„Nawet gdy doprowadzali cię do płaczu .”
Emma cicho się zaśmiała .
„Szczególnie te.”
Sophie spojrzała na zdjęcie .
„ Nie wiem , czy chcę ją poznać . ”
„W porządku .”
„ Może kiedyś będę chciał .”
„To też w porządku .”
„A co jeśli nigdy tego nie zrobię ?”
Emma ścisnęła jej dłoń.
„W takim razie uszanujemy to ” .
Rozmowa nie zakończyła się dramatycznym odkryciem ani natychmiastową decyzją .
Zamiast tego przygotowali kolację .
Rozmawiali o uniwersytecie .
Sophie poskarżyła się na pytanie egzaminacyjne , którego nie potrafiła rozwiązać.
Emma pomogła jej to przemyśleć .
Życie toczyło się dalej.
Emma zrozumiała , że właśnie dlatego uczciwość ma takie znaczenie.
Trudna prawda nie musiała zniszczyć wszystkiego , co nastąpiło później .
Czasami po prostu stawało się to kolejnym wyzwaniem, któremu rodzina musiała wspólnie stawić czoła .
Kobieta , która czekała osiemnaście lat
Przez kolejne tygodnie Elisabeth pomagała Emmie odnaleźć Helenę .
Proces przebiegał wolniej , niż Emma się spodziewała.
Stary adres nie był już ważny .
Pewien numer telefonu został odłączony .
Emma zaczęła się zastanawiać , czy Helena przeprowadziła się gdzieś daleko , czy może zmarła .
Ostatecznie jednak Elżbieta znalazła potencjalny kontakt dzięki informacjom, które wcześniej zostawiła Helena .
Wyglądało na to , że mieszka w sąsiedniej dzielnicy.
Emma zapisała numer .
Przez kilka dni nic nie robiła .
Miała tę gazetę w torebce .
Czasami wyjmowała go i przyglądała mu się .
Wyobraziła sobie, jak się przedstawia .
Wyobraziła sobie Helenę zaprzeczającą wszystkiemu.
Wyobraziła sobie pełną gniewu rozmowę , po której pożałuje swojej decyzji .
Innym razem wyobrażała sobie, że spotyka kogoś , kto będzie w stanie odpowiedzieć na pytania, które nosiła w sobie przez lata.
Ale przypomniała sobie , że może nie być satysfakcjonujących odpowiedzi .
Przeszłość była skomplikowana .
I nikt nie mógł cofnąć tego, co się stało.
Pewnego popołudnia, po tym jak Sophie wyszła , aby spotkać się z przyjaciółką , Emma w końcu zadzwoniła .
Telefon dzwonił kilka razy .
Potem odpowiedziała kobieta .
"Cześć?"
Emmie zrobiło się sucho w ustach .
„Mam na imię Emma” – zaczęła . „ Nie jestem pewna, czy mnie pamiętasz ” .
Zapadła cisza .
Długa , ciężka cisza.
Wtedy kobieta przemówiła .
„Emma?”
