Spojrzała prosto na Emmę .
„Ale milczenie może być też tchórzostwem.”
Emma poczuła, jak słowa powoli się do siebie zbliżają.
Popołudnie minęło powoli .
Nie było nagłego uścisku .
Żadnej emocjonalnej deklaracji , że wszystko zostało wybaczone.
Kiedy w końcu wstali , żeby wyjść, Helena zaproponowała Emmie album .
„Możesz je sobie zatrzymać ” – powiedziała . „Jeśli Sophie chce je zobaczyć , to może . Jeśli nie , to jej decyzja”.
Emma to zaakceptowała .
" Dziękuję."
Oczy Heleny napełniły się łzami .
„ Myślisz , że mógłbym ją kiedyś spotkać ?”
Emma odpowiedziała ostrożnie.
" Nie wiem."
" Rozumiem."
„ Ale powiem jej , że rozmawialiśmy . I pozwolę jej zdecydować , co chce zrobić ” .
Helena skinęła głową.
„ To więcej , niż mam prawo oczekiwać ” .
Rozstali się przed kawiarnią .
Emma wracała do domu , niosąc w torbie cząstkę przeszłości .
I po raz pierwszy poczuła , że podeszła do tej przeszłości na własnych warunkach .
Pytania Sophie o rodzinę , której nigdy nie znała
Tego wieczoru Sophie siedziała po turecku na podłodze w salonie z otwartym albumem przed sobą .
Emma opowiedziała jej o spotkaniu , nie ukrywając nieprzyjemnych szczegółów .
Sophie słuchała uważnie.
Zapytała , czy Helena wydaje się miła.
Emma wyjaśniła , że życzliwość wyrażona w jednej rozmowie nie wystarczy , aby zdefiniować człowieka .
Zapytała , czy Helena przeprosiła .
Emma powiedziała, że przyznała się do swoich porażek.
Wtedy Sophie zadała pytanie, którego Emma się spodziewała.
„Czy jej wierzysz ? ”
Emma zastanowiła się nad tym.
„ Myślę, że żałuje tego , co zrobiła . Ale nie znam jej na tyle dobrze, żeby powiedzieć coś więcej ” .
Sophie skinęła głową.
Przewróciła kolejną stronę .
Było tam zdjęcie Lucasa , gdy był małym chłopcem .
Stał obok roweru i uśmiechał się do kamery .
Sophie przyjrzała się jego twarzy.
„Czy jestem do niego podobny ?”
Emma pochyliła się bliżej.
„ Może trochę .”
„Moje oczy?”
"Może."
Sophie wyglądała na zamyśloną.
Przez lata znała imię swojego biologicznego ojca , nie wiedząc jednak o nim zbyt wiele jako o człowieku .
