się na nią , gdy przechodziła obok . Rozmowy milkły, gdy się zbliżała . Nawet ludzie , którzy kiedyś byli dla siebie przyjaźnie nastawieni, mieli problem ze znalezieniem czegoś normalnego do powiedzenia.
Emma zaczęła unikać pewnych miejsc.
Przestała chodzić na spotkania z kolegami z klasy, rzadko odpowiadała na zaproszenia i stopniowo wycofała się z przyjaźni , które kiedyś sprawiały , że jej dni były radosne.
Bywały poranki , gdy stawała przed lustrem w swojej sypialni i zastanawiała się , czy kiedykolwiek znów poczuje się sobą .
Jej odbicie wyglądało znajomo.
Jednak życie, które się za tym kryło, stało się nie do poznania.
Kiedy Sophie przybyła, wyzwania stały się jeszcze większe.
Emma nauczyła się , jak przygotowywać butelki, zmieniać pieluchy, uspokajać niespokojne dziecko i rozpoznawać drobne zmiany w płaczu Sophie .
Dowiedziała się , że wyczerpanie może sprawić, że nawet proste decyzje będą wydawać się niemożliwe do podjęcia.
Niektórymi nocami siedziała w ciemności , trzymając córkę na rękach , podczas gdy reszta domu spała .
Zegar wskazywał drugą w nocy , potem trzecią , potem czwartą .
Czasem Sophie w końcu się uspokajała , gdy tylko przez zasłony zaczynały prześwitywać promienie słońca .
Emma patrzyła na jej maleńką twarz i czuła mieszaninę czułości i smutku .
Kochała swoją córkę .
Ale tęskniła też za ukończeniem trzynastu lat.
Tęskniła za poczuciem beztroski.
Tęskniła za wersją siebie , która kiedyś wierzyła , że każdy problem można rozwiązać , rozmawiając z przyjacielem lub prosząc o pomoc rodzica .
Teraz została rodzicem .
A tej rzeczywistości prawie nie dało się pojąć .
Emma nie była jednak zupełnie sama.
Jej ojciec, Michael, nie pozwolił jej dźwigać tego ciężaru bez wsparcia .
